Έχεις κάτσει σε σιωπή να ακούσεις φωνή; μελωδίες, μουσική; ακόμα και ο ψίθυρος ηχεί τόσο έντονα και απομακρύνεσαι σε γωνιά, σε σκούρο τοίχο, να μην σε ενοχλεί. Στην ψυχή μου βρες κόλλημα να μην σε σκέφτεται στιγμή. Δικαιολογίες πες μου για τις στιγμές που με αναζητάς. Έχεις καιρό να γράψεις, δεν σου έλειψα; Σύννεφα σε μουντό ουρανό, αν και θα μου ορκιστείς πως χρώμα δεν ξεχωρίζεις.

Ένα φιλί, θα ήταν αρκετό, ένα βλέμμα.

Προσπαθείς για το λίγο παραπάνω και μοιάζει σαν δίαιτα, πρόγραμμα για κάτι που δεν έχεις επιβάλει στον εαυτό σου, αλλά οι συνθήκες, δικαιολογίες στις στιγμές. Ρεμβάζεις, ακούς ραδιόφωνο και είναι σαν να έχεις επιλέξει εσύ  τα τραγούδια, πως να το αλλάξω! Πρέπει να έχω πάψει να σκοτίζω το μυαλό μου με περιττά και να το έχω αφήσει αδειανό, γιατί η ψυχή αρκετά έχει παραμεριστεί. Ψέμα ξέρω να σου πω, αλλά δεν μπορώ εμένα να κακιώσω για δικό σου χατίρι.
Έχω καιρό να ακούσω νανούρισμα και γύρισα το κλειδί στην πόρτα μου.

Κάποιος θα κάνει το παζάρι και θα ακουστούν φωνές. Ο μάντης να προσπαθεί να βρει που κρύβεται ο παππάς. Μου θύμισε η μορφή σου το αγόρι που είχα ερωτευτεί, σε εφηβικά χρόνια και θάμπωσα την εικόνα. Γίνηκα μια σταλιά και ξαπόστασα, γιατί η κούραση με βρήκε σε τούτη την μελωδία.
Εσύ, μίλα μου, να ταξιδέψω, να απομονώσω την χροιά σου και να γίνει ότι πιο γνώριμο για μένα.

Κάποιος ξεκίνησε τον σαματά και στα χέρια πιάστηκαν οι μοίρες, μην γνωρίζοντας, πως έχω φύγει.

Περπατάς, είναι αργά και στο μεταίχμιο η μέρα, δειλά θα φανεί, πριν κλείσεις τα παντζούρια. 

Άνοιξα τα μάτια μόνο, όταν μου είπαν πως θα έρθεις.

Δεν θα έρθει ποτέ, όσο κι αν περιμένεις, όση δύναμη κι αν έχεις, θα βρίσκει τρόπο να σε πονά και να σε κάνει να νιώθεις όλο και πιο μόνη. Ένα όνειρο ξετυλιγμένο και μαζεμένο σε μια γωνιά και το κοιτάς από μακρυά..Το επεξεργάζεσαι φοβούμενη να σκεφτείς τι είναι και από ποίον. Είναι δασκαλεμένη η σκέψη μην θορείς πως αντιδρά σε εικόνες. Δεν θα έρθει το χάραμα, όσο κι αν χαζεύεις σε παράθυρα, ουρανό. Ανταλλάσσω την μέρα με την νύχτα για γιατρικό. Νιώθεις να θέλεις να κάνεις σκανταλιά, μικρό παιδί, αλλά σου έχουν πει να κάτσεις ήσυχα σε μια γωνιά, ίσα ίσα να αναπνέεις. Μην ξεχνιέσαι,,,αναπνοή και  ακίνητη. Αγκαλιάζεις την σιωπή πιο έντονα από ποτέ, εσύ που μίλαγες πάντα. Δεν θα έρθει, όσο κι αν περιμένεις. 

Πως έχεις αφήσει να σε πληγώνουν τόσα πολλά! από φόβο; από ενοχή; από την σιγουριά του ευατού σου; θα σημειώσεις μια γραμμή και θα πεις καληνύχτα στην ψυχή σου, όσο πιο γλυκά αντέχεις.

Ανταλλάσσοντας εικόνες,παγιδεύεις το όνειρο, πριν προλάβει ο μορφέας να στο κλέψει. Σκαλίζεις και ταξιδεύεις σε ορίζοντα , δίχως να αναζητάς ψέμα και αλήθεια, παρά μόνο την στιγμή. Κάπου μέσα στο σκούρο του ουρανού, θα δεις χρώμα, την αντίθεση του νου και θα επιστρέψεις στο παρόν, στην στροφή. Κάπως έτσι περνούν τα δευτερόλεπτα και γίνονται ώρες και η μέρα κυλά, αλλά είναι ακόμη νωρίς για να χουζουρέψεις. Δεν αρκεί που την ματιά σου θέλω να δω;!

