Ο Κόσμος του Ονείρου

2012-01-26T19:58:00.001+02:00

Λίγο ακόμη για να στάξει το φιλί και απομακρύνεσαι σαν σκεφτείς τις συνέπειες. Λίγο ακόμη θα σου πουν, μα δεν υπάρχουν όρια για ετούτη την μέτρηση. Κάτι οφείλεις να αισθάνεσαι και το δάκρυ κύλησε πριν καν φτάσεις σε τούτη την σκέψη. Λανθασμένη κίνηση η αποπομπή μιας ψυχής, αλλά δεν υπήρχαν άλλα περιθώρια, κάποιος έπρεπε να προδοθεί. Θήραμα οι στιγμές θα τις κυνηγήσεις ως το χάραμα και θα γυρίσεις μεσόκοπος στο καλύβι σου. Ελάχιστες αναπνοές έμειναν και δεν φοβάσαι, είναι παρήγορο το τέλος, να έχεις κάτι να πορεύεσαι εως ότου χαθείς.

2012-01-26T15:42:00.000+02:00

Θλιμμένος θεός ρίχνει τα δάκρυά του επάνω σου και ένιωσες την σιγή του στην αστραπή. Ουρανός κλειστός από φως σαν να έχουν πέσει κουρτίνες στα μάτια του για μια στιγμή να μην τον δει κανείς. Μέσα στην βροχή προσπαθείς να προστατευτείς και αφήνεσαι να γίνεις μούσκεμα, είναι κάτι αγνό, είναι από εκείνον δώρο κι ας μην μπορεί να το αντιληφθεί, είναι νωρίς. Μια τόση δα χαραμάδα και ήταν αρκετή για να δημιουργεί χρώμα, να δημιουργηθεί απρόσμενα ένα χαμόγελο σαν αντίκρισες αντίθεση στον ουρανό.
Θλιμμένος θεός που παραμένει αμέτοχος μα είναι πάντα παρών να σου θυμίζει, πως υπάρχουν στιγμές που όλοι λυγίζουν.

Άπειρο

2012-01-25T22:21:00.003+02:00

Χιλιάδες χρόνια έχουν περάσει και ακόμη δεν έχεις εξιλεωθεί από τις αναμνήσεις. Περπατάς και ονειροπολείς, μιλάς και χαζεύεις σε ένα φιλί περαστικού. Μουτρωμένο προσωπάκι με μουτζουρωμένα μάτια, ένας κατάδικος και μια φίλη του. Είσαι ολόιδιος, όπως σε είχα φανταστεί, υπέρλαμπρος, μοναδικός και απίστευτα φανατικός με την ύπαρξή σου. Τον υπεύθυνο θα καλέσεις να εμφανιστεί και να αιτιολογήσει πως ξέφυγε από την προσοχή του το άπιαστο. Μην απορείς, εξακολουθώ να έχω επίγνωση και να μην επιτρέπω να ακουστεί ο παραμικρός θόρυβος.
Χίλια μίλια έχεις διανύσει και ακόμη να πεις πως φτάνει, πως έχεις κουραστεί, πως εχεις ανάγκη από μια ανάπαυλα.
Ίδιος και απαράλλακτος κι ας σε έχει αγκαλιάσει το σκοτάδι κι ας έχεις γευτεί το φως και ας έχεις καεί και ας έχεις αναστηθεί.

2012-01-25T22:06:00.004+02:00

Ψεύτες και προφήτες στην ίδια συγκυρία αγκυροβόλησαν μπροστά σου και αναμένουν την ετυμηγορία, ένοχοι ή αυθεντίες. Πέρασμα μυστικό και περίεργο μέσα από τα βινύλιά σου και ο χρησμός έπεσε στα χέρια σου, δηλώνοντας αμέτοχος. Μακριά από όλα το μυαλό παραμένει διχασμένο τακτικά και ελεγχόμενα σου δημιουργεί εικόνες, να έχεις να πορεύεσαι.
Αμαρτωλοί και αγγέλοι στην ίδια μοιρασιά κανόνισαν εσένα για δικαστή, ενώ εκείνοι έχουν βγάλει το πόρισμα για την πάρτη τους. Πρέπει να ψάξεις; ενώπιων σου η ψυχή με δάκρυα στα μάτια και η χροιά της μοιάζει κουρασμένη, μην την ταλαιπωρείς.
Λίγο νερό θα ζητήσεις για εκείνην, αρκετό για μερικές γουλιές για ένα τόσο δα φιλί.

Τιμωρία

2012-01-25T21:49:00.002+02:00

Κανόνας απαράβατος, να είσαι ήσυχη, καθήμενη σε μια καρέκλα και να κοιτάς προς τα έξω. Όροι απαράβατοι να είσαι σιωπηλή στο κάλεσμά του κάθε βράδυ. Έτσι ορίζουν οι προύχοντες στα καπηλειά τους υπηρέτες και δεν έχεις κατανοήσει αν οφείλεις σε κάποιον αφορμές για την επανάστασή σου. Πιστευτό που ακόμη είσαι εδώ κι ας ήρθαν ληστές και ας ήρθαν σωτήρες, που να πας;! όταν έχεις μάθει μια φυλακή να είναι η ελευθερία σου.
Γραμμές κίτρινες στο πάτωμα να φαίνονται και στο σκοτάδι και έτσι πορεύεσαι με έναν οδηγό. Από κάπου σε ξέρω εσένα κι ας μην είμασταν παρών στην ίδια χαρακιά κι ας μην είμασταν εκεί την ώρα που ο ένας έψαχνε ουρανό στα μάτια του κενού.
Ξέρω θα σου πω και εσύ θα με ειρωνευτείς, γιατί ακόμη δεν με έχεις πιστέψει.
Κανόνας αυστηρός, να είσαι εδώ με δική σου θέληση.

2012-01-23T23:14:00.002+02:00

Κάπως έτσι βραδιάζει, νυχτώνει και ξεχνιέσαι ως το πρώτο φως της μέρας. Στα μάτια σου στάλλες από πρωινή δροσιά ή υγρασία από το νυχτοκάματό σου; έχω ορκιστεί και δεν προδίδω τα μονοπάτια σου παρά μόνο στην σκέψη μου, όταν νοητά σε ακολουθεί πέρα από όπου πας. Αντιληπτό το δάκρυ και η θλίψη σου και δεν θα τολμούσα να σε αγγίξω, αλλά για μια στιγμή ταξίδεψέ με μέσα στην αγκαλιά σου για όσο τα όνειρα θα γελούν στο προσκέφαλό μου.
Στον ίδιο κύκλο σπάει η σειρά και έβαλα λουλούδια να τρέχουν πιο γρήγορα από εσένα και για να σε ξαφνιάζουν σαν συγκρουστούν μαζί σου.
Κάπως έτσι βράδιασε, νύχτωσε και ξεχάστηκα ως το πρώτο σου χαμόγελο στο φως της μέρας. Στο βλέμμα σου μια δροσοσταλιά και έσπασε η ψύχρα σε τούτο τον καημό. Έδιωξες όλα τα πέταλα, να μην υπάρχει κάτι να μαραθεί.

2012-01-23T11:14:00.002+02:00

Κυλώ προς την μεριά σου, βράχος σε πλαγιά και η κατάληξη είναι προμελετημένη από την αρχή. Κι όμως βρέθηκε κάτι να ανακόψει την πορεία και σταμάτησα λίγο πιο πέρα από την άβυσσο. Η θέα μελαγχολική μα τόσο ζεστή, ένα μόνιμο ηλιοβασίλεμα.
Είναι εύκολο να σου τάξει κάποιος πως θα κινήσει, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει τι κοιτάς χρόνια, ακίνητος στο ίδιο σημείο, μα είναι τόσο εύκολο να σε ρίξει σε καιάδα και εσύ να εξακολουθείς να έχεις τα μάτια ανοιχτά για μια τελευταία ανάμνηση.
Απελπίστηκες; άνοιξες τα χέρια και έβγαλες φτερά και δεν ήταν λευκά, όχι επειδή δεν είσαι αγνός, μα για να μην ζηλέψουν και μια ζωή να σε κατηγορούν πως υπήρξες δαίμονας, πως είχες μυστικά για τον καθένα, ενώ φύλαγες απλά την ψυχή σου.
Αναμενόμενο, κυλώ προς την μεριά σου.

2012-01-23T01:03:00.001+02:00

Μια πένα κυλά ανάμεσα στα δάχτυλά σου και βγάζει νότες στην κιθάρα σου. Παλιά με μερικές γρατζουνιές, αλλά δεν θα την άλλαζες, ακόμα και τις χορδές της αν μπορούσες θα τις μπάλωνες, να είναι οι ίδιες, κάθε φορά που θα σπάνε, έχουν αντοχές. Θα ήθελα, θα σου πω και θα σταματήσω εκεί, γιατί ήδη σε χαζεύω και ήδη ταξιδεύω πάνω σε δικά σου μοτίβα, σε δικές σου μελωδίες.
Έχεις αφεθεί στην στιγμή σου με εκείνην και δεν θα ζηλέψει κανείς, γιατί είναι ένα αντικείμενο μονάχα, μα αποτυπώνεις την ψυχή σου.
Αν κίτρινο είναι το χρώμα του μίσους, εγώ θα σου πω πως είναι αγάπης, αυτό επιλέγω με την δική μου πένα κι ας είναι τυχαία το δικό σου φυλαχτό.
Τα ακόρντα ρυθμίστηκαν και ηχούν αρμονικά πάνω στο φάλτσο του παιξίματός σου, έφταιξε μονάχα ένα φιλί.

2012-01-22T11:38:00.001+02:00

Τα έχεις πει όλα σε ανύποπτο χρόνο και τα έχω ακούσει σε ανύπαρκτο τόπο μια βραδιά που έβρεχε, μια στιγμή που ηλιαχτίδες έσπαγαν ουρανό και έρχονταν σε αγκαλιά να ζεστάνουν ψυχές. Απροσπέραστη η νυχτιά και όμως δίχως να αλλάξει το σκηνικό η μέρα φάνηκε στα μάτια σου και πίστεψε ο κατεργάρης μορφέας πως κάποιος τον ξεπέρασε. Βουτιά από ψηλά, να πέσεις σε πηγάδι να βρεις την πηγή του και να σωπάσεις. Τα έχεις σκεφτεί όλα σε ανύποπτο χρόνο και τα έχω αντιληφθεί σε ανύπαρκτο τοπίο. Ήταν οι εικόνες που στιγμάτιζαν τις αναπνοές, ήταν τα φιλιά που ακούμπαγαν σε ξεχασμένα φτιασίδια.
Δεν θα σπάσεις την σιωπή, επιλογές και διαταγές στον εαυτό μας παίρνονται σπάνια και διαρκούν μια ζωή. Σου πάει, σου ταιριάζει και το μυστήριο θα καλυφτεί από τα χείλη μου.
Αναγνωρίζω τα σημάδια σου.

2012-01-21T01:21:00.001+02:00

Ξέρω την διαδρομή μην ψάχνεις να βρεις ψεγάδι, πάτημα για την φυγή σου δεν μπορώ να σου προσφέρω. Υπαρκτή η νύχτα στα μάτια σου και το παράθυρο είναι κατεβασμένο, όχι για να φεύγει η κάπνα, αλλά για να διαφεύγει το κενό. Θα διαλέξεις να πας από το ίδιο μονοπάτι για να έχεις θέα, να αργήσεις τόσο ώστε το φανάρι να σε διώχνει και να σε βγάζει στην επόμενη κλειστή στροφή.
Ξέρεις, τα φαντάσματα δεν είναι λευκά σεντόνια, ο κακός λύκος απλά ήθελε να καταλάβουν πως ήταν χορτοφάγος. Υπαρκτό το φιλί μα μονάχα μια τόση σταλιά δεν θα φτουρούσε ούτε για μια αναπνοή.
Είσαι ευθύς, στρωτός και απόμακρος, αφέντης του ίδιου ξωτικού που φρουρώ χρόνια, δεν γίνεται να μην έχω αναγνωρίσει την μορφή σου.
Είμαι στην ίδια πορεία μην ψάχνεις να βρεις πταίσμα για την φυγή μου.

2012-01-19T22:15:00.001+02:00

Η πληγή πρέπει να είναι η ίδια, το σημάδι της δεν ξέρω πως θα διαμορφωθεί. Να υπάρχει κάτι να το ψηλαφίζεις και να το αναγνωρίζεις. Να ξέρεις την ιστορία του και να το λες με υπερηφάνεια " ήρωας". Ακούγεται ο ήχος από την μηχανή μιας τράτας, έχεις φτάσει ήδη κάτω στο λιμάνι και ας σε κλείνουν οι τοίχοι στο σεντούκι σου. Έχω φύγει, πάρ' το είδηση πως πληγώνει η παρουσία και σπάσε τα κομμάτια που κρατάς. Να μου χαμογελάς και να βάζεις το χέρι σου πάνω στο δικό μου για να με ξαφνιάσεις, πάντα θα αντιδρώ με ματιά και με ένα "τιι!".
Η ψυχή μου φέρει κωδικό και αντικλείδι είναι κάτι τόσο απλό.

Ξέρω πως συνέχεια σε ξαφνιάζω!

Ενδιάμεσο

2012-01-18T16:39:00.000+02:00

Σε διάστημα ενός μηνός καλείσαι και απολογείσαι. Σε χρονικά περιθώρια να κινείσαι και να αποκαλείσαι "άγιος" στις μέρες μας είναι ακατόρθωτο και εσύ το πέτυχες με μια ματιά. Σεβάσμιοι οι πιστοί και οι επικριτές σου κάθονται αντίκρυ σε όλο το ταξίδι και παρακολουθούν και αναμένουν λόγο από χείλη γλυκά και επιτηδευμένα. Στενεύουν οι δικλείδες ασφαλείας και με μια απότομη κίνηση θα εξαλείψεις κάθε προθεσμία για απολογία. Θαρρώ πως ήταν φθινόπωρο, όταν δηλώθηκε κλοπή ενός φιλιού, νομίζω πως ήταν χειμώνας, όταν αποκαλύφθηκε η απάτη εναντίον σου. Κατάλοιπα από παρελθοντικές στιγμές δεν μπορούν ούτε καν να στοιχειώσουν μια κατηγορία και αποσύρονται στα εσώχυψά σου, να κλέψουν λίγα ψίχουλα από τις σκέψεις σου.
Παράπλευρες απώλειες και έκλεψες τον επίλογο από τον συνομιλητή σου.
Ευχετήρια κάρτα αφημένη δίπλα στον απογευματινό σου καφέ!

