Δεν θα έρθει ποτέ, όσο κι αν περιμένεις, όση δύναμη κι αν έχεις, θα βρίσκει τρόπο να σε πονά και να σε κάνει να νιώθεις όλο και πιο μόνη. Ένα όνειρο ξετυλιγμένο και μαζεμένο σε μια γωνιά και το κοιτάς από μακρυά..Το επεξεργάζεσαι φοβούμενη να σκεφτείς τι είναι και από ποίον. Είναι δασκαλεμένη η σκέψη μην θορείς πως αντιδρά σε εικόνες. Δεν θα έρθει το χάραμα, όσο κι αν χαζεύεις σε παράθυρα, ουρανό. Ανταλλάσσω την μέρα με την νύχτα για γιατρικό. Νιώθεις να θέλεις να κάνεις σκανταλιά, μικρό παιδί, αλλά σου έχουν πει να κάτσεις ήσυχα σε μια γωνιά, ίσα ίσα να αναπνέεις. Μην ξεχνιέσαι,,,αναπνοή και  ακίνητη. Αγκαλιάζεις την σιωπή πιο έντονα από ποτέ, εσύ που μίλαγες πάντα. Δεν θα έρθει, όσο κι αν περιμένεις. 

Πως έχεις αφήσει να σε πληγώνουν τόσα πολλά! από φόβο; από ενοχή; από την σιγουριά του ευατού σου; θα σημειώσεις μια γραμμή και θα πεις καληνύχτα στην ψυχή σου, όσο πιο γλυκά αντέχεις.

Ανταλλάσσοντας εικόνες,παγιδεύεις το όνειρο, πριν προλάβει ο μορφέας να στο κλέψει. Σκαλίζεις και ταξιδεύεις σε ορίζοντα , δίχως να αναζητάς ψέμα και αλήθεια, παρά μόνο την στιγμή. Κάπου μέσα στο σκούρο του ουρανού, θα δεις χρώμα, την αντίθεση του νου και θα επιστρέψεις στο παρόν, στην στροφή. Κάπως έτσι περνούν τα δευτερόλεπτα και γίνονται ώρες και η μέρα κυλά, αλλά είναι ακόμη νωρίς για να χουζουρέψεις. Δεν αρκεί που την ματιά σου θέλω να δω;!

Μια ματιά αρκεί για να δεις πως πονώ, μια ματιά αρκεί να νιώσεις την ψυχή μου. Διάλεξες δρόμο να φανείς από εμπρός μου και μονοπάτι που κανείς δεν κατείχε, ζωή. Πέλαγος η καρδιά, σπαράζει σε κύματα, μα δεν ξεσπά στο μέσο του πουθενά. Καράβι που απλά ατύχησε και βρέθηκε σε φουρτούνα, δίχως να προλάβει να αντιδράσει. Πως τον πόνο να κοπάσεις και να ξεχάσεις, στιγμές, λόγια και σιωπές και των ματιών σου την προσμονή. Μονολογώ και τραγουδώ πάνω σε σκιές, τάχα μου πως νιώθω χάδι και ξέρω πως θα ξεχαστώ σε φεγγαριού αγκάλη.

Ξάπλωσα με ανοιχτό το παντζούρι. Χαζεύω τα λαμπιόνια, τις ψυχές που ξενυχτούν και κοιτάζουν αντίκρυ το νησί, πόσες σκέψεις κάνουν! Ήθελα μέρες να ξεκουραστώ και να δουλέψω με μεράκι τον εαυτό μου. Εικόνες φτιαγμένες και ακουμπισμένες με προσοχή σε μάρμαρο. Μια κουβέντα να ξεκινήσω μαζί σου, θαρρώ πως πρέπει να βρω κουράγιο, να έχω ιδέες, να έχω ανακαλύψει τον σίγουρο τρόπο να σε φέρω εδώ. Απέκρυψα την αγκαλιά, τάχα μου πως αφαιρέθηκα. Χαζεύω από μακρυά τα λαμπιόνια και ας είναι θολά, κάτι ισορροπούν.

Στιγμές και κάπως αλλιώς σκέφτηκα να το ξεκινήσω, ίδιες λέξεις μην σου πω, αλλά εσύ κάθεσαι και με χαζεύεις περιμένοντας απλά τις κουβέντες μου, να ακούσεις μελωδία και να ιντριγκάρεις στις σκέψεις. Μόνο με παύση, λέγοντας πως κάπου εδώ, θα έπρεπε να υπάρχει το ηλιοβασίλεμα, τα βλέφαρα να κλείνουν και να μένεις σε τούτη την στιγμή για δευτερόλεπτα, αιώνες, και να έχεις χάσει απλά το μέτρημα. Κάνε μου την χάρη, το χατίρι έστω, και φύλαξέ μου μια γουλιά από το φιλί σου, όσο σου απαγγέλλω τα λάθη μου, που για σένα κράτησα. Ξέρω βράδιασε, χάραξε και εγώ ακόμη σε σένα αναφέρομαι, κάποτε θα γινόταν και αυτό.