Μια ματιά αρκεί για να δεις πως πονώ, μια ματιά αρκεί να νιώσεις την ψυχή μου. Διάλεξες δρόμο να φανείς από εμπρός μου και μονοπάτι που κανείς δεν κατείχε, ζωή. Πέλαγος η καρδιά, σπαράζει σε κύματα, μα δεν ξεσπά στο μέσο του πουθενά. Καράβι που απλά ατύχησε και βρέθηκε σε φουρτούνα, δίχως να προλάβει να αντιδράσει. Πως τον πόνο να κοπάσεις και να ξεχάσεις, στιγμές, λόγια και σιωπές και των ματιών σου την προσμονή. Μονολογώ και τραγουδώ πάνω σε σκιές, τάχα μου πως νιώθω χάδι και ξέρω πως θα ξεχαστώ σε φεγγαριού αγκάλη.

Ξάπλωσα με ανοιχτό το παντζούρι. Χαζεύω τα λαμπιόνια, τις ψυχές που ξενυχτούν και κοιτάζουν αντίκρυ το νησί, πόσες σκέψεις κάνουν! Ήθελα μέρες να ξεκουραστώ και να δουλέψω με μεράκι τον εαυτό μου. Εικόνες φτιαγμένες και ακουμπισμένες με προσοχή σε μάρμαρο. Μια κουβέντα να ξεκινήσω μαζί σου, θαρρώ πως πρέπει να βρω κουράγιο, να έχω ιδέες, να έχω ανακαλύψει τον σίγουρο τρόπο να σε φέρω εδώ. Απέκρυψα την αγκαλιά, τάχα μου πως αφαιρέθηκα. Χαζεύω από μακρυά τα λαμπιόνια και ας είναι θολά, κάτι ισορροπούν.

Στιγμές και κάπως αλλιώς σκέφτηκα να το ξεκινήσω, ίδιες λέξεις μην σου πω, αλλά εσύ κάθεσαι και με χαζεύεις περιμένοντας απλά τις κουβέντες μου, να ακούσεις μελωδία και να ιντριγκάρεις στις σκέψεις. Μόνο με παύση, λέγοντας πως κάπου εδώ, θα έπρεπε να υπάρχει το ηλιοβασίλεμα, τα βλέφαρα να κλείνουν και να μένεις σε τούτη την στιγμή για δευτερόλεπτα, αιώνες, και να έχεις χάσει απλά το μέτρημα. Κάνε μου την χάρη, το χατίρι έστω, και φύλαξέ μου μια γουλιά από το φιλί σου, όσο σου απαγγέλλω τα λάθη μου, που για σένα κράτησα. Ξέρω βράδιασε, χάραξε και εγώ ακόμη σε σένα αναφέρομαι, κάποτε θα γινόταν και αυτό.

Είχα μια ψυχή, αλλά κάπως θα τα βγάλω πέρα, κάπως θα τα βολέψω. Με δανική θα τριγυρνώ, κάτι από σένα, να ξεγελάσει το σκοτάδι. Είχα όνειρα, αλλά τώρα βυθισμένα κοιμούνται και όσο ταξιδεύουν οι πνοές του πάνε όπου και ο ωκεανός. Συγκυρίες όλοι οι ψίθυροι, μην κοιτάς σαν ξένος, αλλά σαν από ότι υπήρχε. Στην επόμενη φυγή, υπάρχει έξοδος; λόγια χιλιοειπωμένα, πάνω σε χίλια μίλια, κάτι σημαίνουν. Πρέπει να πονά, ξέρω πως το νιώθεις και ας μην έχουμε ανταλλάξει λαλιά. Ίσως σταθείς πιο τυχερός από εμένα και μπορέσεις να πεις προσευχή, να δεις και ετούτη την αυγή.

Όλα γίνονται γοργά, αλλά σταθερά νωχελικά.

Trap

Είναι από τις βραδιές που θα μπορούσα να σου γράφω ραβασάκια το ένα μετά το άλλο, ακολουθίες από διαλόγους και να έχει φτάσει το χάραμα στα βλέφαρά σου, αλλά να εξακολουθείς να θέλεις να ανάψεις άλλο ένα τσιγάρο και να φουμάρεις έννοιες που μόνο μια ματιά μπορεί να μοιραστεί. 

Δεν είναι βραδιά, είναι νυχτιά, γιατί το σκοτάδι μοιάζει να έχει καλύψει το φεγγάρι και πως να σε νανουρίσω;

Θυμάσαι εκείνο το παιχνίδι που παίζαμε μικροί, σαν λέγαμε πως εγώ θα κρυφτώ και εσύ θα πρέπει να με βρεις και να προδόσεις κρυψώνες στο αυτί, γιατί παρόλο που θα θελήσεις να νικήσεις, με έχεις σημαδέψει άθελά σου.

Καταζητείται η στιγμή που πήρες μια φλόγα για τον δρόμο του καπνού.

Είναι όνειρο να πεις πως χαμογέλασες διαβάζοντάς το.

trap - falling