2012-01-15T20:54:00.002+02:00

Θα ανάψει φωτιά όχι για να ζεσταθεί μα για ένα τσιγάρο του. Έχει ανάγκη να ζεσταθεί με τέτοια παγωνιά, αλλά όχι το κορμί του, αντέχει. Στις σκέψεις του να βάλει φως, να νιώσει τα μυστικά του και να πει "όλα εντάξει φιλαράκο", ως το φίλτρο να έχει ξεχαστεί. Ένας δήμιος πάνω από το κεφάλι του, όχι για τον αποκεφαλισμό του, αλλά για να του υπενθυμίσει πως εκεί δεν πρέπει να φτάσει, ο όχλος δεν θα του χαριστεί. Θα γυρίσει πλευρό προς το παραθύρι, την θάλασσα να δει όχι για να αλλάξει παραστάσεις, μα για μια γεύση ακόμη αλμύρας. Έχει ανάγκη από την εικόνα της σε τούτο το ταξίδι κι ας μην ξέρει και ο ίδιος την διαδρομή, θα ακολουθήσει την ακτογραμμή.
Θα έρθει κοντά του όχι για να ζεσταθεί, μα για να ανάψει το δικό της καπνό. Μια κουβέντα θα λεχθεί "εγώ ή εσύ;"

2012-01-15T20:46:00.001+02:00

Τα σημάδια θα γίνουν πατημασιές και θα βρουν τον κάτοχό τους σε ένα δειλινό πάνω σε άμμο. Οι σχισμές θα γίνουν πληγές και θα γεμίσουν από το αίμα του θύτη στο ιστορικό μιας ταινίας. Σκέψεις πλημμύρισαν το ταβάνι και πέφτουν ως βροχή στα μάτια σου. Πέρασαν οι στιγμές και θα αποθαρρύνεις τον περαστικό που χάζευε την βιτρίνα μέσα στο μαγαζί μην μπει, κλείνεις σε πέντε λεπτά. Τα ίχνη θα πάρουν μορφές και θα γίνουν όνειρα, μια ανάσα βαθιά μέσα στον ύπνο σου και δεν θα την ακούσει κανείς, γιατί δεν ήταν στις προδιαγραφές σου.
Τα κοχύλια θα γίνουν στάχτη και θα φτάσουν σε ακτή, κάπου θα διχαστεί ποια πλευρά του νησιού να διαλέξει και θα κολυμπήσει σε δύση και ανατολή, σε ματιές και φιλιά για να καταλήξει.
Όποιος σε θωρεί κακό του κεφαλιού του, όποιος σε αγγίξει καλό δικό του να βρει σε μια χαρακιά, είναι απλά για να θυμάται.

2012-01-14T23:25:00.000+02:00

Νανούρισμα πάνω σε βροχή και έκλεισες τα μάτια να ακούς την φωνή του, να σε ταξιδεύει έξω. Έφτασες σε τοπίο υγρό μα φιλόξενο. Ξάπλωσες στο γρασίδι και άφηνες να σε σκεπάζει το νερό, καθώς ένιωθες την ψυχή σου να μιλά και να νοσταλγεί την εικόνα του. Πέρα από εσένα κοντοστέκεται και σε χαζεύει σε τούτο το ταξίδι επέλεξε να είναι απόμακρος για να φανούν σε εκείνον όσα δεν έχει αντιληφθεί ακόμη. Πως να πιστέψει πως στα μάτια σου ξεχωρίζει το δάκρυ από την βροχή, πως η ψυχή σου στέκεται πάντα δίπλα του, όχι για να του μιλά, αλλά για να έχει η δική του άλλοθι να σε κοιτάξει.
Σηκώθηκες να περπατήσεις στο ίδιο σκηνικό, με μόνη προσμονή να αντέξεις το κρύο για να μπορέσεις να δεχτείς τον ουρανό στο κορμί σου.
Δεν σε άγγιξε τίποτα, ανέπαφη η ματιά του κατέληξε στην αγκαλιά σου, να του λες νανούρισμα για να μην τρομάξει από τον κεραυνό.

Παρούσα

2012-01-12T23:48:00.001+02:00

Η ψυχή μου έχει δύναμη να μαυρίζει, να γεμίζει με κενό και να σιωπά. Η ψυχή μου έχει αδυναμία να γεμίζει χαρά και να αισιοδοξεί στον γκρίζο φόντο. Από τι υλικό είσαι φτιαγμένη πές μου, να ξέρω να σε φυλακίζω, να ξέρω πως να βρίσκω όσα αποζητάς, γαλήνια να είσαι, υποταγμένη σε μένα. Και δεν μου ζήτησες ποτέ σου κάτι, δεν θέλησες ένα δάκρυ, ένα χαμόγελο, γιατί δεν έχεις ανάγκη από δαύτα, μα από χάδι που δεν είναι του σιναφιού σου. Κάτι που δεν θα είχε σκεφτεί κανείς, ποτέ.
Η ψυχή μου ξέρεις πως είναι μάχιμη και πρώτη την έριξες σε πόλεμο με τα αδέρφια της, γιατί ήξερες πως θα θυσιαζόταν για να χαθεί η έχθρα. Είναι δυνατή, σίγουρα ζήλεψες, αλλά εκείνη σε καλούσε να έρθεις κοντά της για ένα βλέμμα, όχι λόγια, δεν τα κατέχει, δεν τα κατάλαβε ποτέ της.
Είναι εδώ, στο σκοτάδι, στο φως, στο κενό, στο παρόν, στην ύλη σου, στο τίποτα και στο άπειρο της σκέψης σου.
Είναι κατάρα, είναι φυλαχτό, είναι εσύ!
Σε ό,τι κι αν καταλήγω, θα είσαι εσύ εκεί, στήριγμα κι ας μην έχει πειστήρια ουδείς πως υπάρχεις, ξέρω.

2012-01-12T01:10:00.001+02:00

Ένα χάδι κινείται απειλητικά προς το κορμί σου. Κόκκινη κάρτα και δεν ακούστηκε το σφύριγμα, φιλί γίνηκε στα χείλη σου βαθύ, έντονο και κόλλησε την σκέψη σου. Σου έχουν δοθεί οδηγίες, μα δεν ξεφύλλισες καλά τις κολλημένες σελίδες και δεν έμαθες ποτέ το πάθημα και μαθητούδι καλό δεν γίνηκες ποτέ. Υπακοή στους ήχους και θα κατέβει η ράντα πιο χαμηλά στον ώμο. Κατα λάθος θα σε κοιτάξω και θα πειστείς για τις προθέσεις. Θα είσαι πιο δυνατός από τις στιγμές και εγώ θα κάθομαι και θα απολαμβάνω την μορφή σου να αλλάζει καθώς θα χαμογελάς.

Ένα φιλί σκιαγραφείται πάνω στο κορμί σου. Κόκκινα τα χείλη σου και δεν πρόλαβες να τραβήξεις το πανί μακρυά, ένιωσες, πόνεσες; χάθηκες αφού.

Απένταρος δισεκατομμυριούχος

2012-01-11T00:55:00.001+02:00

Θα είσαι πολύ καιρό μονάχη ακόμη, πιο πολύ κι από όσο έχεις συλλογιστεί, ακόμη και τώρα και δεν μπορείς να διανοηθείς το μέγεθος, δεν μπορείς να φτάσεις στα χαρακώματα. Εκτεθειμένο σώμα σε πυρά ή σε πνοές; κάθε ριπή μια διακοπή της φωνής σου, της ροής από τις σκέψεις. Βολές προς την μεριά σου, φωνές και δεν θα ακούσει που θα πεις όνομα, που θα επικαλεστείς την μορφή του και δεν θα το αισθανθεί ποτέ, αλλά θα του το μεταφέρουν όσοι ζήσουν να ξεψυχάς σε ξένα χέρια. Καλό κορίτσι θα σου πουν, μα άτυχο, δεν ήταν εκεί όποιος κι αν ήταν αυτός, απλά δεν ήταν. Μπορεί όλα να μοιάζουν δύσκολα και απόμακρα, μα ήταν όλα μια στιγμή για εκείνην. Απόφαση μέσα σε ένα πιοτό, μαχαιριά μέσα στις χαρακιές της, δεν θα προφτάσει να στο πει, έτσι ήθελες εσύ για εκείνην, να μην ξεστομίσει φιλιά για χατίρι σου.
Θα κρατήσει πολύ καιρό η νυχτιά, επειδή αυτό επιζητά η αύρα της, να έχει έναν ουρανό να κοιτά, σκοτεινό με χιλιάδες λαμπιόνια, να χάνεται το βλέμμα αιώνια.

Φωλιά

2012-01-10T23:14:00.001+02:00

Δεν ξέρεις αν πονά, αν σιωπά η ψυχή και μένει ένα δάκρυ στα χείλη, δροσερό μα παγωμένο. Σώπασαν τα κορίτσια και στιχάκια δεν σου λένε τα βράδια, δεν ξέρεις ακόμη πόση ακόμη μοναξιά θα φανεί εμπρός στο φεγγάρι σου. Δεν σε κατέχει κανείς και αν πονά που δεν μπορεί να σε διαθέσει κανείς στην αγκάλη του. Μια γουλιά ολάκερη έχει απομείνει από το κρασί και ευτυχής είσαι, είναι αρκετό για να δικαιολογεί το ποτήρι στα χέρια σου, δεν θα την απολαύσεις ποτέ.
Ένα βήμα έκανες και ήταν προς τα πίσω, να κρυφτείς από το φως του, μοναδικέ, ήσουν όμορφος ακόμη και τότε, ακόμη κι όταν η σκέψη σε ζωγράφιζε όπως ήθελε, όπως μπορούσε να σε είχε συγκρατήσει.
Είναι αφελής που τα όνειρα λάτρεψαν εκείνη και όχι τον μορφέα. Εκείνος επέτρεψε να την συντροφεύουν, δεν είχαν ποτέ επιλογή τα καψερά.
Ένα φιλί ακόμη έχει μείνει, δεν θα το αποζητήσει ουδείς.

2012-01-09T19:24:00.000+02:00

Δικαίωμα για φιλί αποτυπωμένο πάνω σε τζάμι. Δεν είναι το ίδιο μα το σχήμα του κάτι που το θυμίζει. Διαδήλωση τέτοια ώρα δεν θα το περίμενε κανείς, τώρα που έχουν ηρεμήσει τα πνεύματα, τώρα που ήθελες να περπατήσεις στο κέντρο, μονάχος, για τούτη την πανσέληνο. Μια ζωγραφιά η ψυχή σου από νερομπογιές. Ένα παιδί την είχε ξεχάσει έξω στην βροχή, μουτζούρωσε το χαρτί, τα χρώματα, αλλά ακόμη διακρίνεις τα σχήματα.
Πέρασε η ώρα και θα βρεις τον δρόμο για την επιστροφή. Λίγο πιο εκεί, κάτι που έμοιαζε να είναι αληθινό, ένα χάδι, μα δεν ήταν το ίδιο, αλλά ότι περίσσεψε από αυτό.
Σκέψη δισταχτική, θα πεις να μην φιλέψεις από τώρα τον περαστικό, να έχει άλλοθι για τον τρόπο που σε πλησιάζει.

Wishful thinking

2012-01-03T15:51:00.000+02:00

Να μου δοθεί η ευκαιρία να σε αποχαιρετήσω όπως επιθυμώ. Ένα φιλί δίχως να κλαίνε τα μάτια μου. Να χαμογελώ και να φεύγεις από κοντά μου με μια λάμψη στο πρόσωπό σου. Τόσος αγώνας για ένα όνειρο, μάταιο στην φύση σου και στην ομορφιά της ψυχής σου.

Να σου δοθεί η δυνατότητα να με αποχαιρετήσεις όπως επιθυμείς. Με μια αγκαλιά τόσο σφιχτή που η ανάσα δεν θα ακουστεί και θα κλείσει εκεί όσα δεν μπορούσαν να ειπωθούν ποτέ. Πάνω σε μια σειρά από χαρτιά που είχαν γραφτεί πριν από εμας. Να μου δίνεις ψεύτικη υπόσχεση πως δεν θα αγγίξεις ξανά την μοναξιά, πως έχεις γεμίσει πια την ζωή σου και πως ευτυχής θα είσαι για το άπειρο.

Δεν υπήρξαν απώλειες, η καρδιά είχε δοθεί εξαρχής σε επαναστάτες. Η ψυχή παραμιλά και δεν θα αντιληφθεί ποτέ το φευγιό της από ό,τι μοιάζει αληθινό. Μόνο σε εικόνες του μορφέα έχει ζήσει και σε δικές σου παρουσίες.

Παρτίδα

2012-01-03T12:57:00.001+02:00

Ένα φύλλο στα χέρια του σε όλη την διάρκεια της παρτίδας δεν το έχει δείξει σε κανέναν. Περίεργοι οι παίκτες έχουν ποντάρει όλα τους τα κέρδη για αυτό το χαρτί. Του έταξαν σπαθιά να έρθουν στην κατοχή του και εκείνος απλά δεν απάντησε. Υπομονετικά καρτερείς και όσην ώρα μοιράζεται η τράπουλα, εσύ επέλεξες να διαβάζεις τα γραπτά του. Ένας πάκος από χαρτομάνι, ανακατεμένα, μα βρήκες αυτό που έπρεπε να αναγνώσεις. Έφυγαν όλοι και έμεινε μονάχος. Δεν κέρδισε κανείς, γιατί ακόμη κρατά στα χέρια του το πολυπόθητο. Κάθισες απέναντί του, με ένα φύλλο στα χέρια , ήταν ένας σπαθάτος, γιατί γνώριζες πως κράταγε μια κούπα. Δεν νίκησε κανείς, απλά δεν τελείωσε ποτέ.

Δεν παραδόθηκε κανείς, γιατί όλα ήταν έντονα, ακόμα και οι παύσεις για τα φιλιά.

υγ: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=037uSAIahho#!

2012-01-03T11:00:00.000+02:00

Σηκώνει το πατζούρι η μέρα έχει φανεί εδώ και ώρες, φως μπαίνει στο δωμάτιο μα έχει κατεβασμένο το κεφάλι να μην την σαστίσει η αλλαγή. Θα ρίξει μια κλεφτή ματιά στο λιμάνι, όλα είναι εκεί. Ένα βήμα πίσω, γυρίζει πλάτη και ανασηκώνεται να ξυπνήσει η ματιά. Κάτι ψέλλισε και κατευθύνθηκε προς το σαλόνι. Θυμήθηκε να ανάψει τους διακόπτες, να κλείσει τις κουρτίνες και να παραγγείλει γιορτή. Χορός στήθηκε, τα κορμιά να βρουν ήχους να λικνιστούν.
Ξεκίνημα μέρας πάνω σε ράγες, σε ίχνη δικά σου.

2012-01-03T02:04:00.001+02:00

Κυλώ τόσο αργά πάνω στο κορμί σου που νιώθω καθετί. Σαν να ακολουθώ τους παλμούς σου, σαν ξεχασμένη καρδιά που προσπαθεί να θυμηθεί πως είναι οι κινήσεις της μέσα σε ζεστό κορμί. Φουμάρω άρωμα και φυσώ τον καπνό πάνω σου, να σε τυλίξει μέσα του, πιο έντονα να σε μεθύσει.
Αγγίζω τόσο απαλά που έχει δημιουργηθεί ένα πέπλο ανάμεσα σε ανάσα και σώμα, δεν θα αντέξεις και θα το τραβήξεις για ένα φιλί. Υγρά χείλη, διψασμένα στόματα, κάπως πρέπει να ηρεμήσουν, να βρουν τρόπο διαφυγής, να εκφραστούν. Χέρια να μεταφέρουν ηδονή, ένας δρόμος για να ικανοποιήσουν το μυαλό που δημιουργούσε εικόνες σε μαύρο πανί για την προβολή σου.
Κινούμαι αργά, βασανιστικές στιγμές σε αυτόν τον χορό, όταν περνάς από τα μαλλιά μου το βλέμμα σου.
Θα με τοποθετήσεις, θα με ανυψώσεις, υπακοή στο κάλεσμά σου.

Αυταρχικός

2012-01-02T02:55:00.000+02:00

Ξέρεις να πονάς πέρα από κάθε άλλον. Δεν έχεις ανάγκη από δικαιολογίες, από λόγια παρήγορα, από μια αγκαλιά για να αφήσεις τα δάκρυα να κυλήσουν μακριά από εσένα. Μια καληνύχτα στα χείλη θα αφήσεις για φιλί και θα αποσυρθείς στα δωμάτιά σου, αθόρυβα. Έχεις αφήσει εσκεμμένα να παίζει το πικ απ, κάποιος θα παραπλανηθεί και θα το σταματήσει, θα ξυπνήσεις. Είμαι εκεί ακριβώς που θα ήθελες, δεν χαίρεσαι; πρόθυμη να γίνω θήραμα, θύμα μιας ακόμη πρόγνωσης καιρού.
Σκοτεινό σοκάκι να μην βλέπει ουδείς μέσα του και νιώθεις όμορφα για αυτό. Ακουμπάς γυμνά πόδια σε υγρά πέτρινα δρομάκια, δεν έχεις απομακρυνθεί από τίποτα γνώριμο. Εσύ και εκείνος περπατάτε με κεφάλι σκυφτό, μα με χέρια δεμένα, όχι αγκαλιασμένα. Σφιχτός ο κόμπος, από ατσάλι είναι, περιλαίμιο για να σε αναγνωρίζουν οι κατάδικοι, οι δικοί σου άνθρωποι.
Ξέρεις πότε οφείλεις να φοβηθείς, τρέξε!

