Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2015

Αρμονία

Σε λευκό καμβά πετάς μαύρο και θα βγει ουρανός. Νουθεσίες, προοπτικές και η νότα από  το χθες θα σε επηρεάσουν. Το έργο σου, μια πρόθεση, μια ανάθεση καθήκοντος από ποιους και γιατί, θα αναλυθεί, θα εξευτελιστεί από την προσπάθεια. Δεν σκεφτόσουν κανέναν όσο αυτοσχεδίαζες, δεν αναριωτιόσουν για τις συνέπειες, αλλά επέμενες να γεμίζεις αυτό που σου έμοιαζε αδειανό, λειψό, ταιριαστό, πρέπον.
Όταν τελειώνεις, αφήνεις πανί πάνω τους να μην σκονίζονται, να μην φθείρονται και σαν κειμήλια, θα μείνουν αιώνια, αλλά δίχως πραγματική εκδοχή υπόστασης. Τι κι αν χαρακτηριστούν από κορυφαίους, την δικιά σου ψυχή δεν θα ακούσουμε να βγαίνει αβίαστα και να υποδηλώνει το παρών της, αν και θα βρίσκεται ενώπιον νεωτεριστών και συντηρητικών. Φτιάχνεις για να ξεφύγεις, όχι για να μείνεις, γιατί απλά δεν ταιριάζεις, δεν στοιχειοθετείς υπόθεση εναντίον σου και αυτό το παλεύεις με όσα μέσα βρίσκεις.
Σε μεταχειρισμένο καμβά πετάς χρώματα και θα βγει αρμονία.

Χνάρι

Τα φιλιά μην ξεχάσεις, τα δυο σημάδια στον λαιμό σου. Έχουν περάσει βράδια, έχουν λησμονηθεί οι ώρες και δεν κοίταξα να δω αν ο Μορφέας περιμένει ακόμη,κάτω από την κολώνα, με το τσιγαριλίκι του για παρηγοριά
Ξέρω πως δεν κερδίζω τίποτα, ξέρω πως οι σκέψεις περαστικές είναι κι ας μοιάζουν άπειρες σε τροχιά μικρή, να επαναλαμβάνονται αδιάκοπα.
Δεν βαριέσαι να κλαις; δεν αγκωμαχάς για το ατελείωτο πόθο και την σπιρτάδα στο βλέμμα; δυο κομμάτια ισόμερα και κοφτερά, τα απομηνάρια και την ψυχή δεν τρέφουν, αλλά την δηλητηριάζουν, σαν περάσει η μέρα και δεν φανεί το συνεταιράκι.
Όλα είναι δωσμένα όπως πρέπει, δίκαια πράμματα κανείς να μην θιχτεί και έρθει και σου ζητήσει μερτικό για τον ξεχασμένο.
Αφηρημένη από τον κόπο άφησα παραπέρα το αντίο και κάθησα κοντά στο παραθύρι να χαζεύω τους κρυστάλλους να κλείνουν την θέα, μέχρι την πρωινή λιακάδα κι ας μου έχουν πει, πως εδώ δεν ξημερώνει, πως εδώ χάνεται το χρώμα.
Δικό μου αγαπημένο, το μαύρο.

