Σοκάκια

Πως φαντάζεσαι σκηνές που δεν έχεις δει; σε ασπρόμαυρο φόντο , σε σκοτεινά σοκάκια , σε υπόγεια , σε ουρανό; μετακινείσαι , καθώς οδηγείς την σκέψη σου μέσα από τούνελ, με φως που αποτυπώνεται στο τζάμι σου. Επαναλαμβανόμενα μοτίβα , δαχτυλίδια καπνού και στο κενό εσύ. Ψάχνεις ή το νόημα είναι να φτάσεις στο στέκι σου; εκεί που πας τα βράδια το υποσυνείδητο και το ελευθερώνεις μέχρι να σε κουράσει αυτή η αναζήτηση ψυχής και βγεις πάλι στον δρόμο της επιστροφής.

Σε όνειρο να έρχεσαι τα βράδια , σαν άγγελος , πρόθεση να έχεις το κάλεσμα στην αγκαλιά σου , νανουρίσματα γαλήνια. Να διαρκεί αιώνια η μορφή σου, αναλίωτη σαν την δροσιά της αυγής, σαν τα χρώματα του ουρανού που ξετυλίγονται με τις ώρες. Να μένουμε εκεί, σε άυλες εικόνες που δεν αναλύονται, που κρύβουν πάντα την προσμονή της αγάπης. Σε όνειρα της ψυχής σου , να είμαι, πάντα, ο άγγελός σου!

Στην αγκαλιά σου ξένος να μην καταλήξω , άγνωστη μορφή σε σκέψεις. Να με αναζητάς , να σου λείπω , να με θες. Να έχουν σημασία οι προσπάθειες των συναισθημάτων να σε εκπλήττουν. Το παρόν σβήνει στο παρελθόν , σε στιγμές που θαρρούσες πως ήταν από όνειρα φτιαγμένες που δεν είχες ξαναδεί. Να είμαστε μαζί , σε κοινές εικόνες!

Αλλαγή χρόνου....

Φεύγω κοιτάζοντας πίσω , όλα τα ίδια θα μείνουν , λες!;!
τίποτα να νοσταλγήσω , όλα ίδια θα μείνουν , λες;!;
περνούν οι μέρες , εύκολα , δύσκολα ,μέσα από τις ίδιες χαραμάδες
το φως , το σκοτάδι !
Πόσο χρειάζεται δεν ξέρω για να απομακρυνθώ ,στην ακτή να βγω!
Έκλεισε η πόρτα και πρέπει να ξεχάσω; φεύγει μια χρονιά και πόσα πρέπει
να θυμάμαι δεν ξέρω!
Όλα τα ίδια θα μείνουν , λες!;!
Έσβησαν τα φώτα και όλα πρέπει να αλλάξουν;
Όλα τα ίδια θα μείνουν , σαν φως μπει πάλι; λες!;!

Απλά στέκομαι στην αντίπερα όχθη , κοιτάζοντας στο άπειρο , χωρίς βούληση.
Άφησα τον άγγελό μου να ξεκουραστεί για λίγο και εγώ να καθίσω ακίνητη για μια στιγμή στην εικόνα που με περιβάλει. Αμίλητη η λαλιά και τα μάτια πιο καθαρά βλέπουν την φυγή στο τέλος του πελάγου. Γύρισα μόνο να κοιτάξω, όταν έσβησαν τα φώτα και το βλέμμα μου πήρε η δικιά σου η φωνή.

Πριν το όνειρο

Σε αναζητώ και σταματώ στην φωνή σου. Η ύπαρξή μου ανασηκώνεται στο βλέμμα σου, φυλαγμένη ευχή η μεταμόρφωση αυτή.
Τι νανούρισμα να ζητήσω , πέρα από αυτό!
Κάθε νύχτα καταλήγω στην αγκαλιά σου , ίσα ίσα να σε ακουμπώ και να βυθίζομαι στο όνειρο.
Δεν κοιμάμαι , ξάγρυπνη στην εικόνα σου. Με τα χείλη μου, υγρά , ακουμπημένα στην γυμνή σου πλάτη και την καρδιά μου να βρίσκει τον παλμό σου.

Ψυχή

Πονεμένη ψυχή που για κάποιον λόγο θα πρέπει να πληρώνω τους καημούς , τις πληγές άλλων. Να δίνεις και να αντέχεις να είσαι έτσι , να σε παρασέρνει η ορμή του είναι σου που ποτέ δεν το επιτήδευσες . Θα μιλήσεις , θα πεις το παράπονο και τι; Θα κοιμηθεί για ένα βράδυ χώρια σου και θα ξαναρθεί το επόμενο , γιατί θα ήθελες όλα να είναι αμοιβαία , να έρχονται όλα χωρίς να ζητάς , γιατί επαίτης δεν γεννήθηκες. Το πιο δύσκολο πράγμα , να νιώθεις έτσι . Να είσαι αντίκρυ στην θάλασσα και να λαμβάνεις σιωπή.

Αν κρυφτεί η σιωπή το πρωί, λες να είναι όλα καλύτερα;
αν ξεχαστώ μέσα σε μια σκέψη θα σωπάσει η ψυχή;
μου δίνεις όσα νομίζω πως μπορώ να αντέξω , αλλά
φοβάμαι για όσα δεν θα έρθουν , για όσα περάσουν και κρυφτούν στα μάτια μου.
Δεν θα ζητήσω κάτι ..το ξέρεις!
Δεν θα μιλήσω ...το ξέρεις !

Γλίστρησε ένα όνειρο μες του χιονιού τα σχέδια και ακολούθησε της φυγής την σκέψη. Έφτασε σε μια αγκαλιά και έμεινε εκεί ως την αυγή. Ένας άγγελος θα στο φέρει πάλι πίσω , μόλις το μυαλό ησυχάσει.

Με το πρώτο κλείσιμο των ματιών.

Εγώ που λέω τα πολλά και αφήνω άλλα τόσα στην ψυχή μου να ταξιδεύουν , δεν θα χρειαστεί ποτέ να σκεφτώ την ευχή να είσαι πάντα καλά και χαμογελαστός. Είναι πάντα στα χείλη μου, χωρίς να λεχθεί.
Εγώ που λένε πως ονειροπολώ και πως κατέχω την ψευδαίσθηση της εικόνας, μάθε πως δεν σε επιζητώ σαν όνειρο, αλλά σαν την ίδια μου την αγκαλιά. Σαν τον εαυτό μου , που όσο καλά κι αν τον ξέρω , πάντα με εκπλήσσει.