2012-01-02T00:08:00.002+02:00

Μοιάζει πως ο χρόνος μπορεί να σταματήσει; να βγεις πρώτος, μπροστά στην γραμμή και να του πεις δυο λογάκια που υπήρξε αυθάδης; μα κρατά εκείνος το μαχαίρι και εσύ είσαι άοπλος, τολμάς; και όμως έτρεξες και τον ξάφνιασες, άρπαξες με μια λαβή το πλεονέκτημά του και δεν τον πλήγιασες, αλλά τον φίλησες που δεν μπόρεσε να προβλέψει την ματιά σου.
Θα σου κλέψω ένα δάκρυ, να το κορνιζάρω στο άδειο μου κάδρο, να κάνω έκθεση ζωγραφικής και να πω σε όλους πως η έμπνευση ήταν της στιγμής, ενώ από αιώνες ήταν προσχεδιασμένο και μελετημένο.
Έχω μείνει πίσω και προσπαθώ να εντοπίσω τα βήματα, τα σημάδια, τα ίχνη, τα απομεινάρια του όχλου. Θα βρω τι αντιστοιχεί και σε ποιον, ποιος ήταν με ποιον και πόσοι έκαναν κλίκα για να ψιθυρίσουν τα μαντάτα, πριν από τους κράχτες.
Μπορείς να μου φέρεις ένα ποτήρι νερό; κόμπος και η φωνή σώπασε, δεν θα θελήσει ποτέ να πει λόγια πικρά.
Μοιάζει, μα δεν είναι εκείνος, ίσως από μακριά να σου έφερνε την μορφή του ζωντανή, να σου θύμιζαν κάποιοι μορφασμοί το πρόσωπό του, μα η ώρα είναι που κύλησε και η μέρα άλλαξε, η στιγμή πέρασε και ο χρόνος αλλάζει ονόματα και ετικέτες για να είναι πάντα στο πλάι σου.

Σπίρτο

2012-01-01T23:53:00.000+02:00

Ανάβεις και βιαστικά θα το πλησιάσεις σε ένα φυτίλι, φωτιά να πάρει και να φέξει. Θα γίνει όλο και πιο έντονη η φλόγα, θα τρίψεις τα χέρια σου να ζεσταθούν και θα τα τυλίξεις γύρω από το κορμί σου. Κρύο μοιάζει το σκηνικό, μα είσαι μέσα σε ένα σπίτι. Έχεις την πολυτέλεια να ανάψεις την σκέψη σου με μια μελωδία και να δρομολογήσεις ένα ακόμη γραπτό για το φιλοθεάμον κοινό. Λίκνισμα αργό, βασανιστικό ρίγος να σε κινεί σε ακούσματα που κάπου έχουν ψηλαφίσει τους παλμούς σου. Γύρω σου αντανακλά το φως από το κερί και δημιουργεί σκιές, αποτυπώματα από καπνούς και εσύ παρακολουθείς τις κινήσεις τους. Χορεύουμε; είναι απλό, είναι γαργαλιστικά απολαυστικό να σε καθοδηγώ και να με κρατάς από την μέση.
Θα φυσήξεις να σβήσει η λάμψη του, εσύ επιλέγεις την στιγμή. Να μην σωθεί, να έχεις να κάνεις άλλη μια ευχή για την επόμενη φορά.
Κρατάς στα χέρια σου το κουτάκι τους, μικρό μα ηχεί ο θόρυβος, γλυκός, αντιλαμβάνεσαι πως έχει ακόμη περιθώριο, να τραβήξεις, να ανοίξεις και να βγάλεις από μέσα έναν ακόμη θησαυρό, κάρβουνο,στάχτη, μα φέρνει δώρο από προγόνους, φωτιά.

Αλλαγή χρόνου

2011-12-31T21:15:00.000+02:00

Όλοι μετρούν ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα , δικαιολογίες μέσα σε ένα μίζερο περιβάλλον. Εγώ; ψάχνω δικαιολογίες για ευχές, δεν είναι δικές μου, απλά τις χαρίζω, τις εναποθέτω κάτω στο δέντρο σου, πάνω στο πανί του πλοίου σου. Τόσα λαμπάκια, τόσα στολίδια και δεν μπόρεσα να βρω κάτι να ταιριάζει. Είναι τόσο μικρό το φυλαχτό μου, δώρο, που δεν θα το έβλεπες ποτέ, παρά μόνο τώρα στην αλλαγή του έτους. Τώρα που θα σβήσουν όλα για δευτερόλεπτα και για μια στιγμή θα ξεχωρίσει στο μαύρο.
Όλοι ανταλλάζουν φιλιά και εγώ αντίθετα σε όλη την μάζα έχω μείνει σε μια εικόνα, την πιο μελαγχολική, αλλά στο τέλος μου δίνει ανάσα και η ψυχή χαμογελά.
Όλα είναι μια ιδέα μέσα στο μυαλό, όλα είναι πιο πέρα από εμένα, όλα είναι τόσο κοντά που αν άνοιγα αγκαλιά θα ήσουν ήδη μέσα!

2011-12-31T01:14:00.002+02:00

Περνά με κόκκινο και κοιτά την διάβαση που πέρασε πίσω με την άκρη του ματιού του από τον καθρέφτη. Επίκινδυνος θα προτρέξεις να του πεις, αλλά δεν πρόσεξες πως οι δρόμοι είναι αδειανοί, πως η ώρα είναι ξεχασμένη και πως ο φάρος της αστυνομίας ήταν αναμμένος εξ' αρχής.
Φυγαδεύει τον καπνό από μια μικρή χαραμάδα. Γλιστρά τόσο απότομα , όσο αλλάζει ταχύτητες. Επόμενος ελιγμός και πρόλαβε και πάλι το φανάρι.
Υγρό το μονοπάτι, μα δεν πρόσεξες πως ακολουθεί περπατημένη οδό, ίδια διαδρομή, ίδια πορεία.
Περιμένεις πεζός να διασχίσεις τον δρόμο, σε μια άκρη, στην κόψη του πεζοδρομίου. Βήμα και σε πήρε μαζί του.
Περνά το χέρι του από το τιμόνι, γροθιά, έντονη η πίεση πάνω στο πεντάλ και έπιασε την νότα στην φυγή.
Κατεβάζεις αργά σε μια στροφή το φερμουάρ από το παλτό σου, επικίνδυνο πολύ να σκεφτείς, όταν εκείνος δεν κοιτά.
Προσπερνά, νοητά και θα φτάσει ως εκεί που έχει προβλέψει, στο κόκκινο φανάρι!

2011-12-28T19:48:00.000+02:00

Να κρυφτώ στην αγκαλιά σου σαν παιδί που κακοξύπνησε και γκρινιάζει, που όλα του φταίνε και θέλει να κλάψει, όχι γιατί το πείραξε κανείς, απλά επειδή τα όνειρα ήταν γλυκά. Ξέρει πως θα το νανουρίσεις πάλι, πως θα νιώσει ασφάλεια και θα σωπάσει γρήγορα στα χέρια σου, μονάχα. Θα το τοποθετήσεις και πάλι στο κρεβάτι του, θα τακτοποιήσεις τα ζεστά του και θα χαϊδέψεις τον μορφέα για να είναι και πάλι καλός μαζί του. Να γλιστρήσω στην αγκαλιά σου, να σε αισθανθώ φευγαλέα και να μην πιαστώ από τα χέρια σου, να βρω τον τρόπο να ξυπνήσω να δω την ματιά σου. Είναι προτιμότερο να έχω ανοιχτή την ψυχή την στιγμή εκείνη, στο χουζούρι να νιώσω φιλί και να αφήσω μια ανάσα πάνω σε δέρμα δικό σου.
Δάκρυ όχι επειδή κάποιος μου έκανε καζούρα, απλά το όνειρο είχε την εικόνα σου.

Πηγή

2011-12-28T00:12:00.001+02:00

Βρίσκομαι στην πηγή και κοντοστέκομαι στο περίγραμμά της. Έτσι έχει οριοθετηθεί, έτσι έχει δημιουργηθεί και δεν τολμά ουδείς, παρά μόνο η ίδια να διαφοροποιεί στο πέρασμα των χρόνων την μορφή της. Θα σου πω αλήθειες, θα κρυφτώ να μην φανερωθώ, σίγουρα είναι σκέψεις άλλων, όχι της ψυχής κομμάτι. Όσα λένε πρέπει να υποστηρίξω, να χαθούν τα ίχνη σου, ώστε να μην τολμήσει ουδείς να με πικράνει. Μια χούφτα από το νερό σου, αρκετή να γευτείς μια γουλιά ουρανό, μια στάλα πνοή.

Οδοιπορικό

2011-12-27T23:42:00.000+02:00

Το όνειρο κατεβαίνει στα μάτια σου ταπεινό και ανάλαφρα. Θα δέσει τα βλέφαρα για δευτερόλεπτα και θα σε πάρει μαζί του σε απέραντο ταξίδι. Απροσπέραστη η σκέψη από καθετί, ρίχνει σκόνη να σε απομακρύνει πιο πολύ από εικόνες ρηχές. Θα σου φανούν οικεία όσα δεις και θα αναγνωρίσει το μυαλό στιγμιαία στο φως όσα ανακαλύψεις. Και θα σε γλυκοφιλήσει ο μορφέας και θα σε κάνει να βιώσεις σε κατάσταση ύπνου πιο πολλά από όσα θα ήθελες να ξέρεις πως υπάρχουν για να σε αποστασιοποιήσει. Νωχελικές ανάσες προδίδουν τα σκηνικά και θα ανασηκωθείς αργά για να περπατήσεις ξυπόλητη ως την πλώρη.
Ένα φιλί φανερώθηκε, αρκετό να σε ξυπνήσει, λίγο για να σε κρατήσει.

Ο χωρικός

2011-12-26T19:28:00.000+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό, όπως ξεκινούν όλα τα παραμύθια σε μια χώρα μακρινή ζούσε ήσυχα και αμέριμνα ένας χωρικός. Φρόντιζε τα ζώα του και έβγαζε το ψωμί του από αυτά και ζούσε την οικογένειά του.

Όλα κυλούσαν ήσυχα, με τους ίδιους ρυθμούς κάθε μέρα, ώσπου έτυχε και πέρασε από μια κοντινή φάρμα για να δώσει στον ιδιοκτήτη , τυρί και κρέας που του είχε παραγγείλει. Αντίκρισε για πρώτη φορά στην ζωή του έναν άγγελο, μια πριγκίπισσα. Όσο παράξενο κι αν φαίνεται, σε τούτη την χώρα οι πριγκίπισσες και τα πριγκιπόπουλα εργάζονταν όπως όλοι οι χωρικοί για να γνωρίζουν πως ζουν οι πολίτες τους, να εκτιμούν όσα έχουν και να τους βοηθούν σε ό,τι είχαν ανάγκη. Έτσι και η πριγκίπισσά μας, δεν είχε πολλές μέρες που είχε φτάσει στο συγκεκριμένο σπιτικό για να τους βοηθήσει με την φάρμα τους, καθότι ο αφέντης του σπιτιού ήταν άρρωστος.

Ο χωρικός μας θαμπώθηκε από την ομορφιά της. Κατάμαυρα ίσια μαλλιά, που πάνω τους αντανακλούσε το φως της μέρας και την νύχτα ολόκληρος ο ουρανός.

Παρέδωσε την πραμάτεια του στον αφέντη του σπιτιού και έφυγε.

Παρόλο που μια πριγκίπισσα εργαζόταν σε ένα απλό σπίτι, δεν επιτρεπόταν να της μιλάει κανείς άλλος, πέραν όσων ζούσαν σε αυτή την οικία.

Γυρίζοντας στο σπίτι του ο χωρικός, συνειδητοποίησε πως δεν μπορούσε να βγάλει μιλιά. Τρομοκρατήθηκε, δεν ήξερε τι να κάνει. Η γυναίκα του τον είχε φωνάξει αρκετές φορές και εκείνος δεν είχε απαντήσει. Δεν ήξερε πως την πριγκίπισσα την είχαν καταραστεί μικρή, να μην μπορεί άντρας να την κοιτάξει στα μάτια, όποιος τολμούσε θα έχανε την φωνή του. Η κακιά αδερφή του βασιλιά, ζήλευε το κορίτσι για την ομορφιά της και τα υπέροχα μαλλιά της και αντί για ευχή σαν γεννήθηκε, της έδωσε κατάρα.
Ο χωρικός δοκίμασε πολλά γιατροσόφια, αλλά τίποτε δεν επανέφερε την φωνή του. Η γυναίκα του τον χώρισε, γιατί ρώτησε και έμαθε τι είχε κάνει ο άντρας της εκείνη την μέρα και ζήλεψε τόσο που θεώρησε πως την είχε προδώσει.

Από τότε ο χωρικός ζούσε μόνος, όποια γυναίκα τον πλησίαζε έφευγε απογοητευμένη, διότι δεν έπαιρνε μιλιά από εκείνον. Ποια να πιστέψει πως έφταιγε μια κατάρα;

Τα χρόνια περνούσαν, αλλά ο χωρικός δεν ξέχναγε στιγμή την πριγκίπισσα, πήγε πολλές φορές στην κοντινή φάρμα που την είχε πρωτοδεί, αλλά άφαντη.

Ένα βράδυ ο χωρικός πήγε στην τοπική ταβέρνα να πιει ένα κρασάκι να ξεχάσει το κακό που τον είχε βρει, μήπως ξέχναγε επιτέλους και την μορφή της. Στο μπαρ καθόταν μια κοπέλα, με μακριά ίσια μαλλιά, μαύρα. Σκέφτηκε ο χωρικός πως αποκλείεται να ήταν εκείνη , κι όμως σαν ζύγωσε κοντά και είδε τα μάτια της, μια φωνή ακούστηκε να λέει « αγάπη μου».

Ναι ήταν ο ίδιος, μετά από τόσα χρόνια το μόνο που έπρεπε να είχε γίνει για να λυθεί η κατάρα ήταν να την ανταμώσει βράδυ, αλλά όχι κάτω από ουρανό.

Η πριγκίπισσα γύρισε, τον κοίταξε και έπεσε στην αγκαλιά του κλαίγοντας. Πρώτη φορά άκουγε να την αποκαλεί κάποιος έτσι . Αφού της σκούπισε τα δάκρυα ο χωρικός, κάθισαν και ήπιαν ένα ποτό. Μίλησαν για όσα είχαν γίνει, όλα αυτά τα χρόνια της μοναξιάς. Η πριγκίπισσα δεν μπορούσε να παντρευτεί κανέναν και ο χωρικός, δίχως φωνή ήταν αδύνατον να ξανακάνει οικογένεια.
Η ώρα πέρναγε και είχαν μείνει μόνοι στην ταβέρνα. Η πριγκίπισσα έγειρε στον ώμο του και εκείνος της χάιδεψε τα μαλλιά με ένα γλυκό φιλί.

Ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας μετά από ώρες πήγε να τους πει να φύγουν για να κλείσει και εκείνος να πάει να ξεκουραστεί, αλλά προς έκπληξη του δεν απάνταγε κανείς.

