Μεγαλώνεις με τους ίδιους ήρωες στον σάκο σου, μα τότε ήσουν παιδί, στήριγμα έψαχνες, και όμως δεν τους αφήνεις. Παράλογο να μένεις σε κάτι που ξέρεις πως δεν υπάρχει για την δύναμη της ψυχής σου. Τα έχεις φτιάξει όλα όπως τα θέλεις, ακλόνητοι φρουροί και πορεύεσαι. Ψέμα στην αλήθεια σου και σου κάνουν εντύπωση οι άνθρωποι, τα καμώματά τους, οι πληγές που αφήνουν, οι εναλλαγές. Ποιος να σου πει και να σε ξυπνήσει πως ο σάκος άδειασε, άλλαξαν όλα, οι συνέπειες; εσύ στα μάτια μου ήρωας.

Because of you

Feeling nothing, terrified, think again what you were wishing for, don't be afraid, warmth is tear, dread of the things you only know. Hurting from bruises, eking my love, bleeding in heart. Dead shadows in my bed, telling lies, talking all over again about you, couldn't stand noise. Shut it down, feel nothing. Even if silence break through, me heart still breathes of you. Trashed, througn away, think again.

Οι πληγές θα είναι πάντα δικές σου και χάρη δεν σου κάνω, χαϊδεμα στα αυτιά σου να ακουστούν όμορφα λόγια, αλλά ψυχρά. Με κοιτάς σαν να μην καταλαβαίνεις τι σου λέω, αλλά τα έχεις νιώσει πιο βαθιά και στην ψυχή σου τα έχεις εναποθέσει. Θα επικαλεστείς ξωτικά, δεισιδαιμονίες και ξόρκια για το κακό που σου συμβαίνει, ενώ γνωρίζεις πως η κατάρα δεν σπάει, ούτε από φιλί.
Θέλω τόσο πολύ να σε μπερδέψω, τον εαυτό μου να παιδέψω, που σε πειρασμό ενδίδω και στο κορμί σου ξαπλώνω απόψε.

Ποιες πληγές σε νοητά χαρακώματα διαβαίνουν οι σκέψεις. Γλυκό φιλί στον λαιμό, ποτέ δεν θα περίμενες τέτοια ώρα. Ξεχασμένα αποτσίγαρα στο τασάκι και με πνίγει το άρωμά σου. Τρέχεις, ξεφεύγεις προ στιγμή και γλιστράς σε νωπό κρεββάτι να ξαπλώσεις στον εαυτό σου, μυστικά δεν είναι οι καημοί για σένα. Όλοι θα προστρέξουν να σου μιλήσουν, αλλά αγκαλιά ποιος θα σου δώσει στο σκοτάδι σου!

Ένα αεράκι, ο ήχος της γλυκός και απαλός, ξέρει τι να σου πει και πως να γιάνει τις πληγές σου, αλάτι και αλμύρα φέρνει και όλα ξεχνιούνται. Σου λείπει πιο πολύ από όλους και όλα, γιατί δεν μιλά, δεν ζητά, δεν θα σου πει "γιατί", δεν θα κοιτάξει ποτέ όταν δεν θα θες κανέναν, αλλά θα είναι εκεί να καλύπτει τις κραυγές, τις στιγμές που θυμάσαι πως ζεις. Ακίνητος ή ξαπλωμένος στον κόσμο της δεν ζητάς, απλά περιμένεις το κύμα, την αίσθησή του.

Θα άντεχες τα δάκρυα μιας σπασμένης καρδιάς, στην αγκαλιά σου να κοιμάται τα ξημερώματα θολωμένη από τις σκέψεις της; εικόνες ζωντανεύουν κάθε βράδυ ζητώντας κομμάτια της και πως να αρνηθεί. Προδομένη από όσα πιστεύει φεύγει από όλους, να μην αγγίζει, να μην νιώθει. Θα ποθούσες ό,τι πιο σκοτεινό από την ψυχή της να φωτίσεις, στην ακροθαλασσιά σου να ανασαίνει δειλινά και ας μην καταλάβαινες ποτέ; Ξέρω πως όλα είναι ένα ακόμη ψέμα, κάνε με να μην πιστεύω σε τίποτα. Ξεχασμένη σε όλα και ας υπάρχουν στιγμές που υπάρχω.

Παράξενοι ταξιδιώτες, παρατηρητές των πάντων και της σιωπής. Μιλούν συνωμοτικά για τα κακώς προσχήματα και ξεγελούν με το χαμόγελο. Συνωμότες σε σιωπή και βροχή στο κεφάλι σου οι σκέψεις. Δίχως δισταγμό θα προκαλέσεις και θα παραδεχθείς την φυγή σου. Σε όνειρο θα πεις πως πιστεύεις και θα εναντιωθούν οι στιγμές που σε έχουν πληγώσει, οι φύλακες των ευχών.
Θα αρνηθείς το φιλί του μορφέα και θα ξεκινήσεις παράτερω ταξίδι σε αντίπερα όχθες.

Προσπαθείς να ανανεώσεις εικόνες και γυρίζεις στα παλαιωμένα σου βιβλία, στην γραφή σου σε ηχητικά κομμάτια, κλείνεις τα μάτια και αφουγκράζεσαι. Ταξιδεύεις; σε γυρεύω παντού. Θα ακούσω όπως πάντα την φωνή σου και θα ξαφνιαστώ και ας ήσουν εκεί, δίπλα, πάντα. Κρύβεις το λογοπαίγνιο στην ματιά σου και πρέπει να σκαρφιστώ έναν τρόπο το φιλί σου να ξεγελάσω και από το χαμόγελό σου να κλέψω. Τα χείλη σου ακουμπάς σε κούπα, να ζεσταθούν από την αφή. Θα γείρω στην γωνιά μου, κλείσε τα φώτα, νιώθω την γεύση σου, βιώνω μια νέα εικόνα.

Μπορεί να έχω ξεχάσει πως είναι να σε αγαπούν, αλλά δεν λησμονώ την αίσθηση του φιλιού, υγρό και παρορμητικό, την αφή της αγκαλιάς, ζεστή και απρόσμενη. Παρακαλετά ξημέρωμα σε ξένο δειληνό, ψεύτης και αφέντης εσύ. Λήθη σε κορμί, μα το μυαλό φέρνει εικόνες στην ψυχή, πιο έντονες από ότι και εσύ έχεις βιώσει. Θα γείρω σε προσκέφαλο, μόνο αν μου τάξεις το κάλεσμά σου, την μορφή σου πραγματικότητα σε όνειρο, την φυγή στην σταθερότητα της παρουσίας σου.

Παράλογο μονοπάτι σε βραδινή ξαστεριά και οι σκέψεις σε καθοδηγούν σε ανήκουστες ακτές. Υγρή άμμος όχι από θάλασσα, αλλά από δάκρυα και χαμόγελα περαστικών. Ποιος να βρει το δίκιο του και ποιος την φυγή από το μαύρο και το απώτερο. Περίεργο το να αποζητάς χάδι εκεί που ξέρεις πως η αφή νόημα και αγκαλιά από κάτι κενό. Παρασύρεσαι από μια ματιά, φρένο στην σκέψη μόνο η πρώτη αχνή φλόγα του ήλιου.
Πεισματάρης όπως πάντα....