Σουκού

Λίγα λεπτά πρίν φύγει και αυτό το Σαββατοκύριακο , μου έχει μείνει η μυρωδιά της θάλασσας και κυριολεκτώ.Δεν ξέρω πως έγινε , αλλά παρά το ξέβγαλμα για να φύγει το αλάτι και να δροσιστεί το κορμί , τα μαλλιά μυρίζουν ιώδιο. Καταπληκτικό! :)
Τίποτα δεν ήταν κανονισμένο και όλα έγιναν... μπανάκι , συναυλία (παρόλη την ζέστη ) και ξανά πλατσούρισμα στο νησί που αγαπώ , την Αίγινα ( Μαριλέναααα γιούπιιιι!!!) , ταλαιπωρηθήκαμε λίγο , αλλά το διασκεδάσαμε.Γελάσαμε , πνιγήκαμε ( χαχα αυτά τα "κουπιά" φταίνε για όλα :)) ) και ξανά μανά πνιγήκαμε :Ρ
Ο απολογισμός; κατακόκκινα μαγουλάκια , ηλιοκαμμένο σώμα και η θάλασσα στα μαλλιά!
Θέλω να ξαπλώσω και να ξυπνήσω στην αμμουδιά!!!!!!!!

Η ακτή

Ένα βήμα με χωρίζει από την θάλασσα και νιώθω σαν παιδί ,που λαχταρά παγωτό το καλοκαίρι.
Στιγμιαία σκέψη , το κύμα που έρχεται πόσα θα πάρει μαζί του , άμμο , το κοχύλι που ήθελες να μαζέψεις.
Ένα βήμα πρίν την βουτιά ,πίσω θα κοιτάξεις θαρρώντας πως σαν βγεις διαφορετική θα είναι η ακτή.

Πνοή

Mην λυγίζεις , την ψυχή σου να θυμάσαι.Εσένα έχει μόνο , σε όσα την βασανίζουν ,με όσα τυλίγεται τα βράδια και άυπνη μένει.
Από εσένα περιμένει να την κάνεις πιο δυνατή και στα αδιέξοδα φως να νιώσει.
Ξέρω , σφάλμα έκανες που ξέχασες πως να αναπνέεις , αλλά από την ζωή χάρη μην ζητάς , ταλαιπωρημένη είναι και εκείνη από τον καιρό.
Σίγουρα υπάρχει η πνοή , φτερά σε επίγειες στιγμές!

Ένα βήμα πρίν τον παράδεισο

Θα ήθελα να είμαι στην αγκαλιά σου , λίγο πιο πέρα στο κύμα. Εκεί να χάνομαι , εκεί να βρίσκομαι ,με όσα φέρνει η θάλασσα. Σταγόνα δροσιάς το φιλί σου και ας έχει γεύση αλμύρας.
Μπορείς να μου χαρίσεις τόσα ; σε ένα όνειρο , σε μια ματιά!

Ψεγάδι

Όμορφος κόσμος , χρώματα στον ουρανό , σύννεφα μπλεγμένα με σκέψεις.
Ο ήλιος ζεστός , γνώριμος , θα τον κοιτάξεις κατάματα , καθώς φεύγει.
Θα κλείσεις τα μάτια και θα αισθανθείς τα χάδια του, που απομακρύνονται με το αεράκι.
Φέρνει αλμύρα και φιλί.
Μια εικόνα όπως την ήθελες , φωτεινή , ζωντανή , η οποία χάνεται σιγά σιγά , ήρεμα μαζί του.
Ανοίγεις τα μάτια και είσαι αγκαλιά με τον μορφέα , στου ονείρου την άκρη , στου ορίζοντα την σχισμή , κλέβοντας χρώματα της ίριδος.
Το μυστικό , ψεγάδι στην στιγμή δεν θα βρεις!

Αλλαγή ύφους...

