Κάθομαι πέντε έξι φορές στο ίδιο παγκάκι, δίπλα σε απόνερα , του μυαλού συντρίμμια , φέρνοντας την θύμησή σου βοριά . Δεν ξεχνά ποτέ την διαδρομή, αέρινη και παράδοξος απρόσμενη. Ήρθες και κάθισες και εσύ δίπλα μου.

Ίσα ίσα που με ακουμπάς , ίσα που με αγγίζεις, όσο πρέπει για να δηλώσεις παρών, όσο για να μην ενοχλείς. Τα βλέμματα εκεί , να βαθαίνουν με το τοπίο, αλλά και εκεί , να βγάζουν στο πρόσωπό τους.
Ο αέρας σε λικνίζει ή αφαίθηκες και νιώθεις τους παλμούς σου;! η κίνηση του κόσμου με έφερε μέσα στο άγγιγμά σου , να κάθομαι στο ίδιο παγκάκι.

Αδιάκοπα λόγια

Σκορπούν τα ποιήματα , τους στίχους , τις μελωδίες μέσα στων ανέμων τις σκηνές , φτιάχνουν μορφές , μπερδεύονται και γίνονται ένα. Aντάμωμα στο χάραμα , φευγαλέα ματιά στο δειλινό και όνειρα στο σούρουπο.
Σκορπούν οι νότες , τα λόγια , τα μεθυσμένα αποκούμπια , στα σκαλιά του φτωχικού. θα γυρίσεις στο πατρικό , μια στάση εκεί έξω , μια στιγμή και χάθηκες.
Αυτά τα λόγια που κατέχω , δεν είναι δικά μου , από το χθες ήρθαν , από αστέρια που τα βλέπω , αλλά δεν στέκουν εκεί.

Να κρυφτώ από την χαρά και τον πόνο προσπαθώ, να ισορροπήσω και να μην αισθάνομαι. Μάταιο. Σαν το αντιληφθώ , έρχεται ο βοριάς και με παρασέρνει και έρμαιο σκέψεων γίνομαι.
Δεν φαίνεται , αλλά φουρτουνιασμένη είναι η θάλασσα και τα κύματα με βρήκαν πάνω στο πεζούλι. Στάλες στην τζαμαρία σταματούν , καλύπτουν την θέα στο απέραντο ουρανό. Γρήγορα τα σύννεφα παίρνουν θέση , σχήματα και ακτίνες ξεπροβάλουν στο βάθος διώχνοντας την μελαγχολία.
Δεν θέλω να κρυφτώ , φως!

Σκίτσο

Σκιαγράφησέ με , νιώσε με ,που ακόμη εσένα αισθάνομαι και την ματιά σου δεν ξεχνώ.
Τόσος καιρός πέρασε κι όμως πρέπει , να μην σε έχω εδώ . Ταξίδια , ιστορίες για να λέμε στο μέλλον.
Είμαι σίγουρη πως ο χρόνος θα κυλάει γρήγορα , πως δεν θα καταλαβαίνουμε τις στιγμές που δεν θα μου κρατάς το χέρι για να σε ακολουθώ.
Με εσένα θέλω και ασχολούμαι , ο χρόνος γεμίζει με την εικόνα σου , με ό,τι είσαι εσύ ,με ό,τι σε αφορά, που μπορεί να σε κάνει να το σκεφτείς και ας μην το πεις,
Προσπαθώ να εκφράζω τα πάντα , να σου δείχνω ακόμη και το ηλιοβασίλεμα που διαφέρει , που ζωντανεύει το βλέμμα μου , γιατί αν στο πω , θα κοιτάξεις τον ουρανό και θα είμαστε καθρέφτης.

Φάσμα εικόνων

Στρίβω και έρχομαι αντίκρυ με τον ήλιο , δεν με καίει , δεν με ζεσταίνει, φεύγει όπως και εκείνος. Απομακρύνομαι γρήγορα , σκέφτομαι και ταξιδεύω σε όλα. Είναι ακόμα εδώ και εγώ που βρίσκομαι;! Δάκρυ , έρχεται απροσδόκητα , όσο και αν δεν το θέλεις , προσπαθεί να κάνει την εμφάνισή του.
Έφτασα πρίν από εκείνον , έχοντας την γεύση του στα χείλη μου , στο μυαλό μου.
Στροφή , πάλι αντίκρυ σε ένα μουντό φάσμα εικόνων.