Είχαν κοιμηθεί ο ένας στην αγκαλιά του άλλου για πάντα.

Please disturb

2011-12-26T01:35:00.000+02:00

Θα ευχόταν η νύχτα να μην ήσουν η μέρα για να μπορούσε να σε κοιμίσει σε δικό της φως. Θα έβρισκε χίλιους τρόπους να σε κρατήσει σε πέπλα άστρων, σε σκηνικά με λάμψη φεγγαριού, να έχεις να λες σαν ξυπνήσεις μονάχα για δαύτην. Θα φανεί ο ψεύτης την ημέρα και θα σου πει πως αυτά δεν γίνονται, πως η νυχτιά μόνο να κλέβει ξέρει από τον ήλιο και να τον αντικατοπτρίζει. Πως όσα κι αν δεις σε εκείνην, δεν υπάρχουν πια, είναι οράματα από περασμένους αιώνες. Θα ορκιζόταν η νύχτα να μην ξημέρωνε, να μην αποτελούσε σχέδιο θεών και να μην την απομάκρυναν από την ύπαρξή σου σαν άνοιγες τα μάτια.
Δεν θα μπορούσα να είμαι κάτι άλλο, σε ό,τι διαλέγω, επιλέγω να φτιάχνω αστέρια για τον ουρανό σου, να παριστάνω μοίρα και να ξεγελώ το κοινό στα παραμύθια.

Νήμα

2011-12-26T00:55:00.002+02:00

Ζωγραφίζει η σιωπή τα σκέρτσα της και εσένα κάνει κομπάρσο. Θα παίξεις όπως πάντα έναν ρόλο μικρό, μα ουσιώδη για την συνέχιση της ιστορίας μας. Θα σε καθοδηγήσουν θνητοί στον βωμό σου και θα ψελλίσουν όρκους, κάποια δυσνόητα τραγούδια για να πείσουν πως έπραξαν τα καθώς πρέπει και φύλαξαν την τελευταία λέξη για σένα. Δεν πρόλαβα να νιώσω τίποτα, ήταν όλα ξαφνικά και το φεγγάρι προχωρούσε, δίχως να κοιτά κάτω στην γη, αν τα δάκρυά του έπεφταν πανω μου, αν το φως του ακολουθούσα πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας.
Καλύπτονται τα ίχνη σου στην σιωπή, άλλος να μην σε γυρέψει στα λημέρια σου. Πίνεις όπως πάντα μια γουλιά και ξεδιψάς, είναι αρκετή για να κατέβει ο καπνός και να ανασάνεις. Μυστήρια η φύση σου, αυτό το μυστικό είναι που σε αντιλαμβάνομαι περισσότερο από τον καθένα, είναι αυτό που κρατά πύλες ανοιχτές ως τα όνειρα. Κάπως έτσι θα πεις νανούρισμα, κάπως έτσι θα φιλήσεις χείλη στεγνά, μα πρόθυμα να πουν το όνομά σου στο τέλος της μέρας. Η κλωστή περνά την βελόνα και ασφαλίζει τα κενά, δεν θα πεις ποτέ αν κρυώνεις, αν χρειάστηκες μπαλώματα.

Θα σε προδώσουν οι πάντες, γιατί έτσι σου αρμόζει, να υπάρχεις μόνη, όχι μοναχική, να νιώθεις όσα δεν θα αγγίξουν ποτέ.

Βροχή

2011-12-22T02:44:00.000+02:00

Θέλω να πατήσω ξυπόλητη στα απόνερα, στα υγρά ασφάλτινα δρομάκια, να γειωθεί η ύπαρξή μου. Στο στοιχείο μου προδίδω τα βλέμματά μου και σωπαίνω πλάι στο χώμα. Μου ετοιμάζει κρεβάτι νυφικό η μοίρα και εγώ ανήμπορη να ψελλίσω φυγή, αμήχανα στέκομαι από πάνω του. Νιώθεις ψυχές καθώς κυλά το νερό. Στάλες ψυχρές πάγωσαν στις άκρες, στα αυλάκια και παίζω στα νταμάκια των πεζοδρομίων. Ξέρω πως είσαι εκεί, πως παρακολουθείς κάθε κίνηση, πως δεν αφήνεις την ματιά μου να σε τσακώσει και να σε καταδώσω στον πολισμάνο.
Θέλω να περπατήσω στις μύτες των ποδιών μου και να σκορπίσω υγρά φιλιά στην ύπαρξή σου. Θα γκρινιάξεις ή θα παίξεις μαζί μου μπουγέλο σε τούτο το χειμωνιάτικο απόβραδο;!
Ξέρω πως θα επιλέξεις να είσαι η βροχή σε τούτο το παιχνίδι.

Κόμη

2011-12-21T03:18:00.000+02:00

Χάνοντας όνειρα άνοιξε ένα αλεξίπτωτο, καθώς έπεφτα σε αγκαλιά. Δεν ήταν απότομη η πτώση, δεν ήταν παράξενο που σε κοιτούσα στα μάτια, ενώ σε άγγιζα πρώτη φορά. Κάτι περίεργο, κάτι ιδιαίτερο για να θυμάσαι. Η γεύση σου στο στόμα μου, δεν γίνεται, παραισθήσεις, θα πεις και θα γυρίσεις πλευρό. Πόσα πρέπει να ξέρω ακόμη για να πειστείς πως σε νιώθω, πρίν φανείς. Δύσπιστος θα φέρει εις πέρας την αποστολή του και θα παραδώσει στις αρχές τα ευρήματα. Δεν μπορείς να πεις πως έχασες, ήταν καταδικασμένο εξ αρχής. Τι θα θελήσεις, δεν θα πεις, να αρχίσω να γράφω, να εξιστορώ;
Εξιλεώνοντας όνειρα με το φάσμα του κόσμου, τα δάκρυα πιάστηκαν στα αστέρια.

2011-12-20T01:05:00.000+02:00

Ιδιοσυγκρασίες ίδιες, μα αντίθετες. Στροφή και θα βρεις ευαισθησία, αναπνοή και θα δεις αντοχή. Δικαιολογίες, όσες θες θα σου βρουν, θα σου πουν για να έχουν στιγμές σε ήλιο. Να καίει την επιδερμίδα τους, μαλλιά να ξανοίγουν από την αλμύρα και να λιώνουν φιλιά . Μια Κυριακή η προσμονή τους, πέρα από κάθε στερεότυπο. Πρέπει να είχαν ανταμωθεί κάτω από φεγγαριού λυχνάρι, έπρεπε να ήταν απών ο μορφέας και τους έχρισαν φύλακες. Δεν μπήκαν ποτέ σε πειρασμό, σε διχασμό, γιατί οι ματιές δεν απομακρύνθηκαν ποτέ.
Κλίμα γνώριμο και υγρό, φτάνει ως το κόκκαλο η αγκαλιά, πιο εύκολο να πειστείς πως είναι η βασική ροή της ζωής.
Ξεσηκώνουν τα πλήθη για να μπορούν να περνούν απαρατήρητοι στο φευγιό τους. Χαμόγελο το μόνο που συγκρατείς από δαύτα τα ξωτικά, το μόνο που ξέρουν για να σου κλέψουν ένα δάκρυ.

Διαγωνισμός παραμυθιού

2011-12-19T20:32:00.001+02:00

Για πρώτη φορά, συμμετέχω σε διαγωνισμό παραμυθιού!
" Ουράνιο Τόξο σε γκρι φόντο"
Η ψηφοφορία θα πραγματοποιείται 16/12-25/12

http://www.milosxotikon.gr/%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85/%CF%88%CE%B7%CF%86%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%B9%CE%BF%CF%8D

Αίσθηση

2011-12-18T22:52:00.001+02:00

Πόση μοναξιά πρέπει να έχεις βιώσει που στέκεσαι εμπρός μου και σωπαίνεις μέσα σε μια αγκαλιά; και ήταν τόσο έντονη που δεν μπόρεσες να δραπετεύσεις από της ψυχής σου τα θέλω; ποιος αντέχει μάτια μου! Ξέρω πως λόγια δεν χρειάζονται, παρά μόνο πράξεις να τρέξουν σε κορμί για να νιώσεις πως υπάρχουν όρια. Μην σταθείς σε έναν τίτλο, σε έναν στίχο, δεν έχει σημασία αυτό, μα η ουσία που γίνεται αντιληπτή, η στιγμή που γίνεται αμηχανία, το να αισθάνεσαι την ανάγκη μιας παρουσίας.
Λόγια, ποια να πρωτοπείς; και έτσι μένουν όλα άγραφα, να δημιουργούν την μνήμη, γιατί είναι σημαντικά. Έχεις αντιληφθεί μια ύπαρξη πιο έντονα από την δικιά σου, έχεις αφουγκραστεί την ψυχή της τόσο έντονα, που δεν χρειάστηκε μιλιά, παρά μόνο ένα βλέμμα.
Δεν θα χρειαστεί ποτέ να αιτιολογηθείς ενώπιων μου, γιατί δεν θα στο επιτρέψω.
Να ανήκεις πάντα σε σένα, να ορίζεις ως μικρός θεός, τις πραμάτειες σου και την μοίρα σου, γιατί άνεμος είσαι, πηγή, φως.

Παρουσιολόγιο

2011-12-18T02:08:00.000+02:00

Καθόρισε εσύ το λάθος και το σωστό, λίγη σημασία έχει για μένα, αρκεί το φιλί σου να αναζητεί χείλη ζεστά και γνώριμα. Ξημέρωμα, πρόσχημα να κοιμηθείς, αυτό άλλωστε σου αρέσει, να χαζεύεις όλα όσα οι άλλοι βρίσκουν ανιαρά και δεδομένα στην νυχτιά τους. Ουρανός, το προσκέφαλο, αστέρια τα μόνα που σε σκεπάζουν, ενώ την ίδια στιγμή θα ήθελες να είσαι ο μόνος που τα αποζητάς. Ώρα για παραμύθι, μα ποιος τα πιστεύει αυτά τα πράγματα; σκέψεις ενός μυαλού, μιας ψυχής, όταν το σώμα νιώθει σε τούτη την διάσταση, κατάλοιπα από κάπου θα είναι. Βρες τους πρωταγωνιστές, ποιος θα υποδυθεί ποιον και εγώ απλά θα σκηνοθετήσω τα αποφθέγματά τους. Να τρέξω θέλω, αλλά ξέρω πως θα σταματήσω απότομα μπροστά σου. Διεύθυνε τις ώρες και τις μέρες και εγώ θα σου πω ένα σωρό δικαιολογίες, πάντα αιτιολογημένες, να έχω λόγο στην φυγή.

Δημιουργία

2011-12-17T00:56:00.000+02:00

Αμαυρώνετε το όνειρο από την σκέψη, ενώ το κορμί είναι αφημένο στα χέρια του να ανασαίνει από την πνοή του. Έτσι της φάνηκε το σκοτάδι, μα ήταν η γαλήνη που έσβησε κόσμους και έννοιες. Μέσα στο μαύρο ξυπνούν οι αισθήσεις και ξαγρυπνούν πλάι με την αυγή. Η πιο μαγική εικόνα. να φωτίζει το πρόσωπό του, να δημιουργούνται σκιές, να φέγγει η μέρα μαζί του. Αγκάθια γύρω από σώματα κανείς να μην φτάνει να αγγίζει, παρά μόνο όσα επιθυμούν. Θα άφηνες την τελευταία σου ματιά εκεί, αν στο επέτρεπαν. Δεν θα μπορούσες να έχεις σκεφτεί, να ζητήσεις, να φανταστείς. Όλα ζωντανεύουν, όλα σιωπούν.
Υπομονή στο πρώτο άκουσμα, στην πρώτη ευχή. Να σταθεί, να αντέξει, να σε καθρεφτίσει σαν όμοιό σου. Μέσα σε όλο αυτό, οι επιλογές, δικές σου, να σου ανήκει κάθε τι που επιθυμείς, γιατί το κέρδισες, επάξια.

2011-12-16T09:53:00.000+02:00

Δημόσια κατακραυγή του θύματος. Σε πρώτο φόντο η αναπαράσταση του εγκλήματος με ίδιους κομπάρσους την τύχη και την μοίρα. Η ένταση του πόνου πρέπει να είναι η ίδια, να μην ξεφύγει στιγμή η ματιά του. Σκιαγράφηση του σκηνικού του εγκλήματος και το κρίμα πάνω σου που ζητάς. Μάρτυρας βρέθηκε να κατηγορήσει δήμιους και πάλι σου δόθηκε χάρη. Μια νότα από βροχή υπήρξε αρκετή να αλλοιώσει τα ίχνη και να χαμογελάσεις ειρωνικά που την έβγαλες "καθαρή" μια ακόμη φορά.
Απομακρύνθηκαν όλοι από τον τόπο του πεπραγμένου, ευκαιρία να δικαιώσεις τους καλοθελητές, μαχαιριά στο χώμα.

Άγγελος

2011-12-15T23:57:00.000+02:00

Νιώθεις τις σκιές, τον όγκο τους και την πυκνότητά τους. Τρέχει υγρό στοιχείο μέσα τους και φτάνουν οι ήχοι πιο γρήγορα στο κορμί τους. Ένας παλμός χτυπά πάνω σε καρδιά να σπάσει γυαλί να μπει μέσα της, να ανασάνει σε όνειρο κρυφό και απόμακρο. Τελευταία ευκαιρία το μεταμεσονύχτιο εγερτήριο να κυλιστείς σε υπόγεια διαδρομή για της ψυχής του το θέλημα. Ένας άγγελος με μαύρα φτερά, ένας άγγελος με παραδομένη φυγή στο χάσιμο της ύλης. Πατάς πάνω της, ένα βήμα πιο πέρα η κορύφωση. Ξέρεις τι θα αγγίξεις; φιγούρα αλλιώτικη, αέρινη, νωχελική, δική σου ως το φωτοστέφανο. Κάποιος πρέπει να ελαφρύνει το φορτίο, κάποιος να πει αντίο, κάποιος το φιλί να κάψει στην σιγή της σκιάς.

2011-12-15T21:16:00.000+02:00

Πολύ μικρή για να κρατήσεις τα προσχήματα και να μην εκφράσεις ανησυχίες. Βουρκώνουν μάτια κι ας ορκίστηκες, μα δεν σε βλέπει κανείς. Φτωχοί συγγενείς καταφτάνουν και κουράγιο να βρεις να υποδείξεις το σημείο της τελετής! Παραπέρα λάσπες , δεν φοβήθηκες ποτέ να βαδίσεις εκεί, χώμα είναι με νερό. Θα κρυώσει το φαϊ, θα βαρεθείς να περιμένεις και θα κλείσεις τα φώτα, όταν θα φανεί. Έχεις ξαπλώσει τόσες φορές σε σεντόνια δικά σου, που η αμηχανία δεν θέλει να κρυφτεί. Κόσμοι χωρίζουν σε κομμάτια για να συνυπάρξουν σε ωκεανό. Το μόνο που κατέχω, είναι το όνειρο και το φιλί.

2011-12-14T23:52:00.001+02:00

Ένας δαίμονας σε αγκαλιά αγγέλου μοιάζει αφύσικη εικόνα, αλλά δεν έχει να πειράξει ο ένας τον άλλον. Επίγνωση του είναι τους, συνυπάρχουν στην αλλαγή της μέρας για να ξαποστάσουν, δίχως εκδορές. Απίστευτο φιλί στις ψυχές τους λιώνει φτερά, κέρατα, στερεότυπες εικόνες, για να αφεθούν στην στιγμή.
Δεν το έχουν πιστέψει, συνθήματα και κωδικοί σε παράταξη να μείνει μυστικό. Ένα χάδι αφημένο πάνω σε φιλί μοιάζει ιδανική σκηνή, μα δεν υπήρχε επιλογή στο αντάμωμά τους. Θα σηκωθεί θύελλα σαν πει να σηκωθεί ο ήλιος στα μάτια του, γιατί ο κόσμος κινείται πιο γρήγορα από τις επιθυμίες του. Γαλήνη στην μορφή της σαν πει να φυγαδεύσει τον υπαίτιο, γιατί δεν θα χρειαστεί ανταλλάγματα.

