Μάταια περιμένει το φεγγάρι να δει την μορφή σου, κοντοστέκεται ώρες πάνω από το παραθύρι σου, δεν λέει να κρυφτεί, να πείσει τον εαυτό του πως και σήμερα δεν θα ζηγώσεις στην αγκαλιά του. Έφερε μια χούφτα από ουρανό απόψε να σου αφήσει και όσες καντάδες είχε μαζέψει από την μέρα του στην άλλη γη. Μα εσύ δεν θα φανείς, θα διαλέξεις τον μορφέα και πάλι, τα δικά του χάδια . Θα βγεις στο παραθύρι σου μόνο για το φως του ήλιου.

Σε ενός έκπτωτου τα φτερά βρήκα παρηγοριά, στην αγκαλιά του τα δάκρυα κυλούν και φυγαδεύονται στην ψυχή του. Μορφή θλιμμένη που την χαρά του έχασε, που ψυχές δεν τον φυλάνε. Αγκαλιά θέλησα να δώσω και εκείνος με παρηγόρησε στον πόνο του.

Σαν με δεις δίπλα σου μην απορήσεις , εσύ με κάλεσες, στα όνειρά σου, στις ευχές σου και το φεγγάρι που φίλος σου σε όλα σου έχει σταθεί, οδήγησε το μονοπάτι του μορφέα στην δική μου αγκαλιά.

Εσένα κοιτώ όσο κοιμάσαι. Χαζεύω την μορφή σου όσο ταξιδεύεις μακρυά μου. Την αγκαλιά μου έχω τάξει στον μορφέα για να σε έχω το πρωί, να σε φέρει πάλι σε μένα. Θα ζήλευα την νύχτα που σε παίρνει στα όνειρα του, που σε κρατάει τόσες ώρες στα φιλιά της και εγώ μένω μόνο να σε νανουρίζω και να αναμένω την ματιά σου την αυγή.

Είναι οι πληγές , πληγές αφήνουν στην ψυχή και σημάδια στο σώμα, παράπονο να μην έχει που εκείνο σε άλλη υπόσταση υφίσταται και άλλα βιώνει. Είναι οι στιγμές που εικόνες αφήνουν σαν αποστάγματα από το παρελθόν και μέσα σου στροβιλίζουν το άρωμα ενός κρασιού που για χρόνια φυλάει μυστικά, σκονισμένα σε ένα μικρό κελάρι, δίχως φως αιώνες τώρα. Είναι οι ματιές που λόγια δεν κρύβουν και απόηχος μένει αν και έχουν φύγει εδώ και καιρό από κοντά σου.

Μακάρι να βρω μια ψυχή να ακουμπήσω, να με νιώσει σαν δική της πνοή και να είναι πιο αληθινή από τα όνειρά μου. Κάτι όλο πρέπει να κρύβεται από μένα, κάτι να λείπει. Ίσως ταξιδεύει και εκείνο, όπως και εγώ. Ίσως στο ίδιο βαγόνι κάθεται , λίγο πιο πέρα. Κοίταξέ με, όπως εγώ εσένα και θα το σκεφτείς και εσύ.

Ψυχές μοιράζονται ένα φιλί καθήμενες σε ένα παγκάκι. Χιονίζει και ντύνονται και αυτές στα λευκά. Κάνει κρύο αλλά όχι εκεί. Θα χαθεί η στιγμή στην αγκαλιά τους ,όπως και τότε που είχαν δει το ίδιο όνειρο που είχαν αντικρίσει το ίδιο δειληνό , πιο όμορφο από ποτέ. Καλύφτηκε όλη η πόλη με νιφάδες, όχι όμως οι μορφές τους, θα τις ξεχωρίσεις όσο μακρυά και αν είσαι.

Βρίσκομαι πάντα ένα βήμα πιο μπροστά σου για να μπορώ να γυρίζω πίσω και να σε κοιτώ. Χάζεμα στα αστέρια και σε σένα, πως να το πιστέψω. Βρίσκομαι πάντα ένα βήμα πιο πέρα σου, να γυρίζω και να σε φιλώ, να σε ζητώ πάντα, να μου λείπεις πιο πολύ σαν σκεφτώ πως δεν σε αντικρίζω. Θέλω τα βράδια να σε καλώ κοντά μου και να με δροσίζει η αύρα σου, στην ζέστη της αγκαλιάς σου. Τα όνειρα μπορεί να ξεγελούν, αλλά ψέμματα δεν λένε, μην το ξεχνάς.


υγ : καλή χρονιά να έχουμε με υγεία και σας εύχομαι η ψυχή σας πάντα να βρίσκει όμορφες εικόνες για να αναπνέει....

Ψυχές αναρτήθηκαν σε ενημερωτικά φυλλάδια ," τι πρέπει να γνωρίζετε" ," πως να τις αποφύγετε ". Ξέρετε πως να τις σπάσετε, μην νοιαστείτε, ατρόμητες είναι και αθάνατες. Και γω που νόμιζα πως θα μιλούν για εκείνες , τα όνειρά τους, τις ματιές πως μαγεύουν. Γυρίζω σελίδα πιο γρήγορα στο τέλος να φτάσω, να προσπεράσω και να αναμείνω στην στάση της καρδιάς σου. Αργεί το αναθεματισμένο λεωφορείο, ρολόι; ποιος έχει χρόνο; θα βαδίσεις στην βροχή με τα χέρια στριμωγμένα στις τσέπες. Πιάνουν ένα χαρτάκι, χαμογελούν γιατί ξέρουν τι γράφει. Δεν χρειάζεται να το δουν, έχει αποτυπωθεί. Αυτό έχει αξία για την ψυχή.

Μαγεμένες λέξεις λες και τον πόνο που δεν γνωρίζεις, ξεγελάς. Μην ξεσυνερίζεσαι τον τρελό που ασυναρτησίες ξεστομίζει , κοιτώντας πέρα από σένα. Ξεχασμένες εικόνες στην ματιά σου, μην φύγεις . Έλα για μια τσάρκα, θα πραβγούμε και στο τέλος πλάι μου θα σε κρατήσω έπαθλο. Μοιράζονται οι σκέψεις σε δύο λόγια και φιλί θα σε φιλέψουν τάχα μου, γιατί σώθηκαν τα καλούδια.