Μαύρος φόντος εκεί έξω με σταλαγματιές από λάμψεις να σε ξαφνιάζουν , να σε μαγνητίζουν.
Κάθεσαι δίπλα στο παράθυρο , σιωπηλά και απλά κοιτάς , την βροχή να πέφτει σαν να ντύνει την ατμόσφαιρα , να σπάει την μονοτονία του αέρα. Ψύχρα , θα αναζητήσεις την ζακέτα σου , θα κουρνιάσεις , αλλά θα παραμείνεις εκεί , να χαζεύεις , σαν να μην έχεις ξαναδεί δάκρυα να πέφτουν στην γη.
Η μυρωδιά νωπή , υγρή , γνωστή έρχεται από τις χαραμάδες , κάλεσμα ύπνου.
Μπορείς να στέκεσαι εκεί ώρες ,χωρίς σκέψη να φυλάς , γιατί σε καλεί η μελωδία της , η πιο γνώριμη φωνή , η πιο οικεία.

Προσευχή

Στον εναπομείναντα ουρανό στέλνω προσευχή , στα εξασθενημένα από τους αιώνες αστέρια. Ο χρόνος κυλάει ασταμάτητα πάνω τους , χωρίς σταθμούς. Τρέχουν βουβά , ακίνητα , παγιδευμένα στο φως και στο σκοτάδι. Μου έχουν αποσπάσει την προσοχή και με απομάκρυναν από την ακτή. Με πλάνεψαν σε μέρος ήμερο , αποστασιοποιημένο από θορύβους πολιτισμού. Αγκυροβόλησα σε ένα πέτρινο στασίδι , να σωπάσω και εγώ , δίνοντας ευκαιρία να φύγει αυτή η προσευχή.

Ερχομός

Πλησιάζει η μέρα ,πως θα είναι άραγε , θα είναι όπως πριν ;!

Πλησιάζεις ένα βήμα την τρέλα , την στεναχώρια , το χαμόγελο και τον αναστεναγμό που τελευταίος θα φανεί σε όλες τις σκέψεις.

Όνειρα ζωγραφίζεις όχι γιατί έτσι θες να γίνουν τα πράγματα , αλλά για να ξεχνιέσαι , να ελπίζεις , να αδημονείς για αυτό που η καρδιά σου φέρνει.

Θα σταθείς απέναντί του , θα δεις την μορφή του και θα αγωνιάς για το φιλί που θα θες να είναι πιο τρυφερό , πιο ζεστό , πιο έντονο.

Σιμώνουν και τα σύννεφα, βροχές λένε , μα εσύ ξέρεις πως του ήλιου την χάρη θα έχεις.

Παράξενα όσα σκέφτεσαι , αφηρημένη θα ξεχαστείς ως την πραγματικότητα του κόσμου.

Τα φώτα της πόλης σβήνουν καθώς απομακρύνεσαι από αυτήν για να δεις τα αστέρια που τόσο σου έχουν λείψει , τόση ησυχία μέσα σε έναν ουρανό , μέσα στου κόσμου την βοή.
Δεν θέλω να γυρίσω πίσω , τι να κρατήσω! τι να θυμηθώ!
Τόσα αστέρια έπεσαν στην γη και ένα κοιμήθηκε στης θάλασσας την αγκαλιά, μέσα σε κύματα να νανουριστεί .
Δεν θέλω να γυρίσω πίσω !

Νανούρισμα

Κοιμάμαι πάντα στην αγκαλιά σου , σε αυτό που ξέρω , την ψυχή σου.
Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι την καρδιά σου. Πόσα ακόμα να πω! Όλα τα βράδια ήρεμα , χαλιναγωγημένα από τα χάδια σου και άσε με να παραμιλώ , λέγοντας το όνομά σου , μιλώντας για όσα δεν μπορώ να αρθρώσω. Κοιμάμαι πάντα έχοντας εσένα νανούρισμα.