Αν κάποιος μπορεί να σου ορκιστεί πως είναι ικανός να σε πληγώσει, άστον, κανείς δεν τηρεί υποσχέσεις άλλωστε. Θα είναι κάτι γνώριμο, πόνος και θλίψη, ίσως θέλεις να νιώθεις πως έχεις αισθήματα, γιατί ούτε και εσύ αγαπάς. Αν μπορεί κάποιος να σου υποσχεθεί πως ήρθε την λάθος στιγμή, άστον, να υπάρξει στα δάκρυά σου, απόδειξη πως δεν στεγνώνουν ποτέ, κάτι που θα ξεχαστεί σε μια άλλη αγκαλιά. Περιμένεις έστω το ψέμμα να φανεί, να γίνει αλήθεια σου, να σκεπαστείς σε όνειρα φειδωλά.

Ψεύτης εγώ που κρύβω τα δάκρυά μου, αλήτης εγώ που ξεσπώ στην αγκαλιά μου μονάχη, που δεν λογαριάζω εγωισμό και μπροστά σου θα καώ. Τσιγάρο σε στάχτες μιας αγάπης; σε μια ψευδαίσθηση που εγώ θέλησα να μπω για να ξεχαστώ από την δύνη της ζωής και πίνω στα φιλιά που θέλησα να σου δώσω, στους καημούς που απλά αιτιολογήθηκαν μερικές φορές σε ξένα μάτια. Φωτιά εσύ; αέρας εγώ να δυναμώνω και να σε παίρνω μαζί μου στις πιο θολές μου σκέψεις. Ένα αλάνι είμαι, τι περίμενες, να σωπαίνω;

Θα σε αδειάσει χίλιες φορές, γιατί μπορεί να το πράξει. Θα έρχεται όποτε νιώθει μόνος, όσες φορές σκεφτεί τον τρόπο που τον κοιτάς και σωπαίνεις, για το δικό του "είναι". Θα δακρύσει ο ουρανός σου χίλιες φορές, γιατί μπορείς να νιώσεις το κενό του. Θα απομακρύνεσαι όποτε την ψυχή σου θα κοιτάς στα μάτια του να μην υπάρχει. Πάνω σε διάζωμα κινείσαι δίχως να νοιαστείς για τα φώτα που έρχονται κατάματα και σβήνουν στιγμιαία τα πάντα.
Θα απομονωθείς χιλιάδες φορές, γιατί μόνο έτσι μπορείς να λυτρωθείς από άψυχη καρδιά.

Θα ξημερώνει πάντα στην ματιά σου, θα φυλακίζομαι μέχρι την αυγή και θα αγγίζω ουρανό σαν πω πως δειλινό και χρώματα είδα να αλλάζουν. Στο μεταίχμιο ζω, στην ανάσα και στην σιωπή, στην ελπίδα και στο χάος, δαίμονες να κρατώ, θεούς να τάζω και δεν αντιδρώ, παρά μόνο σε φιλί και αγκαλιά, σε δάκρυ και σε χαμόγελο δικό σου. Θα χαράζω ατέλειωτες γραμμές σε χαρτί, αιώνες και στιγμές, μόνο για να μην ξεχνώ πως την ψυχή μου έχω σταυρώσει για άλλων αμάρτημα, για μια δική σου χαρά.

Την ψυχή μου έλα και πείσε τα ίδια λάθη να μην κάνει, να μην ξαναπιστέψει ματιές και αγκαλιές, στιγμές που ο χρόνος σταματά και εγκλωβίζεται σε μάτια υγρά μα τόσο ψεύτικα. Βλέμμα μην χαμηλώνεις, εδώ μείνε, ξημερώματα να μου μιλάς για σένα για όσα θέλεις για όσα θα της λες και θα πονά, γιατί βλέπει την θλίψη της σε σένα. Πείσε με πως έτσι θα είμαι πάντα, μόνη, σε κόσμους αέρινους και μακρινούς, σε σύννεφα θολά και απλησίαστα για όλους.
Μια ευχή κάνε, σαν τα μάτια σου κλείνεις, ποτέ μην με βρεις στα σκαλοπάτια σου.