Ουσία

2011-12-14T00:25:00.000+02:00

Πάντα θα υπάρχουν πράγματα που δεν θα μάθει κανείς, δεν θα τα ακούσει να ηχούν παράξενα στα αυτιά του και να παγώνει, όπως η ψυχή σου. Ένα δοξάρι περασμένο στα χέρια σου, να γράφει και να παίζει λυρισμούς στις σκέψεις σου, μακρινές μα συνάμα ζεστές. Καίει το νερό στο δέρμα σου, μένεις όμως στην αίσθησή του, το μόνο που σε αγγίζει τις πιο περίεργες στιγμές. Φυλακισμένοι κρούουν φλιτζάνια στα κάγκελα, μεταμεσονύχτια διαμαρτυρία για το μεσημεριανό συσσίτιο, μπαγιάτικο. Σε θωρώ μονάχα ελεύθερο, σε συλλογάμε μονάχα ευλογημένο. Ευτυχία, η εικόνα που ανασαίνεις πάνω σε ψυχή.
Μπορεί να περίμενες, άδικα; χρόνια ολάκερα σε ακρογιαλιά, αλλά πιάστηκες από όσα ήξερες πως έπρεπε να υπάρχουν.

2011-12-13T00:16:00.002+02:00

Ένας κόσμος που σε αγγίζει για να σε σαπίσει. Θα προσπαθήσει να βρει το τρωτό σου σημείο και να σε λυγίσει. Θα στρίψει το μαχαίρι σε πληγές, ζωντανός μην βγεις. Όποιος σου είπε την αλήθεια, υποσκάπτει τα όνειρά σου. Ένα φιλί οχετός, σε γονατίζει στο πρόσταγμά του. Συρμάτινο το φόρεμα που ντύνεσαι, πλέγμα οι ματιές. Στροβίλισμα, η αγαπημένη σου κίνηση στο πάτωμα και ο πόνος μοιάζει παιχνίδι. Λίγο πιο κάτω ένας παράδεισος αδειανός περιμένει σώματα για να κερδίσει ψυχές, λες και ο ουρανός δεν θα καταλάβει. Άγγελοι σε λάθος χέρια κι όμως ταίριαξαν με τις σκέψεις σου.
Κάποια στιγμή θα κατανοήσεις πως την μοίρα σου την έμπλεξες σε επιθυμίες άλλων, δεν ήταν της φυγής σου χάδια.
Όποιος προσπαθήσει να σε γονατίσει, φιλησέ τον την στιγμή που θα έχει έρθει κοντά για να σε τιμωρήσει.

2011-12-11T22:39:00.001+02:00

Νερώνω τα όνειρα να μην είναι τόσο δυνατά, να απομακρύνεται ευχάριστα η γεύση από τα χείλη. Τελευταία γουλιά κατεβαίνει αργά στου μορφέα τις κλειδωνιές, να ασφαλίσει τον ερχομό του. Καλωσόρισμα σε ώρα προχωρημένη για να μπείτε γρήγορα στα ζεστά και να νιώσετε χάδι. Είναι μυστήριο η ματιά σου, τα υλικά σου και η επίγευσή σου. Δεν έχω δικαίωμα κανένα. Κάποιος θα ξέχασε να ενημερώσει πως δεν θα παραβρεθεί και κάλυψα μια θέση κενή στο τραπέζι του δείπνου. Χαλάρωσε η εικόνα του στα χέρια σου λίγο πριν ξυπνήσει σε κόσμο απόμακρο και σκοτεινό. Είναι περίεργος ο τρόπος σου στο να λες "σ'αγαπώ", με ένα "αντίο".
Κρασί, μια γουλιά ουρανός και οι ευχές σου όλες οι προσμονές.

Έρημος

2011-12-11T02:12:00.003+02:00

Μια όαση στολισμένη με αγκάθια, να ανασαίνει η νύχτα ήσυχα από ξένου μάτι. Βυθίζεται σε σκέψεις που αντανακλούν σε έρημο, μόνο μια θύελλα παίρνει άμμο από την ψυχή της και την ταξιδεύει παραπέρα.
Κλείνει βλέφαρα μέσα σε φιλιά και ο απόηχος φυλακίζεται σε τούτα τα μέρη ξέρεις τις νυχτιές. Ένα ματωμένο φεγγάρι προδίδει ίχνη σε γη και ξέρεις πως ήταν πολλοί οι ταξιδιώτες που πέρασαν, μα δεν μπόρεσαν να την εύρουν, να ξαποστάσουν εντός της και να αφεθούν για λίγο σε τούτο τον αφιλόξενο τόπο.
Μια όαση που σου θυμίζει, πως οφείλεις να προχωρήσεις, να φτάσεις στο τέλος για το δικό της φιλί. Να έχει λόγο να θυμάσαι την στιγμή, που έμοιαζε διαφορετική από μια παραίσθηση. Θα δοκιμάσεις σθένος, τον ίδιο τον μορφέα για τις παραγγελίες που του κάμεις. Μια γουλιά από εκείνην και ξαναγεννήθηκαν δάκρυα, να τρέξουν, να μην στερέψει ποτέ.
Έτσι θα την έχεις στο μνημονικό σου, σαν αστέρι κρυμμένο σε τόση σκόνη, σε τόση ερημιά.

2011-12-10T23:12:00.001+02:00

Μόνος ή η ανάγκη να νιώσεις μοναχικός; είναι ακόμη νωρίς για να χαζέψεις άστρα, είναι αργά για να ανοίξεις ένα ακόμη μπουκάλι. Στην υγειά σου, ψηλά το ποτήρι και μένει μόνο ο ήχος που σπάει. Τα χέρια πάνω στο μπαρ, θυμίζουν πως δεν μπορείς να σταθείς όρθιος και γλιστράς από το κάθισμα, να ξεμυτίσεις στα σοκάκια. Σοβαρός τυχοδιώκτης θαρρείς πως είσαι, με ξεφτισμένα παντελόνια και λεκέδες στα μανίκια. Καταχρήσεις για να κυλήσεις στο όνειρο. Αφελές να σκεφτείς πως αφέθηκε, τοποθετήθηκε, βαλτή για να σε πείσει να χαθείς. Ασήμαντο, μα σου έπεσε ένα ραβασάκι από την τρύπια σου τσέπη. Θα ψάξεις γονατιστός να το βρεις ως το χάραμα και σαν δεις πως ήταν αδειανό, δάκρυ.
Αβέβαιο αν θα σου κάνει το χατίρι η μέρα να σε κρύψει από τις χαραμάδες και τα κενά.
Στην λεβεντιά σου, που τόσο καλά υποσκάπτεις.

2011-12-09T22:01:00.000+02:00

Από όλα τι θα διάλεγες; έχεις συνηθίσει να τα έχεις όλα στα πόδια σου μπροστά. Μια στιγμή είναι αρκετή να σε στιγματίσει, να αναιρέσει όρκους και να βουρκώσουν μάτια που νόμιζες πως έχουν στερέψει πια. Ήθελα να παίξω ανέμελα σαν παιδί, μα λουλούδια κρατώ στα χέρια μου, που μου θύμισαν φόβους, από την κούνια μου.

Στέκομαι δίπλα σε μια παγίδα, την έχω στο νου συνέχεια και όλο παγιδεύομαι σε τούτη. Είπες, χατίρι δεν θα μου χάλαγες και γίνηκε πάλι το δικό σου. Στα βήματά σου βαδίζω πάνω, να σε νιώθω. Κάπου εδώ τριγυρνάς για να μου πεις ονείρου ευχή, σαν κλείσω τα μάτια μου. Θα σε φέρει εδώ η ψυχή σου, γιατί επέλεξες, να σε αναζητώ στην ζωή μου.

2011-12-07T19:03:00.002+02:00

Μαύρο, το πιο αφοπλιστικό. Καλύπτει τα πάντα, σε πνίγει και σε καθηλώνει ενώπιόν του. Έχει σημασία η ύπαρξή σου σε αυτή την σκηνή; δεν θες μονολόγους, φωνές μόνο που δεν θα ακουστούν σε εκείνον, να τον ξυπνήσουν, να έρθει κοντά σου, να τραβήξει το πέπλο τούτο. Σκοτάδι, επιεικώς να ανασαίνεις για να φτάσεις κοντά.
Ποια δύναμη Θεέ μου να αντέξει τον πόνο; δεν στέκομαι καν στα πόδια μου.

Μηδένισε ο χρόνος .....

υγ: για την Μαρία

2011-12-07T00:17:00.000+02:00

Υπόγειες διαδρομές, ύποπτες κινήσεις γύρω σου. Να βυθιστείς πρίν το χάραμα σου διατάζουν και εσύ ξέφυγες της προσοχής του φύλακα. Κάπως πιο σκοτεινό μοιάζει το σοκάκι και θα προτιμήσεις την διάβαση. Προχωράς και διασχίζεις νερό. Θα σκύψεις να φιλήσεις επιφάνεια, και έτσι θα φανεί, μα εσύ θα υποκύπτεις για να πιεις, να διαχωρίσεις το υγρό στοιχείο, από χάδια.
Αλλιώτικο μοιάζει το τραγούδι, οι στίχοι πήγαιναν αντάμα και τώρα σε κοιτούν κατάματα. Ένας από τους δύο πρέπει να μείνει πίσω και ο άλλος να υπομείνει, να διχάζει το κοινό.
Το μυαλό έχει φυλακίσει, έχει κλειδώσει στην στροφή σκέψεις, πρίν φανεί λιαχτίδα. Ονειροβατείς; όχι, έχω κάνει την διαδρομή, ανελλιπώς και κομψά αντιγράφω τις κινήσεις, μην λησμονηθούν.
Έχεις απομακρυνθεί ή έχεις προχωρήσει; έχω εισχωρήσει σε αύρα εσπερινή.

Φυγάς

2011-12-05T23:41:00.002+02:00

Δεν θα με αφήσεις να σε αγγίξω, δικλείδες, όρια για να έχουν να λένε οι κακές γλώσσες πως είχαν δίκιο.
Θα νιώσω τον φόβο σου και θα σε φιλήσω. Αχόρταγο συναίσθημα η παρoυσία σου, γιατί ξέρω πως θα αρκεστείς σε ό,τι έχεις. Ανάγκη που αναβιώνει στην μορφή σου. Ό,τι πιο γλυκό για σκέψου, δεν θα μπορούσε αλλιώς. Έχεις υπάρξει εκεί για την λύτρωση ψυχής, μην αφεθείς.
Στάσου δίπλα μου, κοίτα ευθεία και πες μου τι βλέπεις, σίγουρα όχι εμάς, γιατί είμαστε εδώ.
Θέλεις, υπακουή σε πόθο για όσα δεν θα σου επιτρέψουν ποτέ. Ακατάλληλη στιγμή διάλεξες, ο μορφέας κοιμάται ήδη σε πλέπα και αυτό σημαίνει ασυνόδευτα όνειρα για σένα.
Δεν θα χρειαστεί να πούμε καληνύχτα, είναι για τους λογικούς!

2011-12-04T23:52:00.001+02:00

Μια ψυχή ακούμπησε πάνω σε μια άλλη και χάλασε η ρότα. Έπεσαν σε ξέρα. Κόλλησαν στα αβαθή και προτίμησαν παιχνίδια στην άμμο από το να καλέσουν βοήθεια. Γέλια, ηλιοκαμμένες επιδερμίδες και χάδια από σκιές δέντρων στην αλμύρα. Χειμώνας και θυμήθηκαν πως είχαν περισσέψει μερικά ροδοπέταλα στου καπετάνιου το τιμόνι. Κυνηγητό ως την πρύμη, φιλί και λησμόνησαν την αφορμή.
Μια ψυχή έκλεψε τα δάκρυα μιας άλλης και χάλασε το προξενειό με τις μοίρες. Στέρεψε το νερό και παρακάλεσε να της τα δώσει, αντάλλαγμα δεν ζήτησε, ήξερε πως θα έρθει συνάμα.
Μοίρασε μια ευχή σε κάθε μελαγχολική σκέψη και κύλησε το ποτάμι, ενώ χαμογελούσε που ένιωθε το άγγιγμα της στο πρόσωπο.
Ακουμπά η μια πάνω στην άλλη να αλλάξουν οι σιωπές!

2011-12-04T23:22:00.000+02:00

Βρήκες πάλι το νανούρισμά σου, μελωδία από κάτι γνώριμο να μπεις σε μονοπάτια. Αγνοείς εφιάλτες και θα πεις προσευχή, γιατί δεν είναι ικανοί να σε αποθαρρύνουν. Τα όνειρα απλά χαζεύουν λαμπιόνια σε παράθυρα και σε αφήνουν μονάχη να χαμογελάσεις, καθώς κλείνεις τα βλέφαρα. Τάζουν φιλί μόνο στο χάραμα για να ξυπνήσεις σε χείλη υγρά και απαλά. Κάποιος κρατά την άκρη της κλωστής και σε τραβά στην αγκαλιά του, πρέπει να κοιτάξεις; ξέρεις, είναι ο άγγελός σου.
Θα περάσει τα χέρια του στην μέση σου, πια δεν χρειάζεται τεχνάσματα, έχει την προσοχή σου στην ματιά του.

2011-12-04T18:15:00.000+02:00

Πως μπορείς να συνυρπάξεις μαζί! Σε κοιτώ πάντα στα μάτια, με κρατάς πάντα από το χέρι. Ο μεγαλύτερος φόβος μου, ότι υπάρχεις. Ακουμπάς σε ψυχή και βαδίζεις στης καρδιάς σου την λογική, πιο έντονα από ποτέ. Δεν έχει χρειαστεί να σε επικαλέσω τα βράδια, γιατί σε νιώθω. Ποιος πιστεύει σε όνειρα, όταν οι ευχές ζωντανεύουν πάνω σε σύννεφο ουρανού! Σε αγκαλιάζω πάντα με σύνεση, με αγγίζεις πάντα με θέρμη.
Δεν θα μου επιτρέψεις να δω δάκρυα, μόνο σταγόνες βροχής. Δεν θα σε καληνυχτήσω, θα πεις πως τα χάδια είναι αρκετά. Ποιος να νικήσει; όταν αναζητάς το καλό και επιζητώ το κακό, όπως θεωρείς. Στον πρώτο παράλληλο δυο ζωές, απλώνοντας σκέψεις πάνω σε σεντόνια ηδονής για να ξοφλήσουν προσμονές.
Μόλις έκαψα ένα δάκρυ για χάρη σου, προσπαθώ.
Ωτοστόπ και πάλι πέτυχα εσένα στην καρότσα.
Θα σε χαζέψω, θα με σκιαγραφήσεις!

2011-12-02T09:15:00.000+02:00

Γύρω γύρω τριγυρίζει η σιωπή σε λασπόνερα, σε κάτι καχεκτικό να μην βγει στο φως. Είναι μέρα πια, κοιμήθηκες σε αγκαλιά και σκέφτεσαι μήπως ξύπνησες απότομα. Δεν έχεις νιώσει έτσι ποτέ σου κι όμως ξέρεις το γνώρισμά του. Κύκλοι γύρω από θήραμα, μια σταλιά είναι, μια χαψιά και όσο εύκολο κι αν φαίνεται, δείχνεις να απολαμβάνεις την διαδικασία και καθυστερείς.
Νωχελικά κινείσαι, ενώ όλα μοιάζουν να τρέχουν προς την έξοδο. Μοιάζει όμορφη εικόνα το δάγκωμα σε λαιμό, χέρια περασμένα σε μέση, μα είναι η στάση του θηρευτή.
Πνοές βγαίνουν να ακουμπήσουν, να αποκτήσουν υπόσταση για το λίγο τους.

