Φευγιό

Αγαπώ την διαδρομή που οδηγεί σε σένα. Έχει άσφαλτο να κινηθώ γρήγορα. Περνά δίπλα από θάλασσα, μεσολαβούν λαμπιόνια πόλης και λιμανιού, θα ταξιδέψω πριν σε δω. Συναντώ αγνώστους , ανταλλάσσω ματιές με περαστικούς και απλουστεύω την λογική της σκέψης. Πράσινο να φεύγω, κόκκινο να προλάβω να μην πετύχω. Να έχει φεγγάρι, να μου αποσπά την προσοχή, να έχει θαμπάδες το τζάμι για να τραβώ γραμμές
Ένα στίχο θα πεις από όλα τα τραγούδια και το τσιγάρο θα σβήσεις λίγο πριν την στροφή. Να τονίσω πως είναι ένας λόγος ο ερχομός μου για τούτες τις στιγμές κι ας ετοιμάζεσαι εσύ από μέρες.
Δικαιολογεί πολλά. Θα μιλήσει, αλλά θα είναι στο τέλος, στην επιστροφή, στο φανάρι.
Μου αρέσει, όταν ακολουθείς αυτή την διαδρομή κι ας υπάρχει πιο σύντομος δρόμος για την ψυχή σου.
Είχε γλυκάνει ο ήλιος και έκλεινα την αγκαλιά στην νύχτα, όταν έφτανα πια σε σένα.

Άρωμα

Την ζωή μου ποιος ξέρει; την ορίζει; λες και δεν ξέρω το μάταιο και την υπεροψία της αυριανής μέρας. Θα πιστέψω σε κάτι διαφορετικό, αν αγγίξει τα χείλη, μόνο έτσι. Ήθελα να ήμουν παιδί που παίζει με την βροχή, μια από εκείνες τις εικόνες που ζωντανεύουν μόνο στα όνειρά σου. Μόνη, μοναδικός και ο βασιλιάς. Η γη γυρίζει και δεν θα σε ρωτήσει για την δική της μοίρα. Αν οι στιγμές μαζευτούν, θα σου πουν πως είσαι ευτυχισμένη και οι πληγές πως είσαι ευλογημένη πως τις έχεις στη θύμισή σου.
Μια ζωή θα προσεύχεσαι, να μην σε καταλάβει κανείς και καείς! Μην αλλάξει η μέρα και χάσεις τ σκοτάδι της ψυχής.
Θα ήθελες να μην χρειάζεται να πεις στον εαυτό σου να κοιμηθεί, αλλά να υπολόγιζες τον καημό και να σε αγκάλιαζε μια ακόμη φορά πριν το αντίο ακουστεί.
Στο "εγώ" που μένει και υποστηρίζει την ύπαρξή σου, λες και δεν έχει αλαζονεία ο ήλιος που ανατέλλει!

Προσδοκίες

Γιατί να πεις αντίο; ο ουρανός δεν έχει αλλάξει ακόμη χρώμα. Όπου κι αν σταθείς δεν μετακινούνται οι σκέψεις σου. Είσαι ρομαντικός τύπος μπλεγμένος  στην λογική του σύμπαντος, κάποιος πρέπει να χάνει και κάποιος να κερδίζει. Ίσως και να είναι υπεκφυγές να μην χρειαστεί να αντικρούσεις τις πράξεις στο απόγειο της ψυχής σου.
Δισταγμός στο να απαντήσεις αν είσαι ευτυχισμένος. Τι κι αν έχεις ζήσει, θέλεις, επιζητάς να έχεις άδικο, να στο πουν τα χείλη που έχεις απέναντί σου. Μη ξεχνάς να επιβεβαιώνεις πως είσαι παρών, σε όποιον κόσμο κι αν διαλέγεις να περνάς τις εποχές σου.
Στην θάλασσα που δεν κοιτάξαμε μαζί, προτιμώ να ζωγραφίζω το χρώμα του ουρανού, δίχως εναλλαγές.
Ήσουν εκεί όταν σε χάζευα; να ήξερες πως μου θυμίζεις ανάσα πρωινή, την τελευταία ματιά πριν το όνειρο.

