Καπνός

Ένα τσιγάρο στα χέρια σου, το έχεις φουμάρει, το έχεις νιώσει να έχει εισχωρήσει στα πνευμόνια σου, να έχει καταβάλει το ταβάνι, μα ακόμα το κρατάς. Γεύση υγρή και στυφή κατεβαίνει από χείλη και μουδιάζει την σκέψη. Έχουν σταματήσει όλα προσπαθώντας να βιώσεις το κενό και την ψυχρότητα του δωματίου.  Τα μάτια σου χαζεύουν ηλιοβασίλεμα και ακόμη αντιλαμβάνονται χρώματα. Σεντόνια ζεστά, μα καπνός τα διαπερνά. Στον ρόλο ενός ποιητή που κάθεται με τις ώρες σε καφενέ, πίσω από βιτρίνα και δικαιολογεί την παρουσία μου με ένα τεφτέρι.

Έχει γίνει στάχτη το τσιγαριλίκι σου στο τασάκι, δεν το άγγιξες ποτέ. Άναψες σπίρτο και το έκαψες απλά για την μυρωδιά του. 

Δέσμιος στο πέρας των χρόνων της ύλης και του αβέβαιου μέλλοντος. Δούλος μιας αρχής που θεσπίζει όρια μέσα σε ψυχές. Έχεις κρατήσει αναπνοή να μην μολυνθείς, να μπορείς να αφήνεσαι σε στιγμές που μοιάζουν εύθραυστες. Ένα φιλί σε λαιμό μέσα σε μια αγκαλιά και τα σχοινιά έπαψαν να θωρούν άγρια και τραχιά. Ένα φυλαχτό σε καρδιά που πάλλεται μόνο σε πρόσταγμα δικό σου και σώθηκε η άμμος στην κλεψύδρα. Είμαι τόσο κοντά που καίνε οι στιγμές για να αποδείξουν στην πυρά, πως δεν έχει υπάρξει μέρα, δίχως αντίλογος σε ψυχρά λόγια. Τις διδαχές σου κοίτα και θα βρεις μόνο αγάπη.

Τα όνειρα να κυλούν, να μην νιώθω στάσιμες εικόνες από δαύτα. Σε ορίζοντα να χάνομαι το χάραμα, φως να μην μπορώ να αντικρίσω, γιατί θα διακρίνω την ίριδα πάνω σε υγρά μονοπάτια. Να τρέχουν μορφές, να μην διακρίνω τα τερτίπια του μορφέα. Κατάφερες και γέμισες έναν ουρανό με δάκρυα, σου ήταν τόσο εύκολο. Ένα ακόμη παιχνίδι για να διαλέξεις μεριά και να ησυχάσεις σε αγκαλιά. Χάδια να διαφεύγουν από την  νοσταλγία πάνω στο κορμί σου και να θεωρείς πως ήταν απλά το παραθύρι ανοιχτό μια καλοκαιρινή βραδιά. Αδύναμη να αντιδράσεις, κούρνιασες σε γωνιά, όχι από φόβο, απλά νιώθεις!

Παρτιτούρα

Έχεις μπροστά σου χαρτί και μολύβι, διαβάζεις την ιστορία στο μυαλό σου, μα αδυνατείς να γράψεις για την στιγμή που συναντά το κορίτσι το αγόρι. Έχεις μείνει άφωνη και χαζεύεις την εικόνα. Ένα φιλί στο μάγουλο, έναν χυμό που ποτέ δεν ήπιες. Ένα χάδι σε ένα δειλινό, μια ματιά καθάρια κάτω από φως ουρανού. Αυτό σου ταίριαζε συλλογιέσαι και πρόσκληση δεν θα στείλεις πουθενά. Ένα χατίρι σκέφτεσαι, μια φορά δεν γίνηκε και σε ανακουφίζει η πνοή που βγαίνει πάνω στο χαρτί, που όλα βρίσκουν τον δρόμο τους μέσα στην σιωπή σου. 

Σίγουρα σε έχουν καταλάβει και σε έχουν αφήσει πίσω προ πολλού, σε λανθασμένη εποχή, σε αλλιώτικα φιλιά. Παράξενα παιχνίδια διάλεξες για παρηγοριά στην μοναξιά σου. Πάντα ένα παιδί αφημένο στην αγκαλιά σου, να προσέχεις! 

Πρεμιέρα

Θα βρεις τρόπο να σταματήσεις σκέψεις πάνω σε συναισθήματα. Όσο πιο βαθιά, τόσο πιο έντονα θα γράφεις, ως το χάραμα να κοπάσουν οι εικόνες, να ξεθωριάσουν πάνω σε ακτίνες φωτός. Μάτια υγρά, βλέφαρα βαριά μα δεν κλείνουν στιγμή. Καρτερικά  θα υπομείνεις , γιατί είχες ανάγκη να νιώσεις. Φειδωλές δηλώσεις, συγκρατημένη αισιοδοξία, μια απαθανάτιση από φακό για την φυλλάδα σου. Ποιος να τολμούσε να στο ξεστομίσει, μια στιγμή υπήρξε αρκετή.

Είσαι πιο κοντά από ότι ήλπιζες και σοκάρεις το κοινό αποκαλύπτοντας μυστικά. Πρωταγωνιστής με πρακτικό μονολόγου, ό,τι καλύτερο για να στρέψεις βλέμματα σε σκηνή.

Σου είπα, θα βρω τρόπο να πάρω παράταση προβολής.

