Πεταμένο θρανίο και τα τετράδια μέσα στα νερά. Ξεθωριάζει το μελάνι και είπαν πως ήταν ανεξίτηλο. Το μπαλκόνι σου, η θέα μου, αλλά τα παντζούρια κλειστά χρόνια, μέρες τώρα ή ξεχάστηκα και αφέθηκα στις εικόνες του νου;
Αφημένα πάνινα έξω από την πόρτα, ξεφτισμένα κορδόνια. Πρέπει να έχεις καιρό να περπατήσεις με δαύτα και εγώ περίμενα και εγώ ήλπιζα πως θα τα αναζητούσες.
Παρατημένο φιλί πάνω σε δάκρυ και οι σταγόνες στάζουν πάνω στο τετράδιο. Γράφω και οι λέξεις σβήνουν, σκέφτομαι και όλα θολά. Θα ξεχωρίσω, θα κρατήσω, θα αφήσω, την ψυχή μου να πάρει ανάσα, την καρδιά μου να πιστέψει σε όσα ο χρόνος για μια στιγμή μονάχα πάγωσε κι ας έλεγα στο εαυτό μου πως εγώ ξέρω.

Μοτίβο

Μοτίβο στεγνό, πάνω στην παρτιτούρα όλο κάνεις μουτζούρες. Πάρε μια ανάσα, σταμάτα μια στιγμή και κοίτα με. Ποιος μπορεί να σε απομακρύνει από τις σκιές σου; θα παίξεις τις νότες σου και θα πιαστείς στον τόνο και θα ζητήσεις σιωπή. Πρόβα δίχως ακροατήριο, πατήματα και φάλτσα μονάχα. Έχει βρει την συνέχεια ο μόνος άνθρωπος που κινείται στον χώρο σου. Γύρισες να δεις, αν είναι ακόμη εκεί, στον εξώστη. 'Ηλπιζες, αλλά δεν φάνηκε.
Μια ζωή θα κάθεσαι στο ίδιο σκαμπό, σκυφτός να παιδεύεσαι με τις σκέψεις σου και να τις μπερδεύεις με τις μουσικές σου.
Δεν ξέρω αν το γνώριζες, μα μια ζωή θα σε θέλω, μια ζωή θα σε αναζητώ και θα κατηφορίζω από τα ίδια σκαλοπάτια για να πιάσω την αναπνοή σου και τραγουδήσω την συνέχεια του ρεφρέν σου.

Προσωποπαγή

Φυλακισμένη σε προσωποπαγή θέση. Φιλιά εκτεθειμένα, κορμιά που ζουν μόνο όσα οι συγκυρίες επιτρέπουν. Το ψέμα φωνάζει  και η καρδιά έχει παραδοθεί άνευ όρων ή έτσι ήθελε να πιστεύει. Ζω; υπάρχεις , έτσι πρέπει να είναι; φταίξιμο στην ψυχή δώσε και φύγε, όπως έπαιρνες την παρουσία σου.
Αξίζεις αυτό που θέλεις, το όνειρο. Εσύ που σε έχουν φτιάξει για το αψεγάδιαστο για το άπιαστο και εκείνον μόνο να χαζεύει, μόνο να επιθυμεί.
Θα 'ερθει η στιγμή που θα πρέπει να μιλήσω, που θα πρέπει να φανώ δημιουργική και να πω ότι δεν αξίζω, ότι δεν θα μπορούσα να φανταστώ κάτι άλλο πιο πολύ από αυτό.
Μας πονούν οι άλλοι, μας στιγματίζουν οι ψυχές, μα όλοι θα ζητήσουν από εσένα την απολογία τους.

Θολούρα

Προσοχή, στα πέντε μέτρα δεξιά σου, όπως θα κοιτάς αμέριμνα, να προλάβεις το τόξο ο μορφέας θα κλέψει την παράσταση. Στο παρά πέντε, θα ξεμπλέξεις την ανθοφορία στα μαλλιά της και θα κοιμίσεις την μέρα με τα χτενίσματά σου. Έχεις δίκιο, παρατεταμένη σιωπή, λογικό να γίνουν τόσα μαζί και να βυθιστούν τα ζουμπούλια που κράταγε στα χέρια του, σε δική σου ποδιά.
Φιλί, εμφανίζεται βιαστικά, περαστικό θα πει και θα το χαζεύεις καθώς απομακρύνεται αντίθετα από την τροχιά σου.
Μούσα σε παράταξη σκέψεων, κάπως ακαθόριστη, βλέπεις δεν έχει την προσοχή της σε σένα, θαυμάζει αυτό που αποκαλούν κάποιοι ανατολή.
Αν σε ξεγελά το σκηνικό, είναι απλά επειδή όλα τα φόρεσα, όλα τα έθεσα σε κίνηση λογική.

Στα όνειρά μου έβαλα τα χρώματά σου και στην ψυχή μου ζωγράφισα, να έχει να λέει η αγάπη πως προσπάθησα. Προσευχήθηκα και άντεξα δίπλα σε προσκέφαλο αδειανό, μα γεμάτο εικόνες. Στην σκέψη μου έβαλα  τις γεύσεις σου και στην χροιά μου τραγούδησα, να έχει να  παινεύεται πως εισακούστηκε. Το ψεγάδι σου, η τελειότητα και ένα άγγιγμα, χέρι με χέρι.
Είναι αρκετό να ξέρεις πως κάπου είναι μια ανάσα δικιά σου, κάτι που σου ανήκει αιώνια, το φιλί.
Στα όνειρά μου έβαλα την δική σου ματιά και μπόρεσα και έκλεψα λίγο χρόνο από τον μορφέα και ξεκουράστηκε σώμα που δεν κατείχε την αίσθηση της αφής.
Πόσα χρόνια παράταση ζωής μου έδωσες; να μετρώ και να μένω εκεί, σε κόσμο που θα γνωρίζει την δική σου σιωπή.

