Θα έρθει άραγε η στιγμή που δεν θα χρειάζεται να πιστέψω σε κάτι, γιατί απλά θα είναι εκεί, δίπλα μου, να κοιτώ, να φιλώ, να αγγίζω, να αισθάνομαι πραγματικά, πως υπάρχουν όλα όσα κανείς θεωρεί δεδομένα!  Τόσες ιστορίες έχεις ακούσει, κάτι ίσως έχεις γευτεί, αλλά κλειστά παράθυρα σε έρημο δρόμο και προχωράς σκεπτικά κοιτώντας ψηλά, ενώ άλλος θα σε συμβούλευε να τρέξεις, να μην σταθείς, να μην αφαιρεθείς και μείνεις παραπίσω στο σκοτάδι.

Σου οφείλω και μου οφείλεις ένα φιλί για το περίμενε, για την ταλαιπωρία τόσων χρόνων, γιατί έχω σταθεί και στέκομαι αντίκρυ σου.

Θα ξεχαστώ, αυτό θα πω σε όποιον με ρωτήσει αν ζω. Ανάσες μόνο σε στιγμές, που υπήρξαν λίγες για να μπορείς να αντέχεις. Εσύ, μονάχα νιώσε με, πνοή στην αγκαλιά σου, πρόλαβέ με μην στο πω. Αφέθηκα, αφαιρέθηκα σε εικόνα ουρανού, το είχα ανάγκη πιο πολύ από το φιλί σου, μην ρωτήσεις.

Πρέπει κάτι, κάποιος να φταίει; δεν έπραξα σε τίποτα. Αυτοβούλως δηλώνω εθελοντής, γιατί μόνο αυτό θέλησα, την ψυχή σου κοντά μου.

Ξέρω, θα μου μιλήσεις για όσα έμειναν πίσω για όσα δεν γνωρίζω και δεν θα πω κουβέντα, αλλά στο παρόν μείνε, μαζί μου, να πιστέψω πως υπάρχεις!

Σίγουρα είσαι εδώ, με την ανάσα σου στην πνοή μου και με ένα χαμόγελο που τον καθένα θα ξεγελούσε για φιλί. Μια φωτογραφία, μια σκηνή ακόμη, μια εικόνα του είναι σου κάπου αποτυπωμένη και όχι ξεχασμένη, όπως θα επιθυμούσες. Χάζι και αυτή η  θάλασσα, χρώμα και γεύση αλμύρας στα χείλη. Αρνείσαι πεισματικά στον κόσμο γύρω σου να σε αγγίξουν όσα σε περιτριγυρίζουν και θα μοιράσεις τον χρόνο σου σε ηλιοβασίλεμα και φεγγάρι. Παγίδα μόνο οι σκέψεις σου, στις χαρίζω σε συλλεκτική συσκευασία, με κορδέλες και φρου φρου. Σε έχω μάθει καλά, μπορεί τις γραμμές στην παλάμη μου να μην τις διαβάζω, αλλά την σκιά μου ορίζω.
Πολύ νωρίς το φιλί μην δίνεις, σώθηκαν οι ματιές.

Αναπαραγωγή μελωδίας για αυτό το βράδυ το τραγούδι σου, να ηχεί ως τα όνειρά μου. Θα μιλήσει κανείς ή θα φωνάξει πάλι στο σκοτάδι στην μορφή σου; κάπως έτσι περνούν τα βράδια, με έναστρο ουρανό κι όμως να ψάχνεις το δικό του άστρο. Θα έφτανε η εικόνα του σε κάποια μονοπάτια, σε κάποιο σκαλοπάτι θα ξαπόσταινε και μετά θα χανόταν. Η μοίρα μια κουβέντα θα πει και θα γυρίσει το βλέμμα της σε σένα. Πέρα από τον ορίζοντα να πας, μόνο εκεί θα βρεις τα φιλιά σου, όσα σου τάζει, εκεί κρατημένα, εκεί ξεχασμένα. Αγκάλη άδεια, θα στερέψει η πληγή του  μορφέα σαν σε δει, μην τον απογοητεύεις στο φως της μέρας σαν ξυπνάς και δεν του μιλάς. Δώσε φιλί αγγελέ μου να πάρει ανάσα και εμένα φυλάκισε σε ό,τι θωρείς ανέφικτο.

Δεν κατέχω το '΄γιατί" εξήγηση σε τι ψάχνεις; για όσα σου είπα ξέγραψέ τα, υπήρξα αφελής, στην πλάνη μου. Ναι, ίσως δικαιολογίες σου λέω, κάτι δεν πρέπει να σου πω; να αντιμιλήσω, να αντιδράσω, να επαναστατήσω με μια αιτιολογία, να αμυνθώ των προσδοκιών μου. Είσαι ψεύτης, όταν αντικρίζεις τον εαυτό σου, γιατί δεν πιστεύεις πως υπάρχεις, ενώ σε αγγίζω. Σου είπαν πως απουσιάζεις από το είναι σου κι όμως σε κοιτώ στα μάτια, δεν γίνεται να μην ορίζεις τις σκέψεις της ψυχής σου. Για πόσο να αρνείσαι τον άγγελό σου και να απομακρύνεις φιγούρες οικίες; 

Ξάπλωσες,με ανέσεις, το γιατρικό σου ξέχασες για μια ακόμη φορά.