Κάλεσμα

2011-12-01T23:42:00.000+02:00

Ένα συναίσθημα σαν να επιπλέεις σε νερό, νιώθεις να σε κινεί το υγρό στοιχείο, ενώ κοιτάς έναστρο ουρανό. Ο πιο ταιριαστός τρόπος να νανουριστείς, λυκνίζοντας τις σκέψεις σε μελωδίες από ευχές του. Δεν παρασύρεσαι, αφήνεσαι να αισθάνεσαι την ροή από όσα σου φιλεύει η ζωή. Ένα πικρόγλυκο λικέρ, από το αλάτι επίγευση.
Όταν έκλεισα τα μάτια μου, πρέπει να ήμουν εκεί, κάπου δίπλα σου, να καληνυχτώ μοίρες, να υπόσχομαι και να σταματούν για λίγο να υφαίνουν ιστούς.
Μια στιγμή σαν να γίνεσαι εσύ ο ονειροπόλος και να σβήνεις εικόνες στο τασάκι σου, μα ο καπνός πρόλαβε και πήρε την μορφή τους.

Κάπως έτσι πέρασε η βραδιά, χαζεύοντας και ποθώντας τις εικόνες που δημιουργείς σε απόσταση αναπνοής!

2011-12-01T21:46:00.000+02:00

Τα φτερά σου προσπαθείς να ανοίξεις μπροστά σε θέα ωκεανού, σε ώθιση ουρανού, μα πίσω κοιτάς. Θα σταματήσεις, αλλά όχι για να αφήσεις να σε παρασύρει ένα συναίσθημα. Πείσμα βάζεις και φυλακίζεις τα όνειρά σου, να μείνουν κοντά στην καρδιά σου με νότες ζεστές.
Μοιάζει άνιση μάχη το φιλί με το χάδι. Όλα τα αξίζεις και όλα να είναι στα πόδια σου, μια νεράιδα που έμεινε πιστή στο φυλαχτό της.
Θα σου πω να αφήσεις την ψυχή σου να ανασάνει μέσα στην φλόγα για να σπάσει όποιο δάκρυ κρύβεται, γιατί δεν μπορεί να αποχωριστεί την ζεστασιά της ματιάς σου.
Όλα περνούν, να μην σε προσπερνούν. Μην φοβάσαι, να ζεις το παρόν για να βαδίζεις προς το μέλλον.

υγ: για την ξα

Regalo

2011-12-01T14:29:00.002+02:00

Τι είναι αυτό που σε κάνει μοναδικό και ιδιαίτερο στα μάτια του και τον οδηγεί να σε κακομάθει; να σε φτάσει σε όρια. Θέλει να δει, να νιώσει, να πιστέψει πως όντως υπάρχεις όπως σε έχει αντιληφθεί, όπως ξέρει πως είσαι. Δεν κρύβεσαι, είσαι εκεί, στο ίδιο σημείο, στην αρχή, γιατί δεν ακούστηκε ήχος από όπλο. Χαμογελάς και μοιάζει να ξεκινά πόλεμος, ενώ απλά αντανακλάς από όσα βλέπεις στο πρόσωπό του, σαν χάνεται. Ηρεμία, ένα συναίσθημα που δεν θα περίμενες όσο κι αν το ζήταγες και επικρατεί αναστάτωση για να επιστρέψεις στα λημέρια σου.
Αμηχανία, ο φόβος που δεν μπορεί να εξατμιστεί στην όψη σου, κάτι το εύθραυστο, που με αυτή την ιδιότητα σε αγκαλιάζει για να μην σπάσει.
Εγωιστικό να έχεις αυτό που θέλεις, αλλά στο έχουν επιτρέψει.
Δεν έχει παραβιαστεί τίποτα, δεν έχει θυσιαστεί τίποτα από ψυχή και καρδιά, ούτε καν η ίδια η λογική.
Δεν θα ήθελες τίποτα διαφορετικό απο όσα έχουν διαδραματιστεί, γιατί οτιδήποτε άλλο θα ήταν πεζό, κενό, ανιαρό, φειδωλό.

2011-12-01T00:08:00.001+02:00

Είναι εντάξει να αφήνεσαι σε αγκαλιά να κοιμηθείς, όταν παραμονεύει η μοναξιά; μαθημένος αλλιώς, μεγαλωμένος με τα πρότυπα του εξωτερικού, αναζητάς αυτό που προστάζει η ψυχή, όταν η ματιά χανεται σε ορίζοντα σκοτεινό.
Είναι συνετό και φρόνιμο να μην κρύβεις σκιές, όταν περιμένεις τέλος, όχι επειδή δεν θέλεις, απλά γιατί δεν μπορείς να δεχτείς, να νιώθεις παλμούς να χαζεύουν μια μορφή.
Εδώ σταματώ, πολλά λέχθησαν και εγώ το μόνο που ξέρω, είναι να ταξιδεύω σε όνειρα, να ζω στο παρόν και να αφήνω φιλιά σε γνωρίσματα δικά σου.
Μπορεί να είμαι δυνατή, αλλά μόνο για μένα. Τα όριά μου τα ορίζω εγώ, τα ξεπερνώ, τα γκρεμίζω, τα οριοθετώ κι ας προσδιορίζονται από σένα.
Είναι ίσως αφελές να πεις πως είναι ασφαλές να αφεθείς, έχεις εγγυήσεις για την φυγή.

Ευλάβεια

2011-11-29T23:16:00.002+02:00

Ξέρω μόνο πως πληγιάζεις και σέρνεσαι στο σκοτάδι σου, ενώ είναι ακόμη μέρα έξω. Σηκώθηκε ένα σμήνος να φύγει, μα κάνει κύκλους , με την ίδια συχνότητα που αλλάζει ο δείκτης στο ρολόι σου. Νιώθεις και εσύ τον παλμό σου μαζί με την εικόνα. Στάθηκες να τραβήξεις φωτογραφία, μπορεί να ήταν και δικαιολογία να προχωρήσουν όλα εμπρός σου, να παρατηρήσεις.

Όταν έχεις μάθει στην φυγή, έτσι ονοματίζεις φυλαχτό και χρισμό.

Την όψη σου αναγνωρίζω μονάχα μέσα στο άγγιγμά σου και πόρισμα βγαίνει αβίαστα.

Θα πεις κι άλλα; όχι τίποτε άλλο, απλά περιμένει το φιλί να ακουμπήσει στα χείλη σου, καρτερικά

Δεν θα ζητήσεις φως, έτσι σε βρήκα, από τα ίχνη μιας ευχής.

Φλούδα Φεγγαριού

2011-11-29T00:35:00.000+02:00

Πρόβαλε δειλά μια αψίδα φεγγαριού, στην άκρη των ματιών σου. Δηλώνει παρουσία στο ξεκίνημα της νυχτιάς. Αντίκρυ, ακόμη, η μέρα χαζεύει στα παιχνίδια που δημιουργεί, στον φόντο του ουρανού. Ευθύς ο δρόμος, όσο φτάνει το βλέμμα σου, φώτα να καθοδηγούν την είσοδό σου σε μεγάλο αστικό κέντρο. Δεν είναι όμορφη μια τέτοια στιγμιαία εικόνα; ήθελα να μείνω εδώ, στο τώρα, να σταματήσω κι ας είναι να φύγουν όλα από τα μάτια μου μπροστά.

Λυχνάρια οι λάμπες της εθνικής, μια ζωή ταξιδεύεις, δίχως σταματημό, ακούραστη!

( ημέρα Κυριακή....)

Χειμωνιάτικο λουλούδι

2011-11-29T00:27:00.000+02:00

Τοποθετημένο ανάμεσα στα χέρια σου. Έχει φιγούρα λεπτή και ψηλή. Αλλάζει μορφές, σχήματα. Αγνώστου πατρός, αφήνεται και ανοίγει χρώματα ως την τελική του κόψη. Άγγιγμα, μια προσπάθεια να το αντιληφθείς σε ονείρου πράξη. Τόσο καιρό ακίνητη μην το ταρακουνήσεις και εσύ, όπως κάνει ο άνεμος, δεν σκέφτηκες τον λόγο της υπομονής σου, απλά ξέρεις.

Να ανθίσει, όπως αρμόζει, όχι όπως πρέπει, όπως θορρεί η ομορφιά του. Θα το ακουμπήσεις σε έδαφος σκιερό, δροσερό, με νότες ηλιαχτίδας, όταν θα ανοίγει ροδοπέταλα προς την ματιά σου τα βράδια.

Σίγουρα, ξεχασμένο, μα όχι παραπεταμένο, αυτό ήθελε!

2011-11-25T00:34:00.000+02:00

Μια ζωή σου λείπει φωνή, παρουσία και για αυτό στα όνειρα αλλάζει μορφές, κάθε βράδυ και σωπαίνει μόλις ξυπνήσεις η ψυχή σου. Μοιάζουν οι μέρες τιμωρία που περνούν, αλλά δεν ξέρουν πως δεν λυγίζεις σε τίποτα, πως σε όλα σου θα βγεις αληθινή και δεν θα νιώθεις μοναξιά, όσο τα χρόνια θα προσπερνούν για να σε βρει ένας ακόμη χειμώνας, σε παραθύρι να κοιτάς δίχως προσμονή στο νησί.

Το ξέρεις πως θα βγει αληθινός σε όλα κι ας μην μίλησε κουβέντα. Γνωρίζεις όλα όσα θα σου έλεγε φεύγοντας. Έχει σημασία αν παλμοί δεν υπάρχουν πια; είναι προτιμότερο να έχεις ησυχία στα μεταμεσονύχτια ταξίδια σου σε αυτό που νοσταλγείς περισσότερο από όλα.

Απόμακρη φιγούρα από επιλογή, μόνο το κύμα ακουμπά για μια καληνύχτα, ξεδιψά με φιλιά κι ας είναι νερό, την αλμύρα του παίρνεις και αφήνεται.
Έχει εικόνα, δημιουργεί αισθήσεις, είναι αρκετό.

2011-11-23T22:39:00.000+02:00

Ένα παιδί στην αγκαλιά μου, αφημένο να το νανουρίσω, να νουθετήσω τα όνειρά του και να το τοποθετήσω με προσοχή σε αγκαλιά. Ζυγώνει η νυχτιά και μπόρεσα να βρω ένα φεγγάρι μοναχά, να έχει φως όσο θα κοιμάται, μην φοβηθεί πως αφέθηκε μόνο. Χάδια ήρεμα και απαλά να μην τα νιώθει καν να μην ενοχλούν, απλά να ζεσταίνουν ψυχή και να γαληνεύουν.
Κοιτάς έξω από το παραθύρι και βλέπεις έναν άλλον κόσμο, κρύο, παγωνιά, σκοτάδι και εσύ φτιάχνεις φωτεινά σκηνικά σε ενός αγγέλου τα βραδινά μονοπάτια. Θα μπορούσες να στέκεσαι εκεί ώρες και αιώνες, να προσέχεις και να γίνεσαι προφήτης για τούτο το μωρό.
Ένα παιδί αφημένο γα λίγο στην καρδιά σου, πόσο εύθραυστη στιγμή.

2011-11-21T11:36:00.000+02:00

Έχεις δει ποτέ ψυχές να δακρύζουν; το πιο όμορφο θέαμα. Βυθίζονται και αναδύονται για μια ανάσα δίνοντας φιλιά. Ακούς τους παλμούς τους μόνο αν υπάρξεις ευσεβής, τόσο αργοί και ήρεμοι που θλίψη δεν θα αντιληφθείς. Να σου συστηθώ; θα μου επιτρέψεις; φυγόποινος, έχω ξεφύγει από όλα.

Έχεις ακούσει καρδιές να ραγίζουν; ο ωραιότερος ήχος. Ψιθυρίζουν γλυκόλογα σε όρκους και σχίζουν γράμματα, αποδείξεις μην υπάρξουν, τιμωρία μην γίνει κάποιου περαστικού. Θα αψηφίσεις το ψύχος και θα περπατήσεις σε παραλία δύο βήματα να οριοθετήσεις το γκέτο σου. Μειονότητα με ευαισθησίες και πείσμα.

2011-11-20T23:43:00.000+02:00

Υγρή πολυτέλεια ένα δάκρυ να κυλά σε επιδερμίδα, σε μάτια κρυστάλλινα που φυλακίζουν τα πάντα. Στο όνειρο υπήρξε μοναχική φιγούρα. Κάποια στιγμή θα σβήσουν τα ίχνη και θα έχει λόγο να μελαγχολεί, όχι τώρα όμως. Στίχοι που βγάζουν νόημα και συνδέουν αποσιωπητικά σε λευκές σελίδες. Θυμάμαι πως έτρεξε να ξεφύγει. Θυμάμαι, έμεινε να χαθεί. Δεν θα υπάρξει ποτέ ψεγάδι πάνω του κι ας ξέρεις, δεν θα φέρνει πόνο η μορφή του κι ας ξυπνάς ξημέρωμα, την ίδια στιγμή κάθε φορά. Θα έχει σημασία μόνο για σένα, άγνοια για τους αγνώστους.

Θαυμαστές οι αρετές σου, μα δείξε μου την εύθραυστη ματιά σου, να κλέψω το δάκρυ σου, να βρει μονοπάτι σε δικές μου χαρακιές.

2011-11-20T23:27:00.000+02:00

Δικαιολόγησε την απουσία μου σε παρακαλώ στους ακροατές, βάλε δίσκο να παίζει από αυτούς που αγαπώ και μου αρέσει να ακούω, όταν ρεμβάζω στο μπαλκόνι. Αποχώρηση επισκεπτών για να σου αφήσουν ένα δωμάτιο γεμάτο καπνό, αποτσίγαρα σε τασάκι, αποτυπώματα στα ποτήρια. Συγυρίζεις και τακτοποιείς σαν να μην θυμάσαι λίγες στιγμές πριν. Το μυαλό κόλλησε στο ταξίδι, να κοιτάς από παράθυρο, εσύ ακίνητη μα σε κινεί η μοίρα και όσα δεν θα έλεγες ποτέ, γιατί την ίδια στιγμή θα έκαιγες την ψυχή σου. Ένα φυλαχτό θα ακουμπήσεις πριν κλείσεις τα μάτια σου, να προβάλεις ψευδαισθήσεις πάνω σε δάκρυ για να πείσεις.

Ένα συγνώμη να πω, μοιάζει δικαιολογία καλή και πρόθυμη.

2011-11-20T22:54:00.000+02:00

Πίστεψες ποτές σου σε κάτι, σε κάποιον που πέρασε μέσα από την αγκαλιά σου ή υπήρξες μόνη σε τούτη την εικόνα; ένα φιλί παρατημένο σε χείλη στεγνά, όση ώρα έχει αποκοιμηθεί, να ξεκουραστεί. Είσαι τόσο σίγουρη για όλα, δεν σε έχει διαψεύσει ουδείς. Αβίαστα έχεις γίνει προφήτης, έχεις δώσει χρησμούς και σε κάναν πέρα όλοι ως κακό οιωνό. Ακούστηκε μια κόρνα πλοίου, κάπου στο χάραμα, δεν σε τρόμαξε κι ας είχες απορροφηθεί σε άρωμα για να πλαγιάσεις. Δεν σε ορίζει τίποτα και δέσμιο δεν μπορεί να σε κρατήσει κάτι, ούτε η ζοφερή μορφή της. Θα τρέξεις στο λιμάνι να δεις τι έφεραν οι καπετάνιοι, ένα γραμμόφωνο; ένα τετράφωνο κουτί; καπνό; ένα μεταξωτό πανωφόρι για τις όμορφες κοπελιές τους.