Πότε θα ξημερώσει; να έρθει ο ήλιος να κοιμηθώ.Αργεί; τα μάτια στραμμένα εκεί και με το που δούν την ηλιαχτίδα, μου το έταξαν, θα σφαλίσουν. Μπορεί να φοβάμαι και το σκοτάδι και να ξαγρυπνώ, μπορεί να είχε φεγγάρι εκείνη την στιγμή και να μην θυμάμαι, μα η νύχτα με καλεί και εκείνη μόνο ξέρει, πως ο ύπνος είναι καημός.
Σε πόλη που χαράζει, τα φώτα παρέμειναν ανοιχτά για να περπατήσεις στους δρόμους της. Σε ψυχή που ζυγώνει σιωπές, αντήχησαν για να έχεις να λες πως ήξερες τι να περιμένεις.
Αργεί να ξημερώσει στην εθνική, ίδιο πόστο, ίδιο παγκάκι.

Στην άκρη του κόσμου

Στην άκρη του κόσμου τι αλλάζει; τι μοιάζει να διαφέρει από όλα όσα ήξερες πως υπάρχουν, από όσα δεν θα δεις να ζωντανεύουν για την πάρτη σου; νυσταγμένα μάτια που όσο κι αν το παλέψεις, θα γυρίσουν προς την δύση. Δεν χάνουν ποτέ αυτή την εικόνα, την μοίρα τους. Στο χείλος του γκρεμού, όπως το αποκαλούν, τι σου μοιάζει και τι διαχωρίζεται από σένα; αυτό το σημείο ήρθα για να το ορίσω και να το καθορίσω. Στο τέλος της βραδιάς ήρθες σαν πιοτό για να γλυκάνει την αυγή.
Στις άκρες των δαχτύλων σου, οι δυνάμεις μου  θα πουν "σε εγκαταλείπω" για χάρη σου.
Σε χώρο περιορισμένο θα σου φωνάξω φιλιά, εκείνα να μαρτυρήσουν.

Η ψυχή και να ήταν συμβατή με ό,τι την έφθειρε. Να έπινε και να μην μέθαγε, την αγκαλιά σου να είχε για γνώρισμα της νύχτας και το κορμί να ήταν μακρινός ξάδερφος. Ξέρεις που θα ήθελα να ήμουν απόψε; σε αμμουδιά και λίγο πιο πέρα απο εμένα να δημιουργείται το φως. Στο λίγο που σε ξέρω και στο πολύ που σε κατέχω, στο ορκίζομαι πως δεν θα δάκρυσες στο ελάχιστο κι ας επικαλείσαι ευαίσθητο παρελθόν. Δυο τσιγαριλίκια, στριφτά, μια τζούρα. Ξέρω, δεν είμαι σοβαρή, ρώτα την, εκείνη θα σου απαντήσει κοφτά " είσαι εσύ".
Η ψυχή, μακάρι και να έδινε πνοές και να λύτρωνε καρδιές, μα στο μυαλό στοχεύει. Μην κοιτάς λοξά, άκου και όχι εμένα, αυτό που σου φωνάζουν αιώνες οι φουκαράδες οι παλμοί.
Θα ξεψυχήσεις μονάχα επειδή την άφησες να φύγει.

Στου τέλους τον χρόνο στέκομαι ξοδεύοντας άμμο από την κλεψύδρα στα χέρια μου. Δεν κοιτώ εμπρός μου! είπε πως εδώ θα φανεί, δεν δήλωσε τον τρόπο όμως και φαντάζομαι πολλά και μου λείπουν άλλα τόσα. Φωτογραφίες και χαμόγελα που δεν χόρτασαν φιλιά και ματιές. Αρκετό ήταν θα ψιθυρίζει μια ζωή και εμπρός δεν θα κοιτά, παρά μέσα στην ψυχή της, αν της κόστισαν δυο αράδες όσα συλλογίστηκε. Σου βρήκα δικαιολογία, σου στόλισα λουλούδια, ξοδεύοντας άμμο από την ακτή σου, μα το βλέμμα στραμμένο σε πελάγη και ουρανό που θα ήθελα τον ήλιο να κρύβουν.
Σώθηκαν τα δάκρυα, αλλά ο χρόνος δεν σκέφτηκε πως έχεις απομείνει  με αλμύρα στα μαλλιά, την γεύση του να έχεις.

Υπνοβατείς, ξέρεις την διαδρομή να φτάσεις στο φιλί. Δικαιολογίες στο ξημέρωμα στέκεσαι και λες, μπας και αλλάξει ο τρόπος που σε κοιτά ο ήλιος. Παραμιλάς, ξέρεις τα λόγια σου απέξω και ανακατωτά. Λέξεις στον μορφέα κάθεσαι και λες, μπας και αλλάξει τον τρόπο που σου κάνει τις χάρες. Τελειώνει η γραμμή, επιστροφή στην πορεία του ονείρου, δίχως να συνειδητοποιείς, πως ο ίδιος συμμετέχεις ενεργά.
Φιλί να ξεκουραστείς και όσα είδες, ευχές, όσα άκουσες, τάματα μιας ψυχής.