Είχα μια ψυχή, αλλά κάπως θα τα βγάλω πέρα, κάπως θα τα βολέψω. Με δανική θα τριγυρνώ, κάτι από σένα, να ξεγελάσει το σκοτάδι. Είχα όνειρα, αλλά τώρα βυθισμένα κοιμούνται και όσο ταξιδεύουν οι πνοές του πάνε όπου και ο ωκεανός. Συγκυρίες όλοι οι ψίθυροι, μην κοιτάς σαν ξένος, αλλά σαν από ότι υπήρχε. Στην επόμενη φυγή, υπάρχει έξοδος; λόγια χιλιοειπωμένα, πάνω σε χίλια μίλια, κάτι σημαίνουν. Πρέπει να πονά, ξέρω πως το νιώθεις και ας μην έχουμε ανταλλάξει λαλιά. Ίσως σταθείς πιο τυχερός από εμένα και μπορέσεις να πεις προσευχή, να δεις και ετούτη την αυγή.

Όλα γίνονται γοργά, αλλά σταθερά νωχελικά.

Trap

Είναι από τις βραδιές που θα μπορούσα να σου γράφω ραβασάκια το ένα μετά το άλλο, ακολουθίες από διαλόγους και να έχει φτάσει το χάραμα στα βλέφαρά σου, αλλά να εξακολουθείς να θέλεις να ανάψεις άλλο ένα τσιγάρο και να φουμάρεις έννοιες που μόνο μια ματιά μπορεί να μοιραστεί. 

Δεν είναι βραδιά, είναι νυχτιά, γιατί το σκοτάδι μοιάζει να έχει καλύψει το φεγγάρι και πως να σε νανουρίσω;

Θυμάσαι εκείνο το παιχνίδι που παίζαμε μικροί, σαν λέγαμε πως εγώ θα κρυφτώ και εσύ θα πρέπει να με βρεις και να προδόσεις κρυψώνες στο αυτί, γιατί παρόλο που θα θελήσεις να νικήσεις, με έχεις σημαδέψει άθελά σου.

Καταζητείται η στιγμή που πήρες μια φλόγα για τον δρόμο του καπνού.

Είναι όνειρο να πεις πως χαμογέλασες διαβάζοντάς το.

trap - falling

Θέλω να βραχώ, να νιώσω να σβήνουν οι σκέψεις. Πρέπει να καώ για να πω πως ένιωσα και να βουλιάξουν οι καημοί, απλά δεν έχω βρει ακόμη τον τρόπο να κάψω το φιλί  στα χείλη σου. Ταξίδια σε τούτα τα σύννεφα και να ήξερες πως νιώθω για όσα πηγάζουν σε μουντό ουρανό και ας ήταν ευχές.

Ένα όνειρό σου πως τελειώνει; να είσαι χαρούμενος που ξύπνησες, ο ήλιος είναι πιο φωτεινός τώρα και σε ζεσταίνει στο κρύο τοπίο σου. 

Δύναμη βρες μου και θα πιστέψω στην ψυχή σου, έχω υπάρξει καλός ψεύτης. Μπορεί να μην είμαι καν αυτό το δάκρυ.

Πάλι τσιγάρο ανάβεις; θα πεις πως σε χαλαρώνει, θόλωμα στις σκέψεις.
Δεν θέλω να σε μαλώσω και πλάι σου αφήνω ένα χάδι και χάθηκα πριν γυρίσεις να δεις, αν η υποψία σου βγει αληθινή. Πέρασε η ώρα, πάλι, δεν θα πεις να ξαπλώσεις για το λίγο που απέμεινε. Χάραμα και ένα δωμάτιο πως να μαζέψω, από τα χαρτιά που έχεις αφήσει να πέσουν κάτω, να καλύψεις τις συνέχειες από τον λόγο σου. Δεν θέλω να σε σκαλίσω, παρά να σου υπενθυμίσω πως σε λίγο πρέπει να πεις δυο κουβέντες, η συνομιλία ηχογραφείται για το δικό σου καλό, συμφωνείς;

Γνέφεις συγκαταβατικά και άναψε για μια ακόμη φορά η κάφτρα σου. 

Ζηλεύω το όνειρο, βρίσκει πάντα τρόπο να τρυπώνει σε σκέψεις, σε υποσυνείδητο και να δημιουργεί τον κόσμο του σε ψυχή. Πως να πεις όχι και πως να σταματήσεις τον προορισμό του; πιες μια γουλιά και μίλα μου, θα περιμένω την στιγμή που θα σωπάσεις στην αγκαλιά μου. Ζηλεύω την νυχτιά, γιατί σε νιώθει όταν ξενυχτάς και ξετρυπώνει τις κρυψώνες σου στον καπνό. Πυροτέχνημα και έχασες μια στιγμή στο χάζι και ποιον ουρανό να κοιτάξεις.
Περπατάς σε κόντρα άνεμο και δεν σου αφήνει να πάρεις ανάσα, μα δεν σταματάς, γιατί αποζητάς πραγμάτωση υπόσχεσης.