Αλώβητος

Πλησίαζε, κατηφόριζε και ένιωθε την ύπαρξή του να μηδενίζει και να επιταχύνει προς το σημείο της πρόσκρουσης.  Να κοιμηθώ και να ανοίξω τα μάτια μου μόνο, όταν θα είσαι εδώ, αυτό ψέλλιζε και η προσευχή του γινόταν όλο και πιο έντονη, σαν ακούμπαγες το πρόσωπό του, να καθαρίσεις τα γυαλιά.
Σε ήξερε και δεν μίλαγε, σε άγγιζε και προσέλκυε την σιωπή να βγει σε παράθυρο μέρας.
Να μιλάς και εγώ θα σε ακούω. Να περνάς, μα να κοιτάς τα μέρη και τις στιγμές, ο χρόνος δεν χαρίζει.
Πλησίαζε, κατηφόριζε και ένιωθες πως μηδένιζε για να φτάσει στο άπειρο γρηγορότερα από ό,τι είχες υπολογίσει. Φτωχός, με ένα πανωφόρι, τρύπιες κάλτσες και οι τσέπες γεμάτες με ζυμωτό ψωμί. Να ανοίξω τα μάτια μου μόνο, όταν θα είσαι εδώ, αυτό ήθελε να καταφέρει και ήλπιζε σε άλλη παρουσία.
Ξέμεινε, έτσι έμοιαζε, μα είχε σταθεί όρθιος πάνω σε σημείο νεκρικό, σε σημείο που όλα τα καθόριζε το κρύο και η νύχτα.
Ας ελπίσουμε σε μια αγκαλιά να βρει την προσμονή. Ας ελπίζουμε πως είναι ήρωας αφανής, όχι ξεχασμένος.

Αντοχή

Η ψυχή σου ανέβαινε, μα το κορμί σου ζήταγε απεγνωσμένα λίγο από την αποφόρτιση της βραδιάς.
Άναψες κεριά, μύρισες τον αέρα και αποσύρθηκες στην θαλπωρή του δωματίου σου. Έπεφτε το κορμί και ζήταγε η πνοή σου να μείνει λίγο στα ουράνια και να μιλήσει, αν όχι να απολογηθεί. Στέρευαν οι διέξοδοι και κύλησε το χέρι σου στο μολύβι. Δυο λόγια μετρημένα, δυο χαρακιές υπολογισμένες και αν σου έμεινε κανείς, έλα και πες το μου.
Ο κόσμος αδειάζει και θα σου αφήσει την πικρία και την γνώμη πως μόνος σου είναι καλύτερα ή θα ήταν, μα μέσα σε αυτόν χαραμίζεσαι, ανθίζεις και φθείρεσαι. Μέσα σε αυτόν αναπαύεσαι και ξυπνάς.
Η ψυχή σου ανεβαίνει, μα το κορμί νύσταξε και έγειρε στην γωνιά του, μπορεί να μοιάζει κρύα, αλλά είναι η μεριά του, δικαιωματικά.
Να με συγχωράς που είμαι αδύναμη, να με συμπαθάς που σε πονώ.

Ανέλπιστο

Ήταν όπως έπρεπε, όπως είχε φανταστεί. Λιτές γραμμές με απερίσκεπτες πινελιές που οριοθετούσαν το ποιος και το γιατί. Και ύστερα από όλες τις λεπτομέρειες κοντοστεκόσουν στο τέλος του κάδρου για να πεις τα διαπιστευτήρια. Αν κοίταζες, έβλεπες, αν απομακρυνόσουν, χανόσουν στα πολλά και εκείνος σημείωνε όλες τις παρατηρήσεις σου.
Ξέρεις, ήταν όπως έπρεπε. Αυτό το κάτι λιγότερο από το περισσότερο, που διαδραματίζει την υπόστασή σου και έχει διατυπωθεί με μέτρο κόντρα στο απρόβλεπτο. Όσο χάζευε τα χείλη σου, είχες γλυτώσει από το να θεωρηθείς ανιαρή και πειστική για το εγώ σου.
Δεν είχε λόγο ύπαρξης το σχόλιο, απλά ειπώθηκαν οι λέξεις που το κοινό αδημονούσε να ακούσει.
Δεν ήταν μεγίστης σημασίας το κείμενο, αλλά ποιος διαπίστωσε το όνειρο πίσω από αυτή την έκθεση.
Να είσαι εδώ, συλλάβισε και αποχώρησε, έστω κι αν το γενικό και το αόριστο παρέμενε ερωτηματικό μονάχα για τους ακροατές.