Μια γουλιά πιοτό έμεινε και δεν λες να την πιεις ,να κλείσεις το παραθύρι!

2011-11-19T10:48:00.000+02:00

Θα σου πουν να διαλέξεις θάρρος ή αλήθεια, και εσύ δεν θα διστάσεις να πεις αλήθειες, γιατί δεν έχεις να αποδείξεις κάτι σε δήμιους. Έχεις θράσος να απομακρυνθείς δίνοντας φιλί και να νιώθεις τις συνέπειες πριν έρθουν για παρέα στην επόμενη μοιρασιά. Θα σου προτείνουν να φυλάς εσύ ή να τρέξεις να κρυφτείς, μα ξέρεις όλες τις κρυψώνες, δεν έχει νόημα και θα μετρήσεις χίλιες φορές ως το εκατό για να σου δώσω την ευκαιρία να χαθείς.

Θα δεχτείς παρατσούκλι για αποφυγή παρεξηγήσεων και θα αντιμιλήσεις, γιατί σου επιτρέπεται να είσαι αυθάδης, όταν μπορείς και κοιτάς ήλιο.

Ό,τι κι αν ήσουν, όπως κι αν είσαι, το ίδιο θα υπάρχεις σε όλες τις αλλαγές του καιρού.

2011-11-19T02:00:00.000+02:00

Ψυχή σε πατήματα αγγέλου προχωρά και διορθώνει όνειρα. Σκέψεις σε βήματα καρδιάς αφημένες να παραδίδουν λόγια, συστημένα. Απόσπασμα σε απόσταση φιλιού από χείλη γλυκά, σαν νοσταλγήσεις αγκαλιά. Απρόβλεπτη τροπή η απόσταση, ενώ η τροχιά ήταν προς αντίθετη κατεύθυνση. Θράσος που θα περάσεις την σειρά σου να έρθεις ενώπιον έδρανου και φωνάξεις το πόρισμα.

Άρωμα σε κορμί που δεν ορίζει αισθήσεις και είναι γνώριμα όσα θα μου έλεγες.

Δυστυχώς απών, μα δεν με ορίζεις εσύ.

2011-11-17T23:48:00.001+02:00

Μια ζωή αφημένη σε ένα όνειρο. Θα σου επιτρέπεται να χαζεύεις μόνο σε σκηνές εξωπραγματικών σεναρίων, κάπου σε ένα λευκό πανί.
Τροβαδούρος, αφελής στην όψη για να περνά απλά απαρατήρητος, μόνο στην φωνή του να δίνεις σημασία. Ήχος γνώριμος από την χάραξη ενός δίσκου στο πικ απ, δεν ενοχλεί, μοιάζει ιδανικός στην βραδιά σου. Λίγο πιο πέρα από το Παρίσι ανοίχθηκαν σαμπάνιες για την άφιξή σου. Παράλογο που έχεις ανακαλύψει όλες τις λύσεις, τα μεγαλεπήβολα σχέδια κριτικών και υπήρξες άψογη σε όλα σου. Λίγο πολύ ίδια είσαι, θα σε αναγνωρίσουν από την όψη του φεγγαριού. Δέχεσαι την θυσία; παρατεταμένη γραμμή στον κόσμο σου, μια βάση να μπορείς να ξεκινάς πάντα από κάπου τα ταξίδια σου.

2011-11-17T23:09:00.001+02:00

Εσύ βλέπεις τα όνειρα και εγώ τα ζω. Σαν οι σκέψεις σου να αντανακλούν σε δικό μου ουρανό. Πόσο εύκολο είναι, ξέρεις; αν εσκεμμένα ακολούθησες μονοπάτι δίχως χάρτη, ευχές δίχως αστέρι να πέφτει σε αγκαλιά, τότε λυπάμαι, αλλά σωτηρία δεν φτάνει σε τούτα τα δύσβατα μέρη. Οι χωρικοί άγριοι θα χαρακτηριστούν, αιμοβόροι για να κρατήσουν μακρυά τυχόν κερδοσκόπους. Δάκρυα για νερό, δεν πενθείς, δεν ξέρεις καν πως είναι, από ανάγκη δίνεσαι και αφήνεσαι σε συναίσθημα γνώριμο για παράσταση ορίων. Εσύ να ζεις και εγώ να παρακολουθώ μοίρες στα πόδια σου να παρακαλούν για μια χάρη.
Λυπάσαι μια ψυχή μόνο όταν δεν ξέρει να ξενυχτά.

2011-11-17T22:40:00.001+02:00

Πολύτιμη για να σε κατέχει κάποιος, εύθραυστη για να έχεις μορφή και υπόσταση στα μάτια κάποιου ονειροπόλου. Απύθμενες σκέψεις προβάλουν σε ορίζοντα, ξεκινώντας διαδηλώσεις. Θα ξεσηκώσουν λαό να σε φέρουν στα χέρια τους και να σε φτάσουν σε άκρη. Ψυχολογία όχλου που σταματά σε ίδιο τοπίο χρόνων. Όλα ξεκινούν για σένα και σταματούν μπροστά στην εικόνα της. Θα αλλάξει τόσες όψεις, θα σε προκαλέσει και θα σε ηρεμήσει, όπως εκείνη ξέρει. Μονάκριβη για να μου ανήκει, παράξενη για να την καταλάβω και ας την ζωγραφίζω με όλες μου τις αισθήσεις.

Ιντριγκαδόρος ανέκαθεν, πυροδότησες φασαρίες και ξεσηκώθηκες για τσάρκα.

Κατάφερες πληγή; αίμα στα χέρια σου, όχι από εκείνην.

2011-11-17T00:34:00.000+02:00

Ανοιχτή πρόσκληση στο παρόν, μοιάζει σαν να μην νοιάζεσαι για τίποτα, μα δεν είσαι αρκετά έξυπνος για να συλλογιστείς πως η ίδια η στιγμή είναι το παρελθόν που γίνεται παρόν, που πριν τελειώσεις την σκέψη σου, ήδη μπόρεσες και είδες το μέλλον να τυλίγεται μέσα σε κλάσματα και να απλώνεται σε φιλί. Συγκλονιστική η στιγμή που έπρεπε να πας εκεί, για να έρθεις σώος σε πάτρια εδάφη. Δεν έχεις ανάγκη τίποτα, απλά ένα σπιτικό, μια γωνιά που αισθάνεσαι οικεία, μια αγκαλιά από κάτι δικό σου, μια ψυχή. Αν ξενέρωσες, "συγνώμη", αλλά όχι εγώ.

Μια ιδέα πριν το χάραμα, θάλασσα να αγγίζει στεριές, μια καθάρια πνοή στο ξεκίνημα της μέρας. Όλα είναι εδώ, τακτοποιημένα με ορθολογιστική σειρά σε ένα όνειρο.

2011-11-16T14:43:00.001+02:00

Και δεν είναι εγωισμός, είναι επιβίωση, μηχανισμός που σε κρατά σε επιφάνεια, να ταξιδεύεις και να επιπλέεις σε ωκεανούς και σε φουρτούνες. Μια ξύλινη σανίδα που έχει φαγωθεί, μα η σύστασή της δεν έχει αλλοιωθεί, θα την αναγνώριζε ο καθένας. Ζεις στο μέγιστο, γιατί δεν μπορείς να συμβιβαστείς με κάτι λιγότερο από το απλό. Αυτό θέλεις, κάτι λιτό και αβίαστο.

Είναι το φιλί που πήρε υπόσταση και μορφή, είναι οι στιγμές που έγιναν πιο ζωηρές, πορφυρές. Ένας άγγελος αν ήσουν, άντεξες σε όσα σε έθεταν σε πειρασμό. Δεν είναι πείσμα η σιωπή, είναι εξιλέωση για όσα ένιωσες. Ένα γυάλινο μπουκάλι που έχει αφομοιωθεί με το υγρό περιβάλλον. Θα σε αναγνωρίσω αν σε αντικρίσω για αυτό μην φοβηθείς.

2011-11-16T00:37:00.001+02:00

Burning a house down to rest fears. Not a short while for you to say nothing. Looking towards the flames you embraced everything. You can only lay down at your bed for shadows to come and play along with your dreams. Just for a little while for you to write down memories. Another one passing through your mind, it seems that sanity won't be here when you wake up. Noise upon your hands, it was just a lost feeling.
In front of ashes you can only wish for fire to come again.

Σκηνοθέτης

2011-11-16T00:19:00.000+02:00

Ο πόνος διαρκεί μόνο μια στιγμή, όπως ο ήχος από κάτι που σπάει. Λίγο μουδιασμένος από την σύγκρουση και την αναισθησία που έπρεπε να σε υποβάλουν. Βλέμμα πλάνο, χαμένο κάπου στην διαδρομή. Το σκηνικό; ίδιο και απαράμιλλο κάλους στολίζει βραδιές για τα αποκαλυπτήρια. Εφευρίσκεις τρόπους για ένα ακόμη δικό σου χειροκρότημα σε παρερμηνευμένους θεατές. Γλίστρησε το ποτήρι της σαμπάνιας από το χέρι σου σαν σε φίλησα μπροστά σε κοινό για να προκαλέσω αντίδραση σε ψυχρούς και ακίνητους καημούς.

-Άυπνος;

-Όχι δα, κουρασμένος απλά από όλα.

Ήχος από μια κλακέτα και σταμάτησε το δράμα.

Voodoo Child

2011-11-15T21:28:00.002+02:00

Γεννημένη πάνω σε σταυροδρόμι, πάνω σε πέρασμα ψυχών. Παλίρροια να φέρνει εικόνες, άμπωτη να σε αφήνει ξερή γη μα γόνιμη. Κοιμάσαι και ξυπνάς συνέχεια σε διαφορετικό τοπίο, ούτε καν τα όνειρα μοιάζουν ίδια, μόνο πιο έντονα. Ευχή σου έχουν δώσει , κατάρες να κρατάς μακρυά, αλλά όχι αγγίγματα. Τροχονόμος πάνω σε πληγές και το μποτιλιάρισμα δεν άργησε να φανεί. Σφύριγμα, νόμιζες πως ήταν για παράταση, αλλά κορνάρισμα ήταν από διερχόμενους, μιας και χάζεψες πάνω στο τιμόνι.

Εδώ σου ζήτησα να μην φανείς και τώρα ζητάς και βιαστικές χάρες. Χρίσμα πάνω σε πυρά να κάψει σωθικά, αυτό είναι φυλαχτό.

Τοποθετημένη με ακρίβεια πάνω σε φτιασίδια χιλιοφορεμένα, μην πρωτοτυπήσεις. Δεν έχεις τίποτα να νοσταλγείς.

Καπνός

2011-11-15T18:38:00.000+02:00

Ένα τσιγάρο στα χέρια σου, το έχεις φουμάρει, το έχεις νιώσει να έχει εισχωρήσει στα πνευμόνια σου, να έχει καταβάλει το ταβάνι, μα ακόμα το κρατάς. Γεύση υγρή και στυφή κατεβαίνει από χείλη και μουδιάζει την σκέψη. Έχουν σταματήσει όλα προσπαθώντας να βιώσεις το κενό και την ψυχρότητα του δωματίου. Τα μάτια σου χαζεύουν ηλιοβασίλεμα και ακόμη αντιλαμβάνονται χρώματα. Σεντόνια ζεστά, μα καπνός τα διαπερνά. Στον ρόλο ενός ποιητή που κάθεται με τις ώρες σε καφενέ, πίσω από βιτρίνα και δικαιολογεί την παρουσία μου με ένα τεφτέρι.

Έχει γίνει στάχτη το τσιγαριλίκι σου στο τασάκι, δεν το άγγιξες ποτέ. Άναψες σπίρτο και το έκαψες απλά για την μυρωδιά του.

2011-11-14T22:00:00.000+02:00

Δέσμιος στο πέρας των χρόνων της ύλης και του αβέβαιου μέλλοντος. Δούλος μιας αρχής που θεσπίζει όρια μέσα σε ψυχές. Έχεις κρατήσει αναπνοή να μην μολυνθείς, να μπορείς να αφήνεσαι σε στιγμές που μοιάζουν εύθραυστες. Ένα φιλί σε λαιμό μέσα σε μια αγκαλιά και τα σχοινιά έπαψαν να θωρούν άγρια και τραχιά. Ένα φυλαχτό σε καρδιά που πάλλεται μόνο σε πρόσταγμα δικό σου και σώθηκε η άμμος στην κλεψύδρα. Είμαι τόσο κοντά που καίνε οι στιγμές για να αποδείξουν στην πυρά, πως δεν έχει υπάρξει μέρα, δίχως αντίλογος σε ψυχρά λόγια. Τις διδαχές σου κοίτα και θα βρεις μόνο αγάπη.

2011-11-14T21:43:00.001+02:00

Τα όνειρα να κυλούν, να μην νιώθω στάσιμες εικόνες από δαύτα. Σε ορίζοντα να χάνομαι το χάραμα, φως να μην μπορώ να αντικρίσω, γιατί θα διακρίνω την ίριδα πάνω σε υγρά μονοπάτια. Να τρέχουν μορφές, να μην διακρίνω τα τερτίπια του μορφέα. Κατάφερες και γέμισες έναν ουρανό με δάκρυα, σου ήταν τόσο εύκολο. Ένα ακόμη παιχνίδι για να διαλέξεις μεριά και να ησυχάσεις σε αγκαλιά. Χάδια να διαφεύγουν από την νοσταλγία πάνω στο κορμί σου και να θεωρείς πως ήταν απλά το παραθύρι ανοιχτό μια καλοκαιρινή βραδιά. Αδύναμη να αντιδράσεις, κούρνιασες σε γωνιά, όχι από φόβο, απλά νιώθεις!

Παρτιτούρα

2011-11-14T18:32:00.000+02:00

Έχεις μπροστά σου χαρτί και μολύβι, διαβάζεις την ιστορία στο μυαλό σου, μα αδυνατείς να γράψεις για την στιγμή που συναντά το κορίτσι το αγόρι. Έχεις μείνει άφωνη και χαζεύεις την εικόνα. Ένα φιλί στο μάγουλο, έναν χυμό που ποτέ δεν ήπιες. Ένα χάδι σε ένα δειλινό, μια ματιά καθάρια κάτω από φως ουρανού. Αυτό σου ταίριαζε συλλογιέσαι και πρόσκληση δεν θα στείλεις πουθενά. Ένα χατίρι σκέφτεσαι, μια φορά δεν γίνηκε και σε ανακουφίζει η πνοή που βγαίνει πάνω στο χαρτί, που όλα βρίσκουν τον δρόμο τους μέσα στην σιωπή σου.

Σίγουρα σε έχουν καταλάβει και σε έχουν αφήσει πίσω προ πολλού, σε λανθασμένη εποχή, σε αλλιώτικα φιλιά. Παράξενα παιχνίδια διάλεξες για παρηγοριά στην μοναξιά σου. Πάντα ένα παιδί αφημένο στην αγκαλιά σου, να προσέχεις!

Πρεμιέρα

2011-11-14T00:12:00.000+02:00

Θα βρεις τρόπο να σταματήσεις σκέψεις πάνω σε συναισθήματα. Όσο πιο βαθιά, τόσο πιο έντονα θα γράφεις, ως το χάραμα να κοπάσουν οι εικόνες, να ξεθωριάσουν πάνω σε ακτίνες φωτός. Μάτια υγρά, βλέφαρα βαριά μα δεν κλείνουν στιγμή. Καρτερικά θα υπομείνεις , γιατί είχες ανάγκη να νιώσεις. Φειδωλές δηλώσεις, συγκρατημένη αισιοδοξία, μια απαθανάτιση από φακό για την φυλλάδα σου. Ποιος να τολμούσε να στο ξεστομίσει, μια στιγμή υπήρξε αρκετή.

