Θα ήθελα να γράψω για σένα, αλλά άδεια η αγκαλιά μου στέκει και δεν περιφρονεί, περιμένει. Μάτια κλειστά ετούτη την ώρα και να τρυπώσεις μέσα στα όνειρά του θα πρόσμενες. Θα ήθελα σε παρελθοντικό χρόνο να είχα πιστέψει στην ματιά σου και τίποτα να μην είχε ραγίσει και έως σήμερα να μπορούσα να άκουγα, πως γλυκά νανουρίζεις και ψιθυρίζεις λόγια στον μορφέα για να μείνει, όσο διαρκεί η βόλτα του φεγγαριού.
Λάθος ουρανό χαζεύεις και εγώ ακόμη θα ήθελα να γράφω για σένα.
Υπάρχουν στιγμές που πιστεύω!

Σε δική σου φυλακή, γιατί ζητάς να μπω και να πιω φαρμάκι που αρνείσαι να απαρνηθείς και χαμόγελο στα χείλη σου να φανεί; να ταλαιπωρήσεις θες μια ψυχή για όσα έχεις ζήσει, δίχως μια στιγμή να σκεφτείς, πως καλώντας με στο πλάι σου, δεν θα δεχτείς στην αγκαλιά σου να με βάλεις έστω για ένα λεπτό. Μόνο ένα ποτήρι θα πιω να σου ευχηθώ για την αγάπη που κλαις και δεν μπορείς να δεις στα μάτια μου την ελπίδα. Συγνώμη μην ζητάς, λάθος δικό μου. Σφάλμα που ήρθα στο κάλεσμά σου και τον πόνο σου άκουσα. Δέσμιος μείνε του μυαλού σου και εγώ της καρδιάς μου.

Βάλε ένα τέλος στις πληγές σου και έλα κοντά, στην αγκαλιά μου. Δεν θα μιλήσω ποτέ για τους καημούς μου, δεν θα θελήσω ποτέ το παρελθόν και θα ορκιστώ πως την ματιά σου θα αναζητώ, γιατί ξέρω πως το μπορώ. Ξεκίνα τώρα που ακόμη θέλω να σε νιώσω σε στιγμές, στις πιο δύσκολες, στις πιο απόμακρες και να μείνω στο σκοτάδι σου, με ένα κερί. Σβήστο όποτε πείσεις τον εαυτό σου πως αντέχεις, όποτε πειστείς πως άγγελος δεν θα γίνω ποτέ, πως από καιρό τα έχω αφήσει στην ψυχή σου τα φτερά μου, εσύ να είσαι πιο δυνατός και ας λυγίσω χίλιες φορές, γιατί ξέρω πως αντέχω την πνοή σου να είναι το πιο μακρινό μου όνειρο.

Δεν μπορώ να απολογηθώ για αυτό που είμαι, συγνώμη που συγκρατώ τον εαυτό μου και σε δάκρυα ξεσπώ. Δεν θέλω να κλάψω μπροστά σου, δυνατή με αποκαλείς, στήριγμα για τον οποιοδήποτε, ικανή να αντέξω και να μην λυγίσω. Με ξέρεις; θέλεις να μπορείς να με κατέχεις; φύγε την στιγμή που μιλώ, την στιγμή που θα προσπαθήσω στην αγκαλιά σου να μπω και το πρόσωπό σου χαράξω με φιλιά. Δεν μπορώ να απολογηθώ για αυτό που είσαι, συγνώμη μην ζητήσεις, απλά γίνε θύμηση, μια εικόνα του παρελθόντος στο τώρα.

Δικαίωμά σου να σκορπάς φιλιά, δικαίωμά μου να φυλακίζομαι σε αυτά και να απομακρύνομαι. Εξακολουθείς να μου μιλάς, αλλά δεν σε αναγνωρίζω, δυστυχώς τα όνειρα έχουν σωπάσει, οι ελπίδες έχουν κοπάσει και δεν μπορώ να εγγυηθώ για τις πληγές σου.
Ψέμα το να αγαπάς, ρηχός καημός και την θάλασσα και πάλι νιώθω να με κερδίζει. Αφορμή για να σε ξεχάσω, η ματιά σου, που δεν τολμάς.