Ζητείται θεός να επέμβει, να σταματήσει την ροή αίματος στην καρδιά, να πάρει την ψυχή να ξεκουραστεί. Διέξοδος είναι εκεί, όπου υπάρχει εκείνος, λάθος. Διέξοδος είναι εκεί, όπου σιωπά το φιλί. Θα προσπαθήσεις και δεν θα εγκλωβιστείς. Ξεκάθαρα λόγια, δεν θα μπερδευτείς. Αν κανείς δεν είναι για σένα και εκείνος είναι το τίποτα, τότε, κάπως τα ταίριαξα, κάπως πλησίασα.

Σταμάτησε η καρδιά στην ψυχή. Θα αγγίξεις, όσα επιτρέπονται στις σκέψεις. Θα σταθείς αντίκρυ και δεν θα μιλήσεις, μην ακουστείς  και πως να το αιτιολογήσεις!

Βρήκες τον δρόμο σου και αφήνεις χνάρια να σε ακολουθήσω, να βρω την αγκαλιά σου. Δεν σκέφτεσαι, αφήνεις την ψυχή να ανακαλύψει πως να πείσει τα όνειρα να μην φανερωθούν, έστω κι όταν θα λες αντίο. Έχει δίκιο κανείς όταν καλεί το χάδι λίγο πριν τον μορφέα; θα τα αλλάξει όλα, θα παρερμηνεύσει; θα στα αλλοιώσει και θα σου πει τα νανουρίσματά του, όπως τα επιθυμεί εκείνος. Ξάπλωσες να ξεχαστείς στα σημάδια του χθες. 
Έκλεισες τα μάτια, σου υποσχέθηκε ένα φιλί, παρα μόνο όταν κοιμηθείς.

Κάπου προσάραξε η ψυχή και χάθηκε στο περίμενε του φευγιού της. Δεν θα έπρεπε να είναι εδώ, μονολογεί και σιωπά. Παραμιλητό, δίχως πυρετό, αλλά νιώθει ζεστή.  Έχει νόημα να σου εξηγήσει; Έχει νόημα να σου ψελλίσει λόγια, όταν μόνη της τα ζει; Ακόμη ψάχνει τρόπο να σταματήσει την καρδιά από όσα την κατατρέχουν, να την αφήσει ήσυχη, μα δεν γίνεται. Ξεχνιέται το φιλί; Ναι και αυτό σε φοβίζει, γιατί σε ξυπνά τα βράδια και τον καημό δεν πνίγει.  Αδυσώπητος ο αγώνας , αλλά το μόνο που σε νοιάζει είναι να καείς.

Σιγοπαίζει η μελωδία, το μόνο νανούρισμα και ας σε πληγώνει όσες φορές και αν το ακούσεις. Δεν θα έρθει ποτέ, πως είναι δυνατόν να το ξέρεις, δεν σε πίστεψε κανείς και ας σου είχαν εκμυστηρευτεί το μερτικό σου από τις χαρές. Εκκίνηση, όλοι έχουν ξεφύγει της προσοχής του αλυτάρχη εκτός από εσένα, γιατί τον κοιτάς στα μάτια, περιμένεις το σινιάλο. Να κατείχα τον τρόπο, να γνώριζα πως να τα μηδενίσω όλα, δεν το επιθύμησα ποτέ μου όμως.
Γλυκό φιλί στάζει θέρμη και θα άνοιγα τα μάτια, αν ήξερα πως θα ήσουν εσύ, αλλά μορφέας παραφυλά όλες τις εξόδους.

Αμυδρά σιγοτρέμουν εικόνες από φλόγες, από ματιές, μην με κοιτάς, η λογική αποκοιμήθηκε.

Πρόσκρουση σε σύννεφο, κίνηση, δεν το είχα δει, ορκίστηκα. Φιλική δήλωση δέχεστε; σημειώνω αριθμό και οδό, στο παρμπρίζ κολλημένα. Κάποια στιγμή θα φύγουν από τον αέρα, κάποτε θα διαλυθεί, από την βροχή. Ξάπλωσες κιόλας; δεν πρόλαβα να σε καληνυχτίσω, πότε πάλι θα προλάβω να μαζέψω νερό και να σε δροσίσω; τουφεκιά να με ρίξεις κάτω, ο μόνος τρόπος να πέσω κοντά σου, πριν την αυγή, πριν χαθώ σε μέρας ουρανό. Στην αγκαλιά σου δεν νιώθω πληγή, ούτε δάκρυ , δεν θα έπρεπε να με φοβίζει ο εαυτός μου; ρίγμα στα δεξιά ποιος να σωθεί!