Απένταρος δισεκατομμυριούχος

Θα είσαι πολύ καιρό μονάχη ακόμη, πιο πολύ κι από όσο έχεις συλλογιστεί, ακόμη και τώρα και δεν μπορείς να διανοηθείς το μέγεθος, δεν μπορείς να φτάσεις στα χαρακώματα. Εκτεθειμένο σώμα σε πυρά ή σε πνοές; κάθε ριπή μια διακοπή της φωνής σου, της ροής από τις σκέψεις. Βολές προς την μεριά σου, φωνές και δεν θα ακούσει που θα πεις όνομα, που θα επικαλεστείς την μορφή του και δεν θα το αισθανθεί ποτέ, αλλά θα του το μεταφέρουν όσοι ζήσουν να ξεψυχάς σε ξένα χέρια. Καλό κορίτσι θα σου πουν, μα άτυχο, δεν ήταν εκεί όποιος κι αν ήταν αυτός, απλά δεν ήταν. Μπορεί όλα να μοιάζουν δύσκολα και απόμακρα, μα ήταν όλα μια στιγμή για εκείνην. Απόφαση μέσα σε ένα πιοτό, μαχαιριά μέσα  στις χαρακιές της, δεν θα προφτάσει να στο πει, έτσι ήθελες εσύ για εκείνην, να μην ξεστομίσει φιλιά για χατίρι σου.
Θα κρατήσει πολύ καιρό η νυχτιά, επειδή αυτό επιζητά η αύρα της, να έχει έναν ουρανό να κοιτά, σκοτεινό με χιλιάδες λαμπιόνια, να χάνεται το βλέμμα αιώνια.

Φωλιά

Δεν ξέρεις αν πονά, αν σιωπά η ψυχή και μένει ένα δάκρυ στα χείλη, δροσερό μα παγωμένο. Σώπασαν τα κορίτσια και στιχάκια δεν σου λένε τα βράδια, δεν ξέρεις ακόμη πόση ακόμη μοναξιά θα φανεί εμπρός στο φεγγάρι σου. Δεν σε κατέχει κανείς και αν πονά που δεν μπορεί να σε διαθέσει κανείς στην αγκάλη του. Μια γουλιά ολάκερη έχει απομείνει από το κρασί και ευτυχής είσαι, είναι αρκετό για να δικαιολογεί το ποτήρι στα χέρια σου, δεν θα την απολαύσεις ποτέ.
Ένα βήμα έκανες και ήταν προς τα πίσω, να κρυφτείς από το φως του, μοναδικέ, ήσουν όμορφος ακόμη και τότε, ακόμη κι όταν η σκέψη σε ζωγράφιζε όπως ήθελε, όπως μπορούσε να σε είχε συγκρατήσει.
Είναι αφελής που τα όνειρα λάτρεψαν εκείνη και όχι τον μορφέα. Εκείνος επέτρεψε να την συντροφεύουν, δεν είχαν ποτέ επιλογή τα καψερά.
Ένα φιλί ακόμη έχει μείνει, δεν θα το αποζητήσει ουδείς.

Δικαίωμα για φιλί αποτυπωμένο πάνω σε τζάμι. Δεν είναι το ίδιο μα το σχήμα του κάτι που το θυμίζει. Διαδήλωση τέτοια ώρα δεν θα το περίμενε κανείς, τώρα που έχουν ηρεμήσει τα πνεύματα, τώρα που ήθελες να περπατήσεις στο κέντρο, μονάχος, για τούτη την πανσέληνο. Μια ζωγραφιά η ψυχή σου από νερομπογιές. Ένα παιδί την είχε ξεχάσει έξω στην βροχή, μουτζούρωσε το χαρτί, τα χρώματα, αλλά ακόμη διακρίνεις τα σχήματα.
Πέρασε η ώρα και θα βρεις τον δρόμο για την επιστροφή. Λίγο πιο εκεί, κάτι που έμοιαζε να είναι αληθινό, ένα χάδι, μα δεν ήταν το ίδιο, αλλά ότι περίσσεψε από αυτό.
Σκέψη δισταχτική, θα πεις να μην φιλέψεις από τώρα τον περαστικό, να έχει άλλοθι για τον τρόπο που σε πλησιάζει.

Wishful thinking

Να μου δοθεί η ευκαιρία να σε αποχαιρετήσω όπως επιθυμώ. Ένα φιλί δίχως να κλαίνε τα μάτια μου. Να χαμογελώ και να φεύγεις από κοντά μου με μια λάμψη στο πρόσωπό σου. Τόσος αγώνας για ένα όνειρο, μάταιο στην φύση σου και στην ομορφιά της ψυχής σου.