Απομόνωση

Να προσέχεις, να είσαι καλά, να προστατεύεις τον εαυτό σου. Αν η απομόνωση δεν μοιάζει να είναι αρκετή, κράτα μου το χέρι και θα παγώνω για να μην παίρνεις συναίσθημα, να μην αντιλαμβάνεσαι διαφορά με τον έξω κόσμο.
Να βρέχεσαι, να στέκεσαι στο αγιάζι, να αφήνεσαι σε αέρα και καταιγίδα, όλο και κάπου αλλού θα σε βγάλει και θα καταλάβεις πως εκεί που ήσουν, δεν μπορείς να γυρίσεις και αυτό γιατί δεν θα έχεις πυξίδα πια.
Τα αστέρια να κοιτάς, να μην ξεχνάς την εικόνα του ουρανού και εκεί να θες να φτάσεις, στεγνός και αδειανός από σκέψεις και άνοια. Να τα πράξεις όλα αυτά για να λαμβάνω γράμμα. Να περιμένω στην άκρη του τετραγώνου το μαντάτο κι ας είναι μοναχό, δίχως καρτ-ποστάλ, δίχως φιλί κόκκινο στην υπογραφή.
Να προσέχεις τον εαυτό σου στην προσευχή σου, μην ξεφύγεις και ψελλίσεις όνομα, μην τυχόν και πεις την μορφή που δεν θα μπορείς να αντιστρέψεις και δεις καθρέφτη και δεις ζωή.
Να μου κρατάς το χέρι και εγώ θα παγώνω, οι στάλες μην φτάσουν την ύπαρξή σου και την σκοτοδίνη σου.
Ένας από τους δυο μας ας είναι βιαστικός, ας είναι ένας μας ο λογικός και ο μάντης, που δεν θα δει, αλλά θα έχει νιώσει τα πιο πολλά.

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2015

Στο τέλος

Πλησίαζε τον οικτρό μικρό εαυτό του στην άκρη του γκρεμού. Πιο πυκνός ο καπνός κι ας γύρευε ένα τσιγάρο να φουμάρει, τον πνίγει έντονα. Θα κινηθεί προς το νερό, να το ρίξει πάνω του να απομακρυνθεί η φλόγα από το κορμί του. Σε ποια ιδεολογία να σταθεί αντάξιος, σε ποιο αφεντικό να δηλώσει παρών, όταν βρίσκεται μόνος του στην άκρη της ζωής;!
Δεν φοβάσαι το προσωπείο που κολλάει πάνω σου και δεν μπορείς πια να το βγάλεις; δεν θα αναγνωρίσεις το φρικιό που γελά όσο παλεύεις να σωθείς. Μάταιο είναι; στάζει ο ιδρώτας και η κάψα για το αύριο σαν να έσβησε. Στο τώρα οι ελπίδες κοπάζουν, μιας και ο χρόνος περιορίστηκε ξαφνικά ή εδώ απλά έδωσαν ραντεβού οι μοίρες σου και εσύ τις υπάκουσες. Ξέρεις την δύναμή τους, αλλά παρά την όψη τους πλησιάζεις τον μικρό ευατό σου στην άκρη του γκρεμού. 
Θα απλώσεις τα χέρια όχι στον ουρανό, αλλά προς τον ορίζοντα και θα θελήσεις να δηλώσεις και να υποδείξεις τη θέλησή σου.
Είσαι φυγάς, δεν έκλαψες, απλά αποχώρισες όπως τόσες φορές.

Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2014

Αύρα

Στο φιλί σου στάθηκα. Κόμπιασα στην αίσθησή σου. Γουλιά δυσεύρετη, μοναδική που από την λαχτάρα δηλώνει την διαδρομή της στο κορμί. Ταξίδι; θα λείψετε καιρό; και χαμογελά η συνοδός απλά για να προσπεράσει την αδιάκριτη θολούρα.
Σταμάτησα στην μορφή σου. Έκοψα τον παλμό στην χούφτα μου και την  ψυχή μου κράτησα να μην αναφωνήσει και ακουστεί, θα χανόταν στον αντίλαλο.
Θα περάσει και δεν θα ενοχλήσεις την ροή του, το βλέμμα που θα καρφωθεί πάνω σου, στα μάτια σου. Σαν να μην πιστεύεις κάνεις, σαν μικρό παιδί που δεν καταλαβαίνει όσα του λένε, απλά γιατί δεν τα έχει βιώσει, αλλά αντιλαμβάνεται πως είναι σπουδαία και αληθινά.
Και τελικά, πως είναι τα χείλη του; σε τι μοιάζει η μορφή του; και εγώ γιατί πρέπει να σου πω; περίεργε και σχολαστικέ τύπε; δεν γνωριζόμαστε. Αν μου ξεφύγει λέξη, θα γλιστρήσει ο παλμός και θα κατευθυνθεί προς τον Μορφέα, σε εκείνον να πει και να βιαστεί να παραγγείλει τα όνειρα, όπως αρμόζει στην περίσταση.
Στο φιλί σου στάθηκα και στο ορκίζομαι πως έμοιαζε με την μορφή σου, τόσο ζεστή και όμορφη, που κάνει την ύπαρξή μου να κρυώνει και να κρατιέται από την αύρα της στιγμής.

Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2014

Κώδικας

Τα σημάδια του θα ήταν νωπά, θα αισθανόσουν την υγρασία που σου άφηνε η απόστασή του. Δεν μπορείς να το εξηγήσεις, είναι μέρος του κώδικα που γράφεις εσύ και τον ξέρει μόνο εκείνος. Αδήλωτη μορφή, στάχτες και βλέμμα. Αν μπορέσουν να σου το πουν, θα είναι ψέμα λογικής και εσύ δεν είσαι φτιαγμένη από απομεινάρια.
Τα αισθήματα όσο κι αν τα φυλάττεις, βρίσκουν τρόπους, εφευρίσκουν μονοπάτια, κόσμους αδειανούς και τους συμπληρώνουν. Να σου πω το ποίημα να μου πεις αν το εκφράζω σωστά; και ανέβηκες στο βάθρο και κοίταξες στο κενό και το είπες όσο καλύτερα ήξερες. Η ατάκα σου; "σου λείπει το συναίσθημα".
Τα λόγια του θα ήταν υγρά, θα αισθανόσουν τις γραμμές από τα χείλη του που σου άφηνε η στιγμή να υποθέτεις. Δεν μπορείς να το εκφράσεις, γιατί η ψυχή σου το ποθεί για εκείνη μονάχα και θα το διαφυλάξει ακόμη κι από σένα.
Αν μπορέσεις να με κοιτάξεις κατάματα, ξέρω πως θα βουρκώσεις, για όσα θα ήθελες να μην κατείχες, αλλά να παιδευόσουν ακόμη πάνω σε κώδικα και κρυπτογράφηση.

Ανθρώπινα δικαιώματα

Φλερτάροντας με τα ανθρώπινα δικαιώματα, καμία σκέψη να σε κατατρέχει; Να μπορούσες να δώσεις το φιλί που ποθείς, να ήσουν ελεύθερη να επιλέξεις και να έχεις αυτό που θες. Θεσμοθετήθηκαν οι κανόνες πριν από σένα και ουδείς γνωρίζει να σου δώσει την λίστα εξ' αρχής με τα δικαιώματα  και τις υποχρεώσεις σου.
Να βρω την διαδικασία που πρέπει να τηρήσω, αλλά να μου οφείλει κάποιος την απάντηση, το συμπέρασμα, το εν κατακλείδι και να είναι υπέρ μου.
Στα μάτια σου κοιτώ και δεν έχει σημασία κάτι άλλο, αξία που δεν μου την έμαθε κανείς, απλά ξέρω τι βλέπω και το έχω ορίσει ως ύπαρξη, το έχω ομαδοποιήσει με την βιβλιογραφία μου.
Είναι δύσκολο να έχεις στην διάθεσή σου την γνώση, γιατί δεν έχεις δικαιολογία να δώσεις το φιλί που ποθείς, να χαζέψεις με τις ώρες ουρανό, κι αυτός αλλάζει.
Πατώντας στην αρχή του αυτονόητου, γύρισες πλευρό, αφήνοντας ανοιχτό το βιβλίο στην σελίδα που έλεγε για τη φύση του ανθρώπου.
Η ζωή σου χαρίζει μια νεανική εμφάνιση, την όψη σου πως να προφυλάξεις, όταν η ερμηνεία είναι πάντα υποκειμενική. Εγώ θα ήθελα να μπορούσα να δώσω το χάδι στο φιλί, μα εκείνο φωνάζει συναίσθημα.
Αντιπαραθέτεις την λογική με την πραγματικότητα κι αν δεν βγεις μπροστά να υπερασπιστείς, ποιος θα είναι ο δειλός; αυτός που θα στερήσει το δίκαιο;

