Τροχιά

Κινούμε , τρέχω , αλλάζω ταχύτητα χωρίς να ακούω τον κινητήρα , η μουσική γεμίζει τον αέρα.
Μετακινούμε σε λωρίδες , φώτα , όλα ξεχάστηκαν από την στιγμή που ξεκίνησα. Η αφορμή δόθηκε και η δικαιολογία στον εαυτό μου. Μπορεί να το είχα ανάγκη πιο νωρίς, αλλά αρκεί και το τώρα.
Θα ήθελες ένα ταξίδι , χωρίς προορισμό , σε μια ατέλειωτη ευθεία , απλά να τρέχεις , να κυλούν αμέτρητες εικόνες δίπλα σου , να απομακρύνεσαι από όλα και πάνω σε μια στροφή να φρενάρεις , να αλλάζεις σκέψεις.
Μπορεί να φοβάσαι την διαδρομή , δεν την χαράζεις εσύ , αλλά ακολουθείς τα σημάδια στην άσφαλτο.
Κινούμε , τρέχω , αλλάζω ταχύτητα χωρίς να ακούω , ξέρω....

Φύλακας ψυχής

Της αγκαλιάς μου άγγελε , της ψυχής μου φύλακας οι σταγόνες που καταλήγουν στο πρόσωπό μου , είναι από σένα;
μοιάζουν γαλήνη να φέρνουν , να είναι οι απαντήσεις που ζητώ.
Νεόφερτο και το φεγγάρι , δεν πρόλαβε να δει τον κόσμο , σύννεφα παντού.
Επανάληψη μελωδίας ως το τέρμα του ταξιδιού , υπόκρουση σε συναισθήματα.
Με συνεπήρε η στιγμή και ξεχάστηκε και ο πόνος.

Υγρά όνειρα

Αρρωσταίνω μέσα μου ,βρέχει , σκορπάει , σωπαίνει με υγρά μάτια.
Ο ουρανός το ίδιο σκέφτεται. Κοιτάζω ψηλά , θολά τα σύννεφα και δεν το πρόλαβα ,κύλησε. Πάνω σε κυματοθραύστη να σταθώ , είναι σωτήριο.
Το κύμα που έρχεται , θα μπερδευτεί με τις εικόνες του φουρτουνιασμένου μυαλού και θα λησμονήσω. Χρώματα ανάκατα , αλλά το μαύρο επιμένει και βγαίνει και τα δάκρυα ακόμα , δεν το ξεθωριάζουν.
Το φιλί στα χείλη δεν θα βγει , ίσως έτσι να γιάνει.

Αδόκιμος δον Κιχώτης

Αδόκιμος δον Κιχώτης περπατά ,
αγέρωχος μέσα σε σοκάκια ,σε πλήθη.
Περιπλανιέται και κατευθύνεται από ιαχές
που μπερδεμένες ηχούν στο μυαλό του.
Βλέμμα σκυθρωπό και σαστισμένο , κορμί αλύγιστο και πονεμένο.
Ψάχνει ένα σημάδι πυρός , το βάφτισμα να νιώσει.

Miscommunication

Κλείνεις τα μάτια και αφουγκράζεσαι τα χάδια , τα λόγια , τα αγγίγματα.
Ταξίδια με επιστροφή στην ματιά σου. Ταχύτητες πέρα από αυτές που γνώριζες , πέρα από τα όρια που έθετες. Που θα ήθελες να είσαι; εδώ.
Που θα ήθελες να τελείωνε ο κόσμος; εδώ.
Παράπονα σβήνουν , σκέψεις σωπαίνουν στων χειλιών σου τα σημάδια.
Μπέρδεμα από των αστεριών τις πορείες , αλλά σε σένα σταματούν. Απόδραση από την πραγματικότητα , κλείνεις τα μάτια και είσαι εδώ!