Είσαι πιο κοντά από ότι ήλπιζες και σοκάρεις το κοινό αποκαλύπτοντας μυστικά. Πρωταγωνιστής με πρακτικό μονολόγου, ό,τι καλύτερο για να στρέψεις βλέμματα σε σκηνή.

Σου είπα, θα βρω τρόπο να πάρω παράταση προβολής.

2011-11-13T23:52:00.000+02:00

Δεν θα σε αφήσει να νιώσεις το παραμικρό, εκείνος ξέρει και θα σε οδηγήσει εκτός. Έχει σημασία να θυμηθείς τα βήματα, τα σοκάκια για να βρεις τον δρόμο της επιστροφής. Είμαι πάντα στην αντίπερα όχθη, απλά χαζεύω τα παράλια. Είμαι πάντα αντίκρυ από την θάλασσα, απλά δημιουργώ εικόνες , αντικατροπτισμούς από τον κόσμο σου.

Δεν σε έχει λησμονήσει, δεν έχει ξυπνήσει ακόμα από τα χάδια σου. Φυλακή μοιάζει το σώμα για τους παρείσακτους σε τούτη την στιγμή και δραπέτης γίνηκα αψηφώντας ποινές. Βιαστικό περπάτημα, υποψίες μην κινήσεις και δεν έχεις άλλοθι. Οι μαρτυρίες θα δείξουν δισταγμό και πόθο.

Μερτικό από λάφυρα δεν γύρεψα, προτίμησα το πόρισμα της ψυχής σου.

2011-11-13T23:37:00.000+02:00

Νωπό σημάδι από κόκκινο βερνίκι, ακούμπησες και σημάδεψες κλαδιά, καθώς περνούσες μέσα από πυκνή βλάστηση. Σε έχουν καταραστεί, γιατί τα όνειρά σου βγαίνουν στην πραγματικότητα εφιάλτες για προδομένες ψυχές. Ένας μάντης στο διάβα σου, κοντοστάθηκες και πήρες χρησμό. Παγωμένα δάχτυλα αγγίζουν κορμούς και προχωρούν σε σκοτάδι, μονάχα φως από πανσέληνο, είναι αρκετό για να σε οδηγήσει σε αγκαλιά.

Φιλί στην άκρη μιας πνοής και το ένιωσες, ενώ απομακρυνόσουν από την νεφέλη των σκέψεών σου. Κυλάει αίμα πάνω σε πληγή από αγκάθι. Σημάδευε η ματιά σου τον ουρανό, μα σκόνταψες σε περισσευούμενα χάδια ενός πλανεμένου φυγά.

2011-11-13T22:23:00.001+02:00

Κάπως σε αγγίζει όλο αυτό το σκηνικό, νιφάδες να πέφτουν τόσο νωχελικά στο ψυχρό σου πρόσωπο, παγώνοντας δάκρυα πριν καν ξεκινήσουν ταξίδι. Χαίρεσαι, η φήμη σου δεν σε έχει ξεπεράσει, επιβεβαιώνεις τις ιστορίες με τα φιλιά σου. Έχεις βρει το κατάλληλο περιτύλιγμα, ελάχιστα φανταχτερό, με διακριτικότητα, όπως πάντα, θα το τοποθετήσεις κάτω από δέντρο. Σου δίνω προθεσμία ως τα μεσάνυχτα, μετά οφείλεις να εμφανιστείς, καθωσπρέπει και ευσεβής προς την μορφή σου.

Έχω γνωρίσει κόσμο που έχει μαγευτεί, που θέλησε να κατέχει την ύπαρξή μου, μα δεν πίστεψα ποτέ σε αλισβερίσια και καημούς.
Ακόμα ψάχνω έναν τρόπο να φοβηθώ.

2011-11-13T02:17:00.000+02:00

Μονάχα εγώ θα φτάνω μερόνυχτα σε τούτο το πέτρινο παγκάκι, να το βλέπω μονάχα, να μην κάθομαι. Το κεφάλι στραμμένο στο δρομάκι, στενό και ελάχιστα φωτεινό, ίσα ίσα να διαγράφονται σκιές και μορφές. Δεν θα θυμίζει τίποτα στιγμές, μα κάπως θα ξεσπάς. Μια ανάσα από αλμύρα μονάχα θα είναι αρκετή για να επιζήσεις, μια ακόμη φορά. Επανάληψη δεν θα χρειαστείς, γιατί κατέχεις τα ψεγάδια και είναι ελάττωμα να μην ξεχνάς, όσα φεγγάρια κι αν δεις μάτια μου.

Όσο κι αν ξέρω πως σου αρέσει ένα μελώ-δραματικό τέλος, δεν μπορώ να στο χαρίσω, δεν στο έταξα και έχω υπάρξει συνεπής σε όλα.

Υποκλίνομαι σε σένα, μονάχα εσύ θα μπορούσες να με είχες αγκαλιάσει και θαρρώ πως θα αντέξω για δέκα ζωές.

2011-11-12T19:14:00.001+02:00

Είναι θλιβερό, όταν δεν σε κοιτά στα μάτια και σου λέει πως δεν μπορεί άλλο πια, πως όλα τον κουράζουν και η σκέψη σου μέσα σε όλα αυτά. Θα αποτραβηχτείς γρήγορα. Βιαστικά θα σωπάσεις και θα διαγράψεις αισθήματα και ανασφάλειες. Είχες στα χέρια σου ευχές, αλλά μάταια να ψελλίσεις για εκείνον όσα θα ήθελες να έχει, έστω μακρυά από σένα. Παραδόξως θα χαρείς, που όλα όσα πίστευες ισχύουν ακόμη, δεν άλλαξε τίποτα. Έχουν μείνει κάποιες στιγμές στην ψυχή σου, βάλσαμο για τα χρόνια που είναι να έρθουν και θα σε έβρουν σε παραθύρι, να χαζεύεις μονάχα ουρανό, όχι μορφή.

Δεν χρειάζεται να πούμε λέξεις. Δεν μετανιώνω, δεν μπορώ να ακυρώσω τον εαυτό μου.
Μου επιτρέπεται να σε φιλήσω; δεν θα δακρύσω, αντέχω, στο είχα πει.

2011-11-11T11:49:00.001+02:00

Προέτρεξες και δάκρυσες, ενώ σου μιλούσα για μας, θεώρησες τέλος την αρχή του προλόγου και έμεινες άφωνη στον επίλογο. Δικαιολογήθηκες λέγοντας πως ανάγκη ήταν να ξεσπάσεις την πιο κρίσιμη στιγμή, γιατί πως αλλιώς να με σταματήσεις. Αγκαλιά μαζί στου ονείρου την πρύμη, εικόνες σου έπλασα να δεις πως είναι να αφουγκράζεσαι μόνο την καρδιά που βρήκε ψυχή και σώπασε.

Σε πρόλαβα στα σκαλιά, σε κράτησα με ένα φιλί και σε ακούμπησα στο προσκέφαλο να μην πεις πως δεν σε πρόσεξα.

Αλλάζει ο καιρός λένε, τα πουλιά ξεκίνησαν ταξίδι και ακόμη έχω μείνει να χαζεύω την ενστικτώδη απώλειά τους.

Μην βιάζεσαι να μοιρολογήσεις, στάσου πλάι μου και θα δεις πως θα αντέξεις όλα όσα είναι να 'ρθουν και να αποτελέσουν παρελθόν κοινό και μέλλον.

2011-11-11T01:18:00.001+02:00

Βάζω τις νουβέλες στην άκρη για να μπορώ να σε έχω αγκαλιά. Τις βλέπω ενώπιόν μου να ζωντανεύουν, να παραπονιούνται για το δακρύβρεχτο τέλος τους, ενώ σε νανουρίζω. Σε τρομάζει που όταν είναι μέσα σε αυτό το σκηνικό, δεν σκέφτεσαι τίποτα; σαν να είσαι απλά θεατής. Χείλη που αναζητούν άγγιγμα και θα βρουν ανταπόκριση πάνω σε μια ανάσα. Για σένα γράφω τα πιο απατηλά, δεν πρέπει να έχουν καμιά τύχη και σκάνε σαν πυροτέχνημα, απλά για να κάνουν το κομμάτι τους. Δεν προλαβαίνει κανείς να ρίξει δεύτερη ματιά. Έχει γαληνέψει η μορφή του συνάμα και δεν θα τολμήσεις να διακόψεις την σιωπή για ένα ακόμη φιλί.

Όλα θα βρουν τον δρόμο τους και το χειρόγραφο θα φέρει αφιέρωση ευχαριστήρια για όσα άφησες να μείνουν.

2011-11-11T00:18:00.000+02:00

Έχει περάσει η ώρα; θα χτενίσεις την κόμη σου και θα αφήσεις ίχνη στον ουρανό να φωτίζουν απουσία-παρουσία για όσο θα ξεκουράζεις το κορμί σου από την μιζέρια της μέρας. Καθήμενη στην άκρη του κρεβατιού σου θα αφήσεις να γλυστρήσουν πρώτα τα πόδια στα σεντόνια σου, αν και χειμώνας έξω, και θα χωθείς γρήγορα στα σκεπάσματα να τυλίξεις σκέψεις, να ζεσταθούν να ησυχάσουν και τούτες.

Καλλωπίζεσαι για τον αγαπημένο σου, καθάρια και ήρεμη. Ψύχραιμη για την βραδινή αγκαλιά, ανακούφιση μέσα στο φιλί, γιατί όλη την ένταση εκεί θα την βρεις.

Η ματιά σου είναι ό,τι πιο δυνατό κατέχω, δεν είμαι εγώ, μα η ισορροπία που εναρμονίζεται με έναν αλλιώτικο κόσμο, μονάχα για σε.

΄Όσο θα στολίζω τον ουρανό με όσα επιζητείς, πρόσεξε μην προδοθείς από τις ματιές σου σε με.

2011-11-10T23:00:00.000+02:00

Σε όλη μου την ζωή, ο άγγελός μου εσύ. Να νιώθω την μορφή σου να διώχνει σκιές, πληγές. Σε όλη μου την ζωή εσύ, εγώ που ξέρω να κρύβω σημάδια, να κρατώ δάκρυ στις χαρές. Τα βράδυα κλείνω τα μάτια μόνο και μόνο επειδή σε κατέχω και γνωρίζει ο μορφέας πως δεν θα του χαριστείς σε όσα μου τάξει. Ένα παιδί είμαι, που λαχτάρισα φιλί και αγκαλιά και ήρθες εσύ, μονάχα εσύ σε παγκάκι και με άφησες να χαρώ μια σταλιά ψυχή. Ψάχνω να βρω φταίξιμο, μια αφορμή για την αξία αυτού του πόνου, μα όλοι σιωπούν.

Να είσαι εδώ τις νύχτες που θα πρέπει να λυγίσω για να πω το όνομά σου σε προσευχή.

αφιερωμένο σε εκείνη που πονά.....

Fade out

2011-11-09T13:06:00.001+02:00

Κόσμος περνά ενώπιόν σου και εσύ πρέπει να κρίνεις, πριν χτυπήσει ο κώδων για το διάλειμμα. Ποδιές και στολές επιλαχόντες για το επόμενο μάθημα, δίχως προοπτικές εξέλιξης. Ένα παιδί σταμάτησε στο σχόλασμα και σε κράτησε από το χέρι για να περάσει την διάβαση της ματιάς σου. Πόνος, αίσθημα παρελθοντικών χρόνων, θα το λησμονήσεις πριν νιώσεις τα δάκρυα, λίγο μετά τις γραμμές του προσώπου του. Μορφή καθάρια, παρουσία δυναμική στέκεται πάντα αντικριστά από τις μοίρες. Μούσες ξεκλέβουν μελωδίες και τις φέρνουν στην πένα σου, να κοιμηθούν ήσυχα σε βιβλίο σχολικών χρόνων.

Πρέπει απλά, κάποιος να σηκώσει το χέρι και να βρει λύση στο ξεθώριασμα κι ας γράφω με κιμωλία.

Επίγνωση

2011-11-09T01:05:00.001+02:00

Δεν θα πιστέψω ποτέ πως υπάρχεις. Να ζω με ψευδαισθήσεις, πως αν νιώθω, φταίει ο μορφέας που θέλει απεγνωσμένα να αφουγκράζομαι την μορφή σου στα όνειρά μου για να με ξυπνά σε ξημέρωμα δίχως εσέ. Να δεχτώ τιμωρία, εσώκλειστη σε παραμιλητό, να κυλούν δάκρυα δίχως λόγο, αφορμές έχω τόσες θαρρώ. Δεν θα αρνηθώ ποτέ πως πίστεψα σε κάτι άπιαστο, μαγικό, εξωπραγματικό. Μόνο αυτό να κατέχω, περαστικούς που αγγίζουν την σκιά τους πάνω σε άσφαλτο, όχι χώμα, σε τσιμέντο.

Έχω μείνει τόσο πολύ σε όρια ακτών που η αλμύρα είναι οικεία πια, δεν θα ξεχωρίσω την στιγμή που θα βρίσκομαι και πάλι εντός περιορισμών.

Ξέρω, πως μονάχα μια φορά θα λυγίσω, μια στιγμή να ικετεύσω για την φυγή.
Ανόητοι οι άνθρωποι, ελπίζουν......

2011-11-09T00:47:00.000+02:00

Ανταλλάσσω τα ραβασάκια σου με φιλιά, δίκαια πράγματα, ένα να σου επιστρέφω, χίλιες σιωπές δικές σου ενώπιόν μου. Όρισε τους όρους εσύ, εγώ δεν μπορώ να βγάλω μιλιά, μόνο σκανταλιές ξέρω να πράττω, να φλυαρώ, να μπερδεύω σκέψεις, να φυλακίζω στιγμές σε ορίζοντα μακρινό και αέρινο. Πάνω σε παράταση χρόνου αναπνοής , σου χαρίζω όσα μοιάζουν ξεπερασμένα και αλλιώτικα, μα δεν με έχω μάθει διαφορετικά. Όλα σημαντικά και ανιαρά, όλα ίδια και πρωτόγνωρα, σίγουρα έχουν κάτι να ζηλέψουν και να ζητήσουν τράκα από το δικό σου καπνό.

Αν κάτι είχα ανάγκη, ήρθες και έθεσες όρια για να αλλάξουν οι συντεταγμένες της ύπαρξης μου, πάνω σε ίδιες χαρακιές.

Πολυτέλεια

2011-11-09T00:33:00.000+02:00

Ένα ατίθασο πλάσμα, δεν έχω δικαίωμα να παραμείνω; δίχως να ορίζω αισθήσεις, γουλιά από κρασί σε χείλη και ξέρω πως είναι να σώνονται τα φιλιά. Δεν θα ανησυχήσει κανείς για σένα φίλε μου, διότι είσαι αρεστός και αγαπητός, για μένα αν ρωτάς, απάντηση ουδεμία, γιατί ακόμη σκέφτομαι τις πράξεις και τις συναρτήσεις όλων των διαπιστεύσεων που φέρει η ψυχή.

Χαράματα πάνω σε ράγες κυλούν τα όνειρα και τερματίζουν στην μορφή σου, μια άυπνη σιλουέτα επιβάτης. Προσπαθούσε σε όλη την διαδρομή να ξεφύγει της διαιτησίας, του ελεγκτή και βρέθηκε μπροστά στην μηχανή, δίπλα στον καρβουνιάρη, να κερνά μπύρες και να γλυτώνει την αποπομπή.

Σε ξέρω, σε έχω αγκαλιάσει στιγμιαία σε λανθασμένη γιορτή, σε αγνώστου μοιρασιά, σου χάρισα ένα προσκλητήριο από λησμονημένη χαρά, για να βρεθώ εδώ, σε δική σου στιγμή ναυαγός.