8 Χρόνια

 Ένας ακόμη χρόνος γεμάτος με σκέψεις και συναισθήματα που αποτυπώθηκαν για να ακουστούν.
Ευχαριστώ όσους έχουν περάσει από αυτό το καταφύγιο για τέρψη ψυχής, να είσαστε καλά!
Μην περιμένετε να σας καταλάβει κάποιος, σημασία έχει να βρείτε τον τρόπο να αφουγκραστείτε την ίδια την ψυχή.

http://okosmostouoneirou.blogspot.gr/2013/03/blog-post_31.html

Καληνύχτες

Η νύχτα αποσυνδεόταν. Απομακρύνθηκε το φεγγάρι, έφτασε στο πιο ψηλό σημείο του ουρανού και τα χείλη σου έχαναν την υγρασία από το φιλί του. Πίσω στα όνειρά σου ένας μικρός χαμός. Περαστικοί και σκηνικά που μπερδεύουν την σκέψη σου, λίγο πριν το χάραμα.
Σκέφτεσαι τι μορφή παίρνει ένα χάδι, πως να ζωγραφίσεις το βλέμμα του κι ας έχεις χάσει την ροή του χρόνου. Ο καλύτερός σου φίλος είναι ο μορφέας και κάνα δυο τσιράκια του, που γεμίζουν το κενό στην αναμονή.
Δεν ξεχνάς, δεν θα άφηνες κάτι ή κάποιον να σε βγάλει από την ρότα σου. Θα γύρεις στην μεριά του και θα τραβήξεις την πένα σου, να γράψει στην πλάτη του ένα σύμβολο.
Τα αστέρια μοιάζουν να απασφαλίζουν την σιωπή και να την οδηγούν δυο τρία τετράγωνα πιο πέρα, εκεί όπου η ματιά σου σταματά και παίρνει την απόφαση να κλείσει την θέα στου μυαλού τα τερτίπια.
Από πράγματα που ανήκουν αλλού δεν θα ζητήσεις, μονάχα από την ψυχή που αράζει μαζί σου.

Να προλάβω να ευτυχήσω

Κάποιοι θα έχουν το δικαίωμα να σε αγγίξουν από γεννησιμιού τους, κάποιοι θα έχουν την τύχη να σε δουν και κάποιοι άλλοι να σε καλωσορίσουν σε όνειρα και ταξίδια. Πόσοι σου έχουν απομείνει; πόσοι περιμένουν την σειρά τους; πόσοι κοπιάζουν για να αργήσεις λίγο ακόμη για να πας στον επόμενο;
Σου έχουν ορίσει τον ουρανό και κοιτάζεις να βρεις την χαραμάδα που θα χωρέσει το φως σου. Τρέμω, δεν έχω τίτλο, δεν έχω ελπίδα, όπως οι υπόλοιποι, μα αναμένω την παρουσία σου κι ας ήσουν το τέλος μου. Έχω φορέσει τα φυλαχτά μου, έχω ασπαστεί θεούς και δαίμονες και αφέθηκα στην στιγμή σου.
Σε έχω κάνει εικόνα, σε εικόνισμα, σε πίνακα, σε γλυπτό, σε έργο τέχνης που κάποιοι το βλέπουν ατέλειωτο. Παίζει η ίδια μελωδία, ο ήχος θα προχωρήσει και θα κάνει τα αποκαλυπτήρια. Θα σε προσμένω κι ας με πουν αλλοπαρμένη κι ας είσαι ο τελευταίος μου σταθμός.
Κάποιοι θα σε ασπαστούν και κάποιοι άλλοι θα αφήσουν την ψυχή τους να ακουμπάει το δειλινό σου.
Ευχή σου δίνω να μην αργήσεις, γιατί η πνοή δυσκολεύεται όταν ο πόνος την επισκέπτεται.

Έτη εξήντα

Ετών εξήντα, όχι άνθρωπος, η σχέση. Εξηκοστά γενέθλια, να ετοιμάσω τούρτα και να καλέσω δυο ψυχές- καρδιές να κοιταχτούν, να φιληθούν και να γίνουν είκοσι χρονών, τότε που την πρωτοκοίταξε, τότε που δεν της γέμιζε και πολύ το μάτι. Θα γυρίσει να της πει πως από όλες τις κοπέλες του χωριού είχε και έχει ακόμη, τα πιο όμορφα μάτια, πως θα την γύρευε και πάλι για χορό και πως θα πάλευε μαζί της για μια κοινή ζωή.
Εξήκοντα έτη, συναπτά και δεν μοιάζει να έχουν κουραστεί από την παρέα, αν και η ζωή τους δυσκόλεψε, τους εξόρισε, τους έδειξε δρόμο τραχύ.
Λίγο κρασάκι στα χείλη μιας και το καλεί η μέρα, τέσσερις γουλιές για τις χαρές τους και μια φωτογραφία αναμνηστική για να πειστεί και ο πιο δύσπιστος πως υπάρχουν ακόμη.
Είναι οι πιο λατρευτοί, οι πιο αγαπητοί. Θα ακούσεις παράπονο, αλλά το χατίρι θα γίνει.
Ο ένας πάντα είναι πιο εγωιστής, ο ένας θα παραδεχτεί και θα το πει δημοσίως, πως έχει υπάρξει τυχερός, ο άλλος θα βουρκώσει.
Η ψυχή να σας δίνει αντοχές για τα πολλά που η ζωή ακόμη φέρνει.
Σας θέλει δυνατούς!