Ζεστή μέρα , γρήγορα γρήγορα κινείσαι ,να τελειώσεις και να κρυφτείς μέσα σε 4 τοίχους για να δροσιστείς.Θα σκεφτείς να ξεκουραστείς , να χαλαρώσεις "σήμερα δεν θα πας πουθενά" και όντως αυτό γίνεται.Ξυπνάς και δεν σκέφτεσαι τίποτα , θα θρονιαστείς (ξαπλωτή ) δίπλα σε ένα μοντέρνο χαζοκούτι (γνωστό και ως laptop :P ) και θα ασχοληθείς με τα "πάντα".  
Να και ο κολλητός , είναι κομμάτια (όπως χαρακτηριστικά το λέει πάντα ) έχει σκάσει και του αναφέρω την μαγική λέξη "αρκουδίσιον" .
"Σωστά το είχα ξεχασει.." ώρες ώρες κανείς μας δεν σκέφτεται...Γελάμε , τα λέμε όπως συνήθως ,και ήταν αναμενόμενο ένας από τους δυο μας να προτείνει
" να περάσω να σε πάρω να πάμε άτα;" (συνοδεύεται από χίλια εμότικονς , τα λατρεύω :Ρ )
υπάρχει η κλασσική απάντηση
"είμαι κομμάτιαα και δεν την παλεύω.."(βασικά θέλει να αποφύγει να γίνει συνοδηγός :)) ).
Τελειώνει και αυτό θα πεις , ξέρω πως είναι πεισματάρης και δεν θέλει να τον πιέζεις , τον αφήνω και έρχεται από μόνος του....
" σε 10 λεπτά θα είμαι εκεί , χτυπάω αναπάντητη και κατεβαίνεις". Έγινε το δικό μου τελικά , χμ εντάξει εκείνος θα οδηγήσει , θέλει να κάνει τα κόλπα του.Δεν σκέφτεσαι την ζέστη , την κούραση , θα πας βόλτα μαζι με έναν φίλο. Πάντα ξεκινάμε χωρίς σχέδιο , χωρίς πλάνο και στην ερώτηση
"που λες να πάμε;" η ίδια σκέψη "δεν έχω πρόβλημα , αλλά πάμε θάλασσα;" που αλλού!
Χωνόμαστε σε κίνηση , ξεφεύγουμε και καταλήγουμε δίπλα στο κύμα , εκεί που καιρό είχαμε να πάμε.Φτάνεις και σε ανακουφίζει η μυρωδιά της , η εικόνα που φέρνει πάντα καλοκαίρι στο μυαλό.Έχουν φύγει όσα μπορεί να σε κούραζαν.
Περπατάς για λίγο και καταλήγεις σε ένα μάρμαρο να μιλάς και να αναπολείς , να ξεδιπλώνεις σκέψεις και να χαίρεσαι που είσαι εκεί.
Αντιλαμβάνεται και καταλήγει πως το παρατσούκλι μου "τζενάρα", το έχει βγάλει από την Τσιτάρα;; (ηρωίδα από τους θάντερκατς )Είχαμε και έχουμε σαν δεδομένο ότι θα είμασταν φίλοι και θα είμαστε και δεν είναι κακό.Δεν υπάρχουν αμφιβολίες , καχυποψίες , άγχος. Πριν λίγο καιρό ,είχε συναντήσει όλη η "απαρτία" μια παλιά συμμαθήτρια, η οποία εκτός του οτι νόμιζε ότι γυρίζουμε απο φροντιστήριο ....(μα είναι ποτέ δυνατόν;;; ) με έκπληξη μας έλεγε "εσείς πως και κανετε παρέα; πως έγινε αυτό; (και εντάξει για τις κοπέλες) εσύ με τον Άγγελο;;; " και απαντούσαμε με απορία " μα πάντα μιλάγαμε.."
Χαλάρωσε ( με τόσες χαζομάρες που του λέω ότι κάνω. λογικό ), ούτε τσιγάρο δεν ανάβει (ένα έκανε όλο κι όλο) και ήρθε μια γνώριμη μελωδία να μας διακόψει (ναι , κινητό) και να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να γυρίσουμε πίσω.
Οι στιγμές με έναν φίλο , που μοιράζεσαι , είναι που σε δένουν , τις οποίες ξεχνάς ,τις αναπολείς, γιατί είναι εκεί και δεν είναι κακό.

υγ : ζαντό!!!