Να σου δοθεί η δυνατότητα να  με αποχαιρετήσεις όπως επιθυμείς. Με μια αγκαλιά τόσο σφιχτή που η ανάσα δεν θα ακουστεί και θα κλείσει εκεί όσα δεν μπορούσαν να ειπωθούν ποτέ. Πάνω σε μια σειρά από χαρτιά που είχαν γραφτεί πριν από εμας. Να μου δίνεις ψεύτικη υπόσχεση πως δεν θα αγγίξεις ξανά την μοναξιά, πως έχεις γεμίσει πια την ζωή σου και πως ευτυχής θα είσαι για το άπειρο.

Δεν υπήρξαν απώλειες, η καρδιά είχε δοθεί εξαρχής σε επαναστάτες.  Η ψυχή παραμιλά και δεν θα αντιληφθεί ποτέ το φευγιό της από ό,τι μοιάζει αληθινό. Μόνο σε εικόνες του μορφέα έχει ζήσει και σε δικές σου παρουσίες.

Παρτίδα

Ένα φύλλο στα χέρια του σε όλη την διάρκεια της παρτίδας δεν το έχει δείξει σε κανέναν. Περίεργοι οι παίκτες έχουν ποντάρει όλα τους τα κέρδη για αυτό το χαρτί. Του έταξαν σπαθιά να έρθουν στην κατοχή του και εκείνος απλά δεν απάντησε. Υπομονετικά καρτερείς και όσην ώρα μοιράζεται η τράπουλα, εσύ επέλεξες να διαβάζεις τα γραπτά του. Ένας πάκος από χαρτομάνι, ανακατεμένα, μα βρήκες αυτό που έπρεπε να αναγνώσεις. Έφυγαν όλοι και έμεινε μονάχος. Δεν κέρδισε κανείς, γιατί ακόμη κρατά στα χέρια του το πολυπόθητο. Κάθισες απέναντί του, με ένα φύλλο στα χέρια , ήταν ένας σπαθάτος, γιατί γνώριζες πως κράταγε μια κούπα. Δεν νίκησε κανείς, απλά δεν τελείωσε ποτέ. 

Δεν παραδόθηκε κανείς, γιατί όλα ήταν έντονα, ακόμα και οι παύσεις για τα φιλιά.

υγ:  http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=037uSAIahho#!

Σηκώνει το πατζούρι η μέρα έχει φανεί εδώ και ώρες, φως μπαίνει στο δωμάτιο μα έχει κατεβασμένο το κεφάλι να μην την σαστίσει η αλλαγή. Θα ρίξει μια κλεφτή ματιά στο λιμάνι, όλα είναι εκεί. Ένα βήμα πίσω, γυρίζει πλάτη και ανασηκώνεται να ξυπνήσει η ματιά. Κάτι ψέλλισε και κατευθύνθηκε προς το σαλόνι. Θυμήθηκε να ανάψει τους διακόπτες, να κλείσει τις κουρτίνες και να παραγγείλει γιορτή. Χορός στήθηκε, τα κορμιά να βρουν ήχους να λικνιστούν.
Ξεκίνημα μέρας πάνω σε ράγες, σε ίχνη δικά σου.

Κυλώ τόσο αργά πάνω στο κορμί σου που νιώθω καθετί. Σαν να ακολουθώ τους παλμούς σου, σαν ξεχασμένη καρδιά που προσπαθεί να θυμηθεί πως είναι οι κινήσεις της μέσα σε ζεστό κορμί. Φουμάρω άρωμα και φυσώ τον καπνό πάνω σου, να σε τυλίξει μέσα του, πιο έντονα να σε μεθύσει. 
Αγγίζω τόσο απαλά που έχει δημιουργηθεί ένα πέπλο ανάμεσα σε ανάσα και σώμα, δεν θα αντέξεις και θα το τραβήξεις για ένα φιλί. Υγρά χείλη, διψασμένα στόματα, κάπως πρέπει να ηρεμήσουν, να βρουν τρόπο διαφυγής, να εκφραστούν. Χέρια να μεταφέρουν ηδονή, ένας δρόμος για να ικανοποιήσουν το μυαλό που δημιουργούσε εικόνες σε μαύρο πανί για την προβολή σου.
Κινούμαι αργά, βασανιστικές στιγμές σε αυτόν τον χορό, όταν περνάς  από τα μαλλιά μου το βλέμμα σου.
Θα με τοποθετήσεις, θα με ανυψώσεις, υπακοή στο κάλεσμά σου.

