Το φιλί να ήξερε που κρύβεσαι και μόνο κοντοστέκεται στην ακτή , δίχως να ξέρει που να έρθει. Πάντα ταξιδεύει , αλλά σε σένα θα ήθελε να καταλήγει, σαν κύμα σε άμμο, σαν παλμός σε καρδιά. Θα ξενυχτήσει όπως άλλοτε , θα μιλήσει , θα ονειρευτεί και τα φτερά του θα αφήσει στο προσκεφάλι σου για να ξέρει που να τα γυρέψει.

Η ματιά θα πρόδιδε την καρδιά και το φιλί τον παλμό. Πόσο να κρυφτείς , σε τι ωφελεί! την ψυχή σου ποτέ δεν θα καταλάβει πως την έχεις δοσμένη στα όνειρα που δεν έρχονται ποτέ ούτε για μια καληνύχτα. Για αγκαλιά θα σου μιλήσει η λαχτάρα και για ψυχή η έμπνευση, δίχως να σκεφτούν στιγμές.

Καθήμενη σε μία καρέκλα, περασμένη η ώρα και ο νους συλλογάται στην σκέψη σου, δίχως μορφή. Ακαταλαβίστικα πράγματα και φωταγωγείται το πρόσωπο με αμυδρό χαμόγελο. Το μήνυμα γράφτηκε και προωθήθηκε στα όνειρά σου.

Κοιτάζω μέσα από το παράθυρο και δεν ξέρω αν αυτό που βλέπω είναι καθρέφτης ή αντανάκλαση, αν είναι αληθινό ή ψευδαίσθηση. Σύννεφα σε ένα ορίζοντα με χρώματα μπερδεμένα, τόσο ζωντανά ούτε στα όνειρά μου. Θα ζούσα μόνο για αυτές τις εικόνες , γιατί φέγγουν προβολές στα μάτια μου.

Στενάχωρα πρόσωπα σε ένα βαγόνι θα ήθελαν να είναι κάπου αλλού, θα ήθελαν σκέψη να μην έχουν. Προσπαθούν να κοιμηθούν, λήθαργο για ένα ταξίδι. Ακίνητα για ώρες αλλά το μυαλό έχει προπολού ξεχαστεί. Ποιος θέλει να φύγει;!

Σε ό,τι έχω πιστέψει , έχω επενδύσει , σε ό,τι αισθάνομαι, έχω υπνοβατήσει. Μερόνυχτα σε ξένα όνειρα μονοπάτια ακολουθώ στην πορεία μου να βγω. Πρώτη μέρα στο φως και η μοναξιά πλησιάζει απειλητικά μορφές, τι θα τους τάξει απορώ. Δύσκολη η στεριά, δεν έχεις την δικαιολογία του κύματος , του άστατου καιρού, αλλά θα βρω μια χαλασμένη πυξίδα να κρατώ. Ίχνη στην άμμο από ρόδες ποδηλάτου , διακόπτονται από την παρουσία σου , από την σκιά σου. Δώσε ένα φιλί όπου λάχει , όχι για να δω αν υπάρχεις , απλά για να αισθανθώ!

Έτοιμα ραβασάκια σε ρυζόχαρτα , σε πολύχρωμα τασάκια που έχουν καπνιστεί και φλόγες σβήνουν σαν τα αδειάσεις. Πόσες φορές έχω πεθάνει και έχω πει όχι στο ψέμα Πόσες φορές θα πω την ίδια ιστορία και δεν θα σημαίνει τίποτα, έχω πάψει να την ζω εδώ και καιρό. Χαζεύω ένα μελαγχολικό απόγευμα από το μπαλκόνι, η ανάσα αυτή θα είναι συντροφιά στην αποψινή φιέστα.

Τυχαία ματιά , τυχαία συνάντηση και τα δάκρυα που σου έκλεψα πες τα ψέμα Σε μια ζαριά κρίνονται όλα και όποιος λάχει να είναι ο τυχερός , λαχνό θα τραβήξει για τα πάθη του άλλου. Γυρίζεις την ρουλέτα και σε όλα έχεις ποντάρει , με κλειστά τα μάτια και για όλα θα φανείς σίγουρος, γιατί όλα τα έχεις χάσει. Ο τρελός τον φαντασμένο κατηγορεί για τις άμυνές του, για τον δικό του κόσμο και για την καραμπόλα που τα αδιέξοδα έχει κλείσει ξημερώματα στην ακροθαλασσιά.

Κάπου θα πεις και εσύ το παράπονό σου, να βρεις δίκιο στην ψυχή. Κάποιος θα σε ακούσει , κάποιος θα σε φιλέψει με ευχή, άλλος θα παραβρεθεί στην στιγμή σου και άλλος θα ξεχαστεί σαν φύγει. "Στην πληγή σου βάλε αλάτι" , θα σε συμβουλέψουν, "να κάψει" ανοιχτή μην μείνει , γιατί πάντα θα σε δεσμεύει. Σημάδια ένα σωρό, σκιαγραφούν εσένα. Κάπου να πεις το παράπονο, να κοιμηθείτε χώρια.

Της βροχής τα σύννεφα μου έφεραν την σκέψη σου για καληνύχτα και ενα ένα τα δάκρυα σου έστελνε στην ψυχή μου μυστικά να κρατεί, που πάντα σε αγκαλιάζει και πάντα σε προσμένει έστω και αν δεν θα σε κατέχει ποτέ. Θορώ την μορφή σου μονοπάτι και το ακολουθώ κάθε βράδυ, χνάρια δεν αφήνω, να χαθώ ελπίζω , όσα αφήνω πίσω η βροχή να πάρει μακρυά. Κοιτάζω στον ουρανό , ξέρω πως ξαστεριά δεν έχει , αλλά δεν κοιτάζω για αυτό, νόμισα πως με άγγιξες.