Τα έκλεισα όλα κ έρχομαι σε μισό λεπτό θα είμαι εκεί στην αγκαλιά σου να ξεχαστώ για μια στιγμή πριν χαθείς!
Τα έκλεισα όλα μέσα σε πέντε λέξεις , μέσα σε μια ματιά αν κ αυτή είναι αρκετή , αλλά δεν το ξέρεις!!
Φυλακή όταν το φεγγάρι με βλέπει μονάχη , μόνο με μια σκέψη στο προσκέφαλο.
Έσβησα τα φώτα και χάθηκα στο σκοτάδι για να σε βρω.
Τα έκλεισα όλα και έρχομαι μέσα στου ονείρου τον βυθό που μυστικά κρατεί.

Προσπάθεια

Να πω πως μου λείπεις προσπαθώ , αλλά με κρατάει η σκέψη για χίλιους δύο λόγους,αλλά κυρίως το ότι δεν θα πεις τίποτα.
Μπορεί να μην μετράει , μπορεί να μην αγγίζει ούτε την σιωπή.

Κακό στον εαυτό μου κάνω , ξέρω , δύο φορές τον καταδικάζω , αλλά ήδη πονώ.
Έτσι πρέπει να είναι.Μια στιγμή είναι θα πω και θα περάσει ,
ίσως δεν είναι τίποτα , ίσως δεν μετρήσει!

Κοιτάζω ψηλά , αυτό το πλημμυρισμένο σύννεφο , οι σταγόνες θλίψης με κατακλύζουν και όλα τα νιώθω. Αντανακλούν μέσα μου οι μελωδίες ενός σόλου που τον καημό μαχαιρώνουν και τον πνίγουν. Κλείνουν τα βλέφαρα , αποσιωπούν του ουρανού τις λάμψεις , τίποτα , νότες και ένα τοπίο που φιλοξενεί την μορφή σου.

Σπασμένο κατάρτι

Τελευταία στην πρύμη , περιμένω να πέσω στα βαθιά , στην σιωπή.
Αν γυρίσω να σε κοιτάξω , θα είσαι εκεί; δίπλα; πάνω σε κατάρτι απλά θεατής; η θάλασσα πάει και έρχεται , βρέχοντας το πρόσωπό μου. Αλμυρή η γεύση της , δεν έχει διαφορά από το φιλί σου. Δεν το ζήτησα , μόνο του ήρθε , μαζί της , κάθε φορά , μαζί με κάθε κύμα.
Είπε πως πρόσμενε και εκείνο να με συναντήσει , αλλά πάντα κάτι το κρατάει μακριά. Είναι το πέλαγος , οι φουρτούνες που πέρασε , τα κατάρτια που παρέσυρε , σπασμένα.
Ακόμη και αν φύγω , δεν θα καταλάβεις την προσμονή μου , την ψυχή μου.
Λιμάνι σε θεώρησα , μα σε βράχια με ρίχνεις. Απέραντο συναίσθημα και σε γυάλινο μπουκάλι αρνείται να μπει.
Δεν έχει λόγο για ταξίδι , εσύ είσαι εκεί , δίπλα , ένα βήμα πιο εκεί.
Πρώτη στην πρύμη , περιμένω την στιγμή που δεν ζήτησα.

Μονοπάτι

Δεν ξέρεις που βαδίζεις , αλλά ακόμα πηγαίνεις στο μονοπάτι που σε οδηγεί η σκέψη σου.
Δεν βλέπεις τις τύψεις που σε πνίγουν , αλλά σε πόθους είπες πως δεν θα ενδώσεις ξανά.
Ψύχρα στα σοκάκια που το κορμί σου πρόδωσες , μην κοιτάς , απλώς προσπέρνα τα ,γιατί θα σε κυνηγήσει το στοιχειό .
Δεν ξέρεις που να ακουμπήσεις ,την ψυχή να ξεκουράσεις , αλλά μέσα της δεν κοίταξες.