Το μαύρο στο ρούχο μου μην φοβάσαι, αλλά το μαύρο της ψυχής μου. Στο χαμόγελο πόσα βλέπεις άγγελε μου. Μπορείς να κρυφτείς για όσο θελήσεις, αντιλαμβάνομαι τα σημάδια και ξέρω να σου πω με λόγια σιωπηλά πως εγώ δεν φεύγω, ταξίδι αν θες να χαράξεις ευπρόσδεκτος είσαι, αλλά κράτα για σε όσα φοβάσαι να ψιθυρίσεις στου αγγέλου σου την αγκαλιά. Όναρ στου μορφέα τα βράδια πως να φτιάξεις και να σου πει πως το είχε ανάγκη, πως ήταν το μόνο που θα τον γαλήνευε. Είμαι πολύ μικρή για να σε συμβουλεύσω, αλλά μην πεις πως δεν στο είπα, το μέλλον δεν βλέπω, το παρόν όμως κατάματα κοιτώ.

Λάθος να πεις και να σκαλίσεις για αυτό που δεν κατέχεις. Δώσε ένα πεντάλεπτο για να μην μαλώσετε ποτέ, ένα χαμόγελο για το μυστικό που κρατά. Κάθισε δίπλα μου, αντίκρυ και αφηγήσου πως θέλεις την αγκαλιά, το φιλί, δύο μάτια στο ίδιο δειλινό και εγώ θα καταγράφω, θα δημιουργώ, αλωνίζοντας στις ζωγραφιές μου. Θα συλλογιστείς την ίδια ματιά και θα σκεφτείς να δωρίσεις, αλλά μην το πράξεις. Φυλακή σε λόγια, σε σκέψεις. Μπορείς να τα σβήσεις όλα, κάθισε δίπλα μου και εγώ δεν θα κοιτώ ποιος κλέβει στο παιχνίδι.

Επιμονή στα ίδια λάθη, στα ίδια πάθη, πείσμα στην ψυχή που θα πιστεύει για πάντα πως όσα θέλει θα τα έχει και ας καεί. Ξεχνιέται σε μελωδίες άλλων, σε λέξεις πιάνεται και η κλωστή πάει ως το φεγγάρι. Όλοι με ένα ψέμα θα σε πλησιάσουν και εσύ θα δεις μόνο την χάρη των ματιών, την θλίψη στην ψυχή και θα θελήσεις να αγκαλιάσεις την πνοή τους και ας γίνεται κόμπος η κάθε στιγμή, γιατί την αλήθεια τους ξέρουν. Μην φοβάσαι, βρίσκομαι πιο μακρυά από όσο φαντάζεσαι, από όσο δεν θα ήθελες να γνωρίζεις, γιατί την μοναξιά δεν αντέχεις να δεις.

Πες μου τι θα κερδίσω αν κλάψω, αν σε κοιτάξω στα μάτια, αν σου μιλήσω, αν πλαγιάσω στον ουρανό σου, αν όνειρο σε δω και πιστέψω πως υπάρχεις; τραγούδι για να γράψω, πρέπει να ηχούν όλα μέσα μου, να νιώθω το σκοτάδι και να το προσελκύω σε χορό δίχως αύριο. Για να πλέξω στιχάκια, θα πρέπει να ζωντανεύουν εικόνες στα μάτια μου και την καρδιά μου να μην ακούω, παρά μονάχα τα δάκρυα. Τι θα χάσω, αν δεν μιλώ, αν κοιτώ σε έναστρα δειλινά, αν δεν κοιτώ δίπλα μου, παρά μόνο ψυχή και καημούς;
Ένα κοχύλι στην ακροθαλασσιά σου.

Στο τέλος εγώ, στην αρχή εσύ, λάθος στιγμή να διαλέξεις και θα πάρω την ρότα την σωστή να φύγω από το δικό σου μονοπάτι. Θάλασσα εγώ, αέρας εσύ και ποτέ δεν άγγιξες την ψυχή μου, γιατί στον πυθμένα ούτε φως. Στροφή, καμιά οπτική επαφή με το τι έρχεται. Στην επιφάνεια για λίγο, αναπνοή, ανάσα, αέρας, ειρωνικό και συνεχίζω την καθοδική μου πορεία σε ό,τι πιο σκοτεινό και απόμακρο. Σταυροδρόμι σε παράλληλες γραμμές, το παράλογο όλων.