Άνευ

Υποτυπώδες το δειλινό, έχει μπλοκάρει στην μορφή σου όλες τις έννοιες του κόσμου. Κάποιος πρέπει να δηλώσει το παρόν και να αφήσει την μέρα να περάσει, όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Να δώσει φιλί, να πάρει το γιατί. Να αγγίξει κορμί, να αναπνεύσει η στιγμή από την σιωπή του απόδειπνου.
Σκουριασμένα μοιάζουν όλα, ματιές που νοσταλγούν, δεν ξέρουν να συγχωρούν και εσύ κάπου εκεί ανάμεσα στο σκοτάδι και στο λιγοστό φως.
Ανούσιο το δειλiνό κοντοστέκεται για όσο αντέχει να παραδίδει τον εαυτό του στον ορίζοντα των σκέψεών σου. Κάποιος να δώσει φιλί, να πάρει το γιατί. Να αγγίξει κορμί, να σπάσει γυαλί.
Σε όλο αυτό το σκηνικό, το σώμα βρέθηκε εκτός παιχνιδιού και στην θαλπωρή του κρεβατιού, στέκι από τα παλιά, τα πιο αγαπητά. Δίχως λόγια η βραδιά και όμως ακούστηκαν όλα, με σύνεση και τάξη.
Σε φιλώ!

Τραγικός ποιητής

Παράπλευρη απώλεια το χαμόγελο. Το είχα σαν στολίδι, όποτε ήταν εύκαιρο το φορούσα και στέριωνε τον κόμπο στο στομάχι. Δεν έχασες κάτι που δεν είχες, αλλά την πραγματικότητα, έτσι είπαν. Δεν είναι πως χάνεις μέρος του κορμιού σου, αλλά ένα συναίσθημα που δεν έχει τρόπο να φανεί πια και είναι εντάξει.
Η αποτίμηση της μέρας σε έφτασε στο προσκέφαλο της νύχτας δίχως πολλές ερωτήσεις, έβλεπε την απάντηση στα μάτια σου. Ξεψυχούσε στον παλμό σου η ιδέα ενός απρόσμενα μεθοδευμένου τέλους.
Δεν είναι πως έχασες τα πάντα, αλλά το όνειρο. Δεν είναι πως χάνεις τα ανούσια, αλλά την αξία της παρουσίας σου από τα κοινά.
Στάθηκες και έμεινες εκεί και αλλοίμονο αν το πιστέψει κανείς.
Από αυτό είσαι φτιαγμένη; από θραύσματα και ευχές σου απαντώ, λακωνικά, μπας και πάψει ο διωγμός.
Να σε ξέρουν όλοι και να σε αναγνωρίζει ένας, μικρό το κακό, μα φιλί δεν έχει.

Εικόνα

Συναλλαγματικές δίνεις; να έχω κάτι ως επιχείρημα στο πάρε-δώσε, στην επαφή και στο φεύγα. Εγκαταλείποντας την επιχειρηματολογία του απογευματινού καφέ, ο καπνός από το τσιγάρο σου, στέγνωσε το στόμα μου και με οδήγησε σε βυθό.
Εκδίδονται χάρες και φιλιά σε ικανοποιητικές τιμές και με μεγάλο διάστημα αποπληρωμής. Θα είσαι εδώ για πολύ καιρό ακόμα ή έτσι θα εννοηθεί, με την πρώτη τζίφρα, θα σε έχουν εξαργυρώσει όλοι.
Ξέρω τους κανόνες, αλλά έλα που πρέπει να ρωτήσω, αν με το που θα βγείς από εδώ όλα ακυρώνονται και προσμετρούνται στους βαθμούς της ποινής μου.
Δώσε μια συναλλαγματική γρήγορα και θα σου εγκριθεί η νοσταλγία, η βαβούρα θέλεις να φύγει από το κεφάλι, όχι εκείνος. Μην ρωτάς πολλά, μην κοντοστέκεσαι δίπλα στα φώτα, πες το ποιηματάκι σου και χαιρέτα το κοινό της δημοπρασίας σου.
Κάποιος δημιουργεί, κάποιος σκέφτεται και άλλος καρποφορείται την αξία του τίτλου και της εικόνας.