Φιλί χάραμα στα χείλη σου να αφήνω σαν σε ονείρου εικόνα, δίχως αποτύπωμα δικό μου. Ποτέ να μην γνωρίζεις την μορφή μου, μην την αναγνωρίσεις και με λησμονήσεις. Χίλια νανουρίσματα στο προσκέφαλο σου έφερα και παραμύθια στον μορφέα να σε οδηγήσουν, δίχως σκέψεις, δίχως σύννεφα, μόνο ήλιο, ζωγραφιές από καλοκαίρι. Μπορεί να στέκομαι δίπλα σου αιώνια, αλλά μονάχη, στην ψυχή σου, αλλά όχι στην καρδιά σου.

Ένα βήμα σε αγκαλιά και δυο σε ξένο χώμα να μην ξεχνώ, τις στιγμές μου σε ακτές και χάρτινα δειλινά. Ένα φιλί σε χείλη και δυο σε μάγουλα να μην ξεχνώ, πως γνωστοί θα παραμείνουμε στο πέρασμα του χρόνου. Ακούω μουσικές να ξεχνιέμαι, να με ακολουθούν στις σκέψεις του μυαλού, να μπορώ να βρω πάτημα για τούτο δα το στιχάκι και ψέμα να μην πω, πως όλα ξεκινούν και τελειώνουν σε σένα. Αποτυπώματα σε βρεγμένη άμμο και δεν αισθάνομαι την φυγή σου από τα μάτια μου. Δεν μπόρεσα ποτέ να πείσω τους αγγέλους μας πως δεν θα χαρίσω δάκρυα, αλλά ψυχή.

Αγάπη νεκρή και εσύ θα έκανες τα πάντα για να την αναστήσεις στα χέρια σου, στην καρδιά σου, αλλά είναι ήδη αργά. Κυλά το αίμα της στην αγκαλιά σου και δεν μπορείς να συνέλθεις από την απουσία, από την έλλειψή της, από τους χτύπους της. Παλμοί αδειανοί και φιλάς ξένα χείλη, δεν αναγνωρίζεις την μορφή της πια.
Αγάπη ψεύτικη και εσύ θα έκανες τα πάντα για να πιστέψεις πως απλά ξεψύχησε λάθος στιγμή, σε λανθασμένα φιλιά. Θα αφήσεις λίγα δάκρυα πάνω από την άμμο που την σκεπάζει και θα συνέλθεις μες το αλκοόλ του κόσμου σου.

Μπορεί τον πόνο σου να μην κατέχω, αλλά σε νιώθω και τα σημάδια σου μετρώ κρυφά και απολογούμαι εγώ για αυτά. Μέσα στο όνειρο πνιγμένος, σε θολωμένα νερά ναυαγός. Ακτή μακρινή, αγώνας ζωής να φτάσεις και ας σε τραβήξει ένα κύμα εκεί. Μπορεί τις πληγές σου να μην κατέχω, αλλά αφουγκράζομαι την ψυχή σου σαν κοιμηθείς. Μου μιλάει για σένα, για τα θέλω της και την κατάρα στην αύρα της που ξενυχτά δίχως σταματημό, δίχως να ξεχνά ποτέ τα μάτια της. Σιωπηλά βήματα σε κρεβάτι να την έβρεις εκεί δίπλα σου, όταν το κορμί ξυπνήσει και θελήσει φως να δει. Μπορεί τις στιγμές σου να μην κατέχω, αλλά σε διαβάζω.

Αέρας περνά από τα μαλλιά σου και παρκάρει σε ξένο γιακά. Γυρνά η ματιά και αντικρίζει βλέμμα, σιωπή και ένα χαμόγελο. Ποιο μονοπάτι για να ξεφύγεις από την φυγή σου και να επιστρέψεις εκεί που θα εγκλωβιστείς στην μοναξιά σου;! Ψέμμα θα πεις, μια ψευδαίσθηση της στιγμής που έπρεπε την καρδιά να μπερδέψει, να κουρδίσει,και στο μυαλό καταλήξει συζήτηση να γίνεται για το υποθετικό και το παράλογο. Κύμα στην ακτή που κοιτάς και το φεγγάρι θολό στην αγκαλιά σου αρνείται να κοιμηθεί. Νανούρισμα ξημέρωμα δύσκολο να βρεις και το φως να σκορπίσεις,τα μάτια του να μην ξαφνιάσουν πριν παραμιλήσει.