Μπορείς να ξεχαστείς μέσα στην αγκαλιά του για ώρες; να χάνεις γη και ουρανό και να τα βρίσκεις εκεί πάλι, δίχως να αλλάζει η μέρα την νύχτα. Γοργά οι σκέψεις ξεμυτίζουν από την ψυχή και φτάνουν στα σκαλοπάτια του. Δειλά, μην ενοχλήσουν, να αποκοιμηθούν μια σταλιά δίπλα του. Ολάκερη μιλιά δεν θα προφτάσουν να πουν, θα χαζεύουν χρώματα και ουρανό.
Μπορείς να φτάσεις ως εκεί , μα πες μου να έρθω ως εκεί.

Τα μάτια σου να βλέπω να έχω εικόνες στα όνειρά μου. Ο κόσμος γύρω τι αξία έχει αυτή την στιγμή, στην αγκαλιά μου; δεν με νοιάζει να κοιτάξω το φεγγάρι που γκρινιάζει για παραμύθια, τα αστέρια που ψέμματα επικαλέστηκαν και κρύφτηκαν. Την ψυχή μου να βλέπω, να ακουμπώ στην δική σου τα βράδια.

Κάθε φορά που κλαις , αν είχες έναν καθρέφτη μπροστά σου , θα συνέχιζες να μοιρολογείς , να αφήνεις τον καιρό να περνάει και τα μάτια σου να είναι πάντα υγρά σε κάθε σκέψη; είμαι σίγουρη πως θα σου άρεσε να βλέπεις τα δάκρυα στο πρόσωπό σου , το ύφος των ματιών σου , την κόκκινη όψη τους. Δεν σε καταλαβαίνω, το χαμόγελο δεν κυνηγάς, αλλά στο σκοτάδι κλείνεσαι παρέα με δαύτα.

Θολό το φεγγάρι σε έναν ουρανό καλά κρυμμένο. Φυλακισμένες οι σκέψεις απόψε σε ένα δωμάτιο, αφού η ακτή τους δεν έχει φως. Χτυπάνε ταβάνι και ξαναγυρίζουν μέσα στα όνειρα. Είναι αργά για να βρεις άκρη και αναζητάς την αγκαλιά, όχι οποιαδήποτε. Είναι εκεί , κουρνιάζεις και το μόνο που αφήνεις να σκεφτείς, είναι η εικόνα που αφήνεσαι!

Ξεκινά η χαρά και δίνει σειρά στην λύπη σε έναν κύκλο που φτιάχνει την ζωή δίχως σταματημό.
Στο κέντρο εσύ , αν προσπαθήσεις να βγεις από εκεί , κάπου θα ακουμπήσεις,κάτι θα αισθανθείς και σε δύνη θα πιαστείς. Είναι εύκολο να μένεις ακίνητος , αλλά πως αλλιώς να αλλάξεις το σκηνικό της μοναξιάς; θα βγεις από την γραμμή , θα ακολουθήσεις τον καημό της σκέψης , της ψυχής την λαχτάρα που μόνο σε όνειρο θα συναντούσες.
Κρίμα να μην είσαι εκεί!

Στην ζωή μου η αναπνοή σου, στην σκέψη μου το άρωμά σου. Βράδια ατελείωτα η μορφή σου, να νανουρίζομαι και να ξυπνώ με αυτήν, σαν στιχάκι που σου έχει κολλήσει. Δίχως λόγο δεν κοιτάς τα αστέρια, δεν μελετάς το βλέμμα του. Στην ζωή σου, η μιλιά μου.

Κανονικά μετράει το φεγγάρι του ουρανού τα μυστικά και παρέα του κρατεί. Όσο χρειάζεται το φως του ήλιου να το κάνει και πάλι αστέρι. Μιλιά στο προσκέφαλο, σε μαύρο φόντο λάμψεις και το σκοτάδι γίνεται εικόνες από χρώματα.

Σκέψεις & συναισθήματα

Πάντα θα είσαι αυτό που ζητώ , της ψυχής μου κομμάτι , της καρδιάς μου νότα. Πάντα κάτι θα λείπει , κάτι θα με εξωθεί να πω πως δεν σε-με καταλαβαίνω , αλλά σε σένα-μένα θα τρέχω να αναζητήσω το γιατί και μαζί να κοιμηθούμε αγκαλιά.
Πάντα η θάλασσα θα με καλεί , αλλά και πάλι εσένα δεν θα μπορώ να αποχωριστώ. Στιγμές με την μοναξιά θα υπάρξουν, να πνίγομαι , διέξοδο όμως θα βρίσκω στο βλέμμα σου, σε μια σου λέξη.
Πάντα θα υπάρχουν σκέψεις και συναισθήματα που θα μάχονται για την δική τους θέση στον ορίζοντα, αλλά θα προδίδονται σε σένα!

Επιρροές....

Σε πρόδωσε το φιλί; η σκέψη σου; ότι πίστεψες στα θέλω σου; σε κάτι που φάνηκε πως σου ανήκε ή στην φυγή της; ξέφυγες για λίγο από όσα σε σκοτείνιαζαν , από τον μονόλογό σου τα βράδια, τις μελωδίες που έγραφες όταν η ψυχή σου δεν είχε ούτε τον εαυτό σου, ούτε καν δάκρυα να αγκαλιάζει. Ποιος φταίει;! δεν σε νοιάζει και πολύ. Κάπου αφέθηκες, έκλεισες τα μάτια και πίστεψες πως κάποιος είχε δει το όνειρό σου, την ψυχή σου.
Επέστρεψες στα λημέρια σου, ο καπνός θα τα καλύψει όλα.

Ταξίδια κάθε βράδυ σχεδιάζεις , μονοπάτια που σε οδηγούν σε ακτές. Θες να νιώσεις την άμμο , δροσερή , την υγρασία στην ατμόσφαιρα, το ρίγος που σε κάνει να θες να μείνεις σε εκείνο το παγκάκι όλη την νύχτα. Γίνεσαι ένα με το τοπίο , με την μαγεία της ηρεμίας που σε καθοδηγούν οι ήχοι της θάλασσας. Δεν ξέρεις αν έχεις γεννηθεί στοιχείο του νερού ή της ύλης , που έχει πάρει την μορφή σου. Δεν θα ήθελες να υπάρχει τίποτα που να σε κάνει να γυρίζεις πίσω.