Ανάγκη

Ανέπνεε με αργούς ρυθμούς να επικρατεί η σιωπή, όχι η παρουσία του. Ταύτιζε την νύχτα με την ανάσα και περιπατούσε πάνω στο φως του φεγγαριού. Θα ταξίδευε για να το έχει αντίκρυ του κι ας ισχυριζόταν ο προφήτης, πως αυτό δεν θα μπορούσε να υπάρξει.
Παραμόνευε τις σκιές και άρπαζε κάθε ευκαιρία να τις διδάξει χορό και φιγούρες.
Θα τον άγγιζε η ένταση του παιχνιδιού και θα σταμάταγε τους ρυθμούς της καρδιάς, να επικρατήσει η ψυχή.
Πιο πολύ από όλους, έμενε ξάγρυπνος τα βράδια, να έχει κάποιον να καταγράφει τα μυστήριά της και όσα παραμονεύουν. Ίσως το χάδι να ήταν άκομψα κομψό, ίσως η ψύχρα να ήταν αντιπερισπασμός για την ύπαρξη του μορφέα, κάπου πιο δυτικά του ορίζοντα.
Ανέπνεε και ήξερες πως θα αντέξει σε χρόνο αόριστο για να παρατηρεί τα καμώματά της.

Αλκοολική νύχτα

Αν δεν σε ήξερα, θα τολμούσα να πω, πως υποκρίνεσαι, πως φυλάγεσαι από όλους και καραδοκείς την στιγμή της φυγής. Ποιος σε δίδαξε ενοχές και μονοπάτια; Ποιος να σε κοιτάξει στα μάτια και να ομολογήσει την ψευτιά του! Γυρνοβολάς και ξεδίνεις σε σάπια κορμιά, σε τελειωμένες αλκοολικές νύχτες. Θέλει ταλέντο να αντέχεις την δυσωδία  και τους εφιάλτες , οι οποίοι λατρεύουν να σε ξυπνούν πάνω στην λήθη σου.
Αν δεν σε ήξερα, θα τολμούσα να σου πω μια κουβέντα παραπάνω και να σε θέσω σε σύγκριση με τον εαυτό μου, αλλά είναι η ώρα περασμένη για τέτοια χάδια και ηρωισμούς. Στην ματιά σου πάνω στάθηκε όλη η νύχτα, αν και δεν φάνηκες να το απολαμβάνεις, όσο εκείνη. Με τόσους αλήτες και περιφρονημένους, καραδοκείς την στιγμή, που ο φάρος θα ρίξει φως πάνω σου, τόσο όσο και η σιωπή σου.
Γνωριζόμαστε έτη πολλά και σου ευχήθηκα από πριν για γνώση και συμμόρφωση.

Αψίδα Σκότους

Μονολογούσε το σκοτάδι στα μάτια του, απαγγέλλοντας στίχους από το ημερολόγιό του. Ξέρω τα λόγια απέξω, έλεγε, για να ξορκίσει τους γνωστικούς. Περπατούσε με την έννοια του στο σκοτάδι, μην φανεί ο δρόμος  από τις σκιές στο πάτωμα.
Ξωπίσω του δεκάδες υπόγειες στοές, ανασήκωναν την επιδερμίδα του και ξεστόμιζαν σκέψεις που είχαν αφεθεί στην πλάνη τους.
Εγώ σε ξέρω πιο καλά από όλους έλεγε, για να απομακρύνει τους σχετικούς.
Έβγαλε την αίσθηση από τα χείλη του και ακούμπησε την τραχιά υφή της νύχτας . Μια γουλιά ‘ήταν όλο το όνειρο, με σένα να αναδύεσαι από την μέθη.

Αίθουσα

Σε μια αίθουσα που αδειάζει και αφήνεται στην ομορφιά της τι να πρωτοπείς; για τις ψυχές που ξεκίνησαν ταξίδι για τον έξω κόσμο; για τις εικόνες τις μεγάλης οθόνης ή για τα αποτυπώματα σκέψεων που θα τα έβλεπες μόνο πάνω στα πρόσωπά τους εκείνη την στιγμή;
χειροκρότημα, αγαλλίαση, όταν το πρώτο πράγμα που σε περίμενε απέξω, όσο ο πολιτισμός είχε πάψει να υπάρχει για αυτές τις δυο ώρες, ήταν η νοτισμένη μυρωδιά της βροχής. Να κυλίσουμε στο γρασίδι, να σημαδέψω τα μπατζάκια μου με χρώμα, να σε πιάσω αγκαζέ και να σου δώσω ένα φιλί ευχαριστήριο.
Η δύναμη της εικόνας κρύβεται στην περιγραφή της ή μήπως σε ό,τι άφησες να σου κάνει παρέα ηθελημένα; εγώ θα σου διηγούμαι και εσύ θα ταξιδεύεις πιο γρήγορα και από τον χρόνο για να τοποθετήσεις τον εαυτό σου στην θέση μου.
Σε μια αίθουσα που αδειάζει από τον κόσμο, στάθηκα στην ομορφιά του χώρου. Στην ζεστασιά του ξύλου και στην παρουσία των χρωμάτων, που ήταν τόσο διακριτική, ώστε έπλασαν με σύνεση το αποψινό θέαμα του φεγγαριού.