Supernova

Αφορμή για να τρέξει σε φώτα συνεχόμενα , σε δρόμους που φέρνουν με ταχύτητα τον αέρα.
Όλο και πιο δυνατός ο ήχος της μουσικής . Δεν θα την προλάβεις , γιατί έχει ξεκινήσει πριν από σένα , να ταξιδεύει.
Ένα στιγμιαίο βλέμμα στον καθρέφτη και θα γλυστρήσει σε άλλη ρότα για να αποφύγει την χλιαρότητα της κίνησης.
Στα όρια , που δεν ξεφεύγουν , στο φρενάρισμα που ήρθε για να χαλαρώσει και πάλι από την αρχή.
Ανυπόμονη διαδρομή , έφτασε στο τέλος του ουρανού, αντίκρυ σε ένα μισοφέγγαρο, που πρόλαβε να δει στην άκρη μιας στροφής.
Οριακή στιγμή, η σκέψη , το σβήσιμο του κινητήρα δύσκολη επιλογή.
Πάμε άλλη μια;;;

υγ: τίτλο έβαλα μετά ... θυμήθηκα το σχόλιο του Ηλία :Ρ

Eπιστολή

Νιώθω πως αυτό που διαβάζω είναι η ψυχή μου, ο πόνος της , οι σκέψεις που την περιτριγυρίζουν όλη μέρα και δεν βρίσκουν τρόπο να ξεχαστούν. Θα αφουγκραστώ τις λέξεις και θα απαλύνουν την σιωπή της νύχτας, φέρνοντας όνειρα στο διάβα τους. Νιώθω πως πρέπει να σε αγαπήσω , γιατί γράφεις όσα θέλω να πω. Την ψυχή μου πρέπει να έχεις , την ύπαρξή μου. Η ώρα πέρασε και ανάλαφρα θα κοιμηθώ, ξέροντας πως ο καημός μου ακούμπησε σε μία αγκαλιά από λόγια αθόρυβα , μα τόσο δυνατά.

Διάλειμμα...

Διάβαζα όσα έχω γράψει , παλαιότερα "αριστουργήματά μου " ( χαχα ψώνιο mode :P) και είδα τόσα διαφορετικά συναισθήματα , σκέψεις , όσα μπορεί να βίωνα και να αποτύπωνα , συνήθως στο κινητό μου ( περίεργο με βολεύει το μολύβι+ χαρτί ή το κινητό ...) είναι πάντα δίπλα μου κ ότι ώρα και να θελήσω , γράφω αθόρυβα.Συνήθως ενα τραγούδι είναι το εναυσμα για να γράψω( ναι , βαριέμαι να γράψω μερικές φορές ...lol) και η μελωδία με προκαλεί.Έρχονται οι φράσεις τόσο εύκολα, χωρίς σκέψη.Καμιά φορά είναι τα δάκρυα που προτρέχουν και αποτυπώνονται για να μην ξεχαστούν.Μόνο έτσι ηρεμεί η ψυχή μου , είναι ίσως η προσευχή μου. Άλλοτε, μπορεί να μην είναι καν κάτι δικό μου , κάτι υποσεινήδητα που με έχει επηρεάσει!
Ακόμη και όταν σκεφτώ πως "σαν να έχει περάσει καιρός που έγραψα το τελευταίο στιχάκι μου..." βρίσκει τον δρόμο μόνη της η σκέψη και ξεδιπλώνεται.
Διαβάζω όσα έχω γράψει , αποστασιοποιημενη από αυτά , σαν να μην τα έχω ζήσει , σαν να απέχουν τόσο από μένα!
Τα λόγια είναιι απόλυτα, στον προφορικό και στον γραπτό λόγο , αφοπλιστικά.
Δύσκολα κάποιος έχει καταλάβει όσα θα δει και θα περάσουν μπροστά από τα μάτια του , του μένει όμως μια εικόνα; ένα αίσθημα και είναι αρκετό ίσως!
Δεν ξέρω αν βγάζω ευαισθησία ή αν είμαι σκληρή , δειλή ή απότομη , αυθόρμητη ή επιφυλακτική!
Αποτυπώνω όσα με κατέχουν και όσα αντιλαμβάνεται η ψυχή μου!

Τα σύννεφα περνούν πάνω από το κορμί σου , πάνω από την σκέψη σου που τον ορίζοντα συναντά.Το πιστεύεις; Κάθε αυγή και μια ευχή!Το πιστεύεις; μόνο αυτό θέλω!Κάθε σταγόνα που θα σε αγγίξει , τον συλλογισμό σου θα κλέψει , μέσα στην θάλασσα να χαθεί και αλμύρα να φτάσει πάλι σε μένα.Τα σύννεφα που περνούν μέσα από την αγκαλιά σου , την θλίψη σου αποπλανούν.Το πιστεύεις; κάθε όνειρο και ένας καημός!Η νύχτα σε σκέπασε. Όμορφη κυρά , σε μένα ακούμπησε τα δάκρυά του!Κάθε αυγή , το βλέμμα σου!