Μωρό παιδί

Ένα μωρό παιδί σε κάνει ό,τι θέλει. Δεν μιλάει καν και στην υποψία πως απλά κάτι θέλει να σου επικοινωνήσει τρέχεις. Σε μια κούνια κάθεσαι και χαμογελάς σαν να είσαι το παιδί εσύ και αφήνεσαι. Η πιο ξέγνοιαστη στιγμή, η πιο ανέμελη και όμως σαν συλλογιστείς πως ο χρόνος δεν είναι με το μέρος σου, μαυρίζεις. Εννέα μήνες πέρασαν εις διπλούν και αν νόμιζες πως έτσι θα ήταν τα πράγματα, ήρθε μια παρουσία και σου άλλαξε σκεπτικό, μπορεί και ψυχή ολάκερη.
Χτίζεις δίαυλο επικοινωνίας, διαμορφώνεις σκηνικά και τοπία και θα αναγνωρίζεις μια ζωή, όπου κι αν σταθείς. Θα είναι μαύρες οι μέρες και θα μετράς εκείνες τις μέρες. Θα είναι γιορτή και θα αποζητάς το πιο ζεστό πρόσωπο. Δεν θα σου μιλά, γιατί θα σε κατέχει πιο καλά από όλους.
Έχε το καλά στο νου σου, σε ξέρει. Εσένα κοίταζε και φανταζόταν τον κόσμο, εσένα και πίστευε σε ζωή, δεν θα σε απογοητεύσει, όσο κι αν το θελήσεις, για να έχεις μια παρηγοριά, όταν θα είναι μακριά.
Ένα παιδί σε κάνει ό,τι θέλει. Επανειλημμένως θα ζητήσει, θα απαιτήσει και εσύ θα πράξεις αυτό που όφειλες και θες.

Αποτύπωμα

Καιγόταν η σάρκα και ακουμπούσε το παγωμένο πάτωμα. Τελείωμα πάνω σε αντίθεση και επιφυλακτικότητα. Δυο σταγόνες κόκκινο κρασί και έκαναν την διαφορά. Στόλισες το κόκκινο στο χαλί και τράβηξες δυο γραμμές στον τοίχο. Είναι έντονο θα μείνει το σημάδι της στιγμής. Αν μιλήσω θα χαθώ στις λέξεις, αν με παρατηρήσεις θα απορήσεις και ο ίδιος, επομένως μονόδρομος στο απαγορευτικό εισόδου.

Έχει την δικαιολογία στα χείλη ή στο πιοτό; το σώμα θα αναστηθεί σε άγγιγμα και η ψυχή, θα ορκιζόσουν πως δεν υπακούει σε κανενός το κέφι, μα στην ίδια της την ματαιοδοξία. Ψιθύρισε την πλοκή όσο μπορείς πιο αργά, οι κινήσεις καταγράφονται δίχως να τηρηθεί σειρά εμφάνισης.
Αγαπούσε το κρύο και αντιλαμβανόταν τις αλλαγές. Θα έσπαγε, θα μεταμορφωνόταν, αλλά παντού θα έβλεπες την ίδια εικόνα, να κείτεται στο παγωμένο πάτωμα και εσύ να την θεωρείς νεκρή.
Μέτραγε τους παλμούς και συντόνιζε τα χείλη κατά την έξοδο τους στο φιλί.

Δήλωση

Έτσι ξεκινούν οι πιο μεγάλες ιστορίες, κάπως διαφορετικά τελειώνουν, αλλά το σκηνικό θα είναι απλό και απέριττο. Ίσως να προκύψει ένα γράμμα ή μια φωτογραφία που στο πίσω μέρος της θα έχει ένα ξεθωριασμένο απόφθεγμα και μια καρδιά. Αιωνίως προδομένος από το κατεστημένο. Οι σελίδες του βιβλίου τελειώνουν απότομα και ο ακροατής σου απογοητεύεται για μια ακόμη φορά. Πρέπει να σε έχουν μάθει όλοι ως τώρα και να κοιμάσαι ήσυχα στο μαύρο σου.
Οι καρδιές ραγίζουν, αν την έχεις, αλλά αν την είχες δοσμένη εξ αρχής, τι να φοβηθείς!; οι ψυχές δυναμώνουν, όσο θυμούνται την αίσθηση της ελευθερίας.
Μια γωνιά να ξαποστάσεις, η μέρα επιτέλους κρύφτηκε, θα βγάλεις τα ρούχα σου και θα βυθιστείς σε κόσμο γλυκό και απόμακρο.
Μην ξεχνιέσαι, δεν υπάρχεις!