Αυταρχικός

Ξέρεις να πονάς πέρα από κάθε άλλον. Δεν έχεις ανάγκη από δικαιολογίες, από λόγια παρήγορα, από μια αγκαλιά για να αφήσεις τα δάκρυα να κυλήσουν μακριά από εσένα. Μια καληνύχτα στα χείλη θα αφήσεις για φιλί και θα αποσυρθείς στα δωμάτιά σου, αθόρυβα. Έχεις αφήσει εσκεμμένα να παίζει το πικ απ, κάποιος θα παραπλανηθεί και θα το σταματήσει, θα ξυπνήσεις. Είμαι εκεί ακριβώς που θα ήθελες, δεν χαίρεσαι; πρόθυμη να γίνω θήραμα, θύμα μιας ακόμη πρόγνωσης καιρού.
Σκοτεινό σοκάκι να μην βλέπει ουδείς μέσα του και νιώθεις όμορφα για αυτό. Ακουμπάς γυμνά πόδια σε υγρά πέτρινα δρομάκια, δεν έχεις απομακρυνθεί από τίποτα γνώριμο. Εσύ και εκείνος περπατάτε με κεφάλι σκυφτό, μα με χέρια δεμένα, όχι αγκαλιασμένα. Σφιχτός ο κόμπος, από ατσάλι είναι, περιλαίμιο για να σε αναγνωρίζουν οι κατάδικοι, οι δικοί σου άνθρωποι.
Ξέρεις πότε οφείλεις να φοβηθείς, τρέξε!

Μοιάζει πως ο χρόνος μπορεί να σταματήσει; να βγεις πρώτος, μπροστά στην γραμμή και να του πεις δυο λογάκια που υπήρξε αυθάδης; μα κρατά εκείνος το μαχαίρι και εσύ είσαι άοπλος, τολμάς; και όμως έτρεξες και τον ξάφνιασες, άρπαξες με μια λαβή το πλεονέκτημά του και δεν τον πλήγιασες, αλλά τον φίλησες που δεν μπόρεσε να προβλέψει την ματιά σου.
Θα σου κλέψω ένα δάκρυ, να το κορνιζάρω στο άδειο μου κάδρο, να κάνω έκθεση ζωγραφικής και να πω σε όλους πως η έμπνευση ήταν της στιγμής, ενώ από αιώνες ήταν προσχεδιασμένο και μελετημένο.
Έχω μείνει πίσω και προσπαθώ να εντοπίσω τα βήματα, τα σημάδια, τα ίχνη, τα απομεινάρια του όχλου. Θα βρω τι αντιστοιχεί και σε ποιον, ποιος ήταν με ποιον και πόσοι έκαναν κλίκα για να ψιθυρίσουν τα μαντάτα, πριν από τους κράχτες.
Μπορείς να μου φέρεις ένα ποτήρι νερό; κόμπος και η φωνή σώπασε, δεν θα θελήσει ποτέ να πει λόγια πικρά.
Μοιάζει, μα δεν είναι εκείνος, ίσως από μακριά να σου έφερνε την μορφή του ζωντανή, να σου θύμιζαν κάποιοι μορφασμοί το πρόσωπό του, μα η ώρα είναι που κύλησε και η μέρα άλλαξε, η στιγμή πέρασε και ο χρόνος αλλάζει ονόματα και ετικέτες για να είναι πάντα στο πλάι σου.

Σπίρτο

Ανάβεις και βιαστικά θα το πλησιάσεις σε ένα φυτίλι, φωτιά να πάρει και να φέξει. Θα γίνει όλο και πιο έντονη η φλόγα, θα τρίψεις τα χέρια σου να ζεσταθούν και θα τα τυλίξεις γύρω από το κορμί σου. Κρύο μοιάζει το σκηνικό, μα είσαι μέσα σε ένα σπίτι. Έχεις την πολυτέλεια να ανάψεις την σκέψη σου με μια μελωδία και να δρομολογήσεις ένα ακόμη γραπτό για το φιλοθεάμον κοινό. Λίκνισμα αργό, βασανιστικό ρίγος να σε κινεί σε ακούσματα που κάπου έχουν ψηλαφίσει τους παλμούς σου. Γύρω σου αντανακλά το φως από το κερί και δημιουργεί σκιές, αποτυπώματα από καπνούς και εσύ παρακολουθείς τις κινήσεις τους. Χορεύουμε; είναι απλό, είναι γαργαλιστικά απολαυστικό να σε καθοδηγώ και να με κρατάς από την μέση.
Θα φυσήξεις να σβήσει η λάμψη του, εσύ επιλέγεις την στιγμή. Να μην σωθεί, να έχεις να κάνεις άλλη μια ευχή για την επόμενη φορά.
Κρατάς στα χέρια σου το κουτάκι τους, μικρό μα ηχεί ο θόρυβος, γλυκός, αντιλαμβάνεσαι πως έχει ακόμη περιθώριο, να τραβήξεις, να ανοίξεις και να βγάλεις από μέσα έναν ακόμη θησαυρό, κάρβουνο,στάχτη, μα φέρνει δώρο από προγόνους, φωτιά.