Δεν θα σε αφήσει να νιώσεις το παραμικρό, εκείνος ξέρει και θα σε οδηγήσει εκτός. Έχει σημασία να θυμηθείς τα βήματα, τα σοκάκια για να βρεις τον δρόμο της επιστροφής. Είμαι πάντα στην αντίπερα όχθη, απλά χαζεύω τα παράλια. Είμαι πάντα αντίκρυ από την θάλασσα, απλά δημιουργώ εικόνες , αντικατροπτισμούς από τον κόσμο σου. 

Δεν σε έχει λησμονήσει, δεν έχει ξυπνήσει ακόμα από τα χάδια σου. Φυλακή μοιάζει το σώμα για τους παρείσακτους σε τούτη την στιγμή και δραπέτης γίνηκα αψηφώντας ποινές. Βιαστικό περπάτημα, υποψίες μην κινήσεις και δεν έχεις άλλοθι. Οι μαρτυρίες θα δείξουν δισταγμό και πόθο.

Μερτικό από λάφυρα δεν γύρεψα, προτίμησα το πόρισμα της ψυχής σου.

Νωπό σημάδι από κόκκινο βερνίκι, ακούμπησες και σημάδεψες κλαδιά, καθώς περνούσες μέσα από πυκνή βλάστηση. Σε έχουν καταραστεί, γιατί τα όνειρά σου βγαίνουν στην πραγματικότητα εφιάλτες για προδομένες ψυχές. Ένας μάντης στο διάβα σου, κοντοστάθηκες και πήρες χρησμό. Παγωμένα δάχτυλα αγγίζουν κορμούς και προχωρούν σε σκοτάδι, μονάχα φως από πανσέληνο, είναι αρκετό για να σε οδηγήσει σε αγκαλιά. 

Φιλί στην άκρη μιας πνοής και το ένιωσες, ενώ απομακρυνόσουν από την νεφέλη των σκέψεών σου. Κυλάει αίμα πάνω σε πληγή από αγκάθι. Σημάδευε η ματιά σου τον ουρανό, μα σκόνταψες σε περισσευούμενα χάδια ενός  πλανεμένου φυγά.

Κάπως σε αγγίζει όλο αυτό το σκηνικό, νιφάδες να πέφτουν τόσο νωχελικά στο ψυχρό σου πρόσωπο, παγώνοντας δάκρυα πριν καν ξεκινήσουν ταξίδι. Χαίρεσαι, η φήμη σου δεν σε έχει ξεπεράσει, επιβεβαιώνεις τις ιστορίες με τα φιλιά σου. Έχεις βρει το κατάλληλο περιτύλιγμα, ελάχιστα φανταχτερό, με διακριτικότητα, όπως πάντα, θα το τοποθετήσεις κάτω από δέντρο. Σου δίνω προθεσμία ως τα μεσάνυχτα, μετά οφείλεις να εμφανιστείς, καθωσπρέπει και ευσεβής προς την μορφή σου.

Έχω γνωρίσει κόσμο που έχει μαγευτεί, που θέλησε να κατέχει την ύπαρξή μου, μα δεν πίστεψα ποτέ σε αλισβερίσια και καημούς.
Ακόμα ψάχνω έναν τρόπο να φοβηθώ.

Μονάχα εγώ θα φτάνω μερόνυχτα σε τούτο το πέτρινο παγκάκι, να το βλέπω μονάχα, να μην κάθομαι. Το κεφάλι στραμμένο στο δρομάκι, στενό και ελάχιστα φωτεινό, ίσα ίσα να διαγράφονται σκιές και μορφές. Δεν θα θυμίζει τίποτα στιγμές, μα κάπως θα ξεσπάς. Μια ανάσα από αλμύρα μονάχα θα είναι αρκετή για να επιζήσεις, μια ακόμη φορά. Επανάληψη δεν θα χρειαστείς, γιατί κατέχεις τα ψεγάδια και είναι ελάττωμα να μην ξεχνάς, όσα φεγγάρια κι αν δεις μάτια μου.

Όσο κι αν ξέρω πως σου αρέσει ένα μελώ-δραματικό τέλος, δεν μπορώ να στο χαρίσω, δεν στο έταξα και έχω υπάρξει συνεπής σε όλα. 

Υποκλίνομαι σε σένα, μονάχα εσύ θα μπορούσες να με είχες αγκαλιάσει και θαρρώ πως θα αντέξω για δέκα ζωές. 

Είναι θλιβερό, όταν δεν σε κοιτά στα μάτια και σου λέει πως δεν μπορεί άλλο πια, πως όλα τον κουράζουν και η σκέψη σου μέσα σε όλα αυτά. Θα αποτραβηχτείς γρήγορα. Βιαστικά θα σωπάσεις και θα διαγράψεις αισθήματα και ανασφάλειες. Είχες στα χέρια σου ευχές, αλλά μάταια να ψελλίσεις για εκείνον όσα θα ήθελες να έχει, έστω μακρυά από σένα. Παραδόξως θα χαρείς, που όλα όσα πίστευες ισχύουν ακόμη, δεν άλλαξε τίποτα. Έχουν μείνει κάποιες στιγμές στην ψυχή σου, βάλσαμο για τα χρόνια που είναι να έρθουν και θα σε έβρουν σε παραθύρι, να χαζεύεις μονάχα ουρανό, όχι μορφή.

Δεν χρειάζεται να πούμε λέξεις. Δεν μετανιώνω, δεν μπορώ να ακυρώσω τον εαυτό μου. 
Μου επιτρέπεται να σε φιλήσω; δεν θα δακρύσω, αντέχω, στο είχα πει.