Κυριακή 23 Νοεμβρίου 2014

Κανόνες

Σε πλησιάζει, σε αγγίζει, ό,τι νιώσεις κράτησε το για το όνειρο. Σε μπέρδευε, σε σκηνοθετούσε, ό,τι δεις σημείωσέ το για το Μορφέα. Θέλω να μου πεις μια διαφορά από το πριν και μια από αυτό που βιώνεις τώρα, να δω την πρόοδο που έχεις κάνει, αν σε κάτι βοηθά. Λίγο το άγγιγμά του, λίγο το φιλί και ξέχασες να πατήσεις το κόκκινο στα χείλη. Ξεμυαλισμένη βραδιά, μια από τα ίδια και ο νους ξέφυγε από τις προδιαγραφές.
Σε άφηνε, σε παρηγορούσε, ό,τι κι αν είδες, ξέχνα το, δεν αξίζει, θα έρθει και θα φέρει δικά του παιχνίδια. Δυο φιλιά μετά και είχες απαρνηθεί φίλους και γνωστούς. Θα χρειαστείς όλα τα παραπάνω για να επιστρέψεις ή απλά να θυμηθείς το σημείο, που άλλαξε η ροπή των πραγμάτων, η σύνθεση του σκηνικού.
Να ήξερες να απομακρύνεσαι, να γνώριζες από πριν, πως δεν αποτελείς εξαίρεση.

Πέμπτη 6 Νοεμβρίου 2014

Ικέτης

Δεν θα αλλάξει το πεπρωμένο σου, μια ζωή θα κρύβεσαι. Τι κι αν σε βλέπω, τι κι αν σε αγγίζω, δεν θα πιστέψεις δεν θα πεις λόγια που ζουν σε πράξεις. Που μένεις αναρωτιέσαι, πως θα φτάσεις, πως θα φύγεις βιάζεσαι να σκεφτείς και το τέλος ήρθε λίγο πιο κοντά για μας.
Σε ξέρω, σε έχω δε μέσα σε τόσο κόσμο κι όμως μοιάζεις να είσαι του σιναφιού, ίδιο κουστούμι και συμπεριφορά.
Αν δεν ήταν η στιγμή σου σήμερα, πως να μεταφερθεί στην επομένη που ξημερώνει; τι θα αλλάξει;
ο ήλιος θα βρίσκεται πρωί πρωί στο προσκέφαλό σου; τα χρώματα δεν θα βρίσκουν την ίριδα του ματιού σου; μόνο να ήθελες, τα λόγια σου να ανάσαναν στις πράξεις και εγώ δεν θα έμοιαζα ικέτης.
Σε ξέρω για αυτό προσπαθώ, να μπορώ να έχω το προνόμιο αυτό, να σε ξεχωρίζω από τον κόσμο.

Δευτέρα 3 Νοεμβρίου 2014

Ετυμηγορία

Απολογήσου με μια λέξη και πρόσεξε να είναι απολύτως κατανοητή. Υπεκφυγές; σε πρώτο πρόσωπο και το πιοτό σου κοιτάς όλο και πιο έντονα. Ξεχνάς, μετράς και ανασκευάζεις την αρχική σου ιστορία. Πολλά τα πειστήρια, λίγα τα φιλιά και η νύχτα δεν θα κρατήσει εσαεί.
Δυο βραδιές εύχεσαι να είχες στα χέρια σου και να όριζες την μέρα πιο καλά, να έμεναν μακρυά τα μυστικά.
Εμπρός, δεν σε εμποδίζει το αίσθημα, μα ούτε και εγώ, βλέπεις δεν θέλω κάτι άλλο πέρα από το προσωπείο σου, αυτό το υπέροχο αριστούργημα για την συλλογή μου.
Αναμνήσεις το επιχείρημά σου και γλυκοκοιτάζεις την τελευταία γουλιά στο ποτήρι σου.
Να σε τρατάρω, να σε φιλέψω, αλλά μην λησμονείς πως έχω υπάρξει σπουδαία οικοδέσποινα και ουσιαστική στην επαφή μας.
Μια ευκαιρία θα ζητήσεις, όχι για να μείνεις, αλλά για να συγχωρεθείς. Θα ακουστείς, θα αφεθείς στην μοίρα σου και στην υποταγή σου, σε μια σιωπή.