Blue Moon

 Όταν η ψυχή τρέχει με χίλια, είναι βέβαιο ότι δεν θα πάρει σωστά την στροφή και θα φύγει σε τροχιά. Ποιος θα την σταμάταγε; ποιος! Αυτό είναι το σκεφτικό της, όταν τα δάκρυα πνίγονται στην στεριά. Δεν σου μοιάζει για κάτι εξωτικό, σου μοιάζει κάτι ξενικό. Δεν μπορείς να την καταλάβεις, δεν μπορείς να την προλάβεις κι ας ήσουν συνοδός, κι ας ήσουν επάνω στην ίδια μηχανή, δεν θα συλλογιστεί την παρουσία σου, η απουσία σου την βασάνιζε.
Όταν η ψυχή τρέχει με χίλια, είναι σίγουρο πως αν μπεις μπροστά της, θα σε προσπεράσει ως κενό, γιατί δεν θα έχεις υπάρξει για εκείνη. Θα το πίστευες αλλιώς; αν δεν το ζούσες, αν δεν ήσουν σημάδι στην άσφαλτο;

Εγώ στα έχω πει και εσύ συνεχίζεις και κάνεις τα δικά σου.

Ο Ρατσισμός της Μονάδας

Άνθρωποι πεθαίνουν , δολοφονούνται και κοινωνίες ξεσηκώνονται για την ιδιαιτερότητα, για το χρώμα, για τις διακρίσεις. Μα δεν αναρωτιέσαι ότι πάνω από όλα , αυτή η ψυχή αντιμετωπίστηκε βίαια ως μονάδα. Δεν είχε να κάνει με την απόχρωση του δέρματος, αλλά με το γεγονός ότι βρέθηκε μόνος, ανυπεράσπιστος, μπροστά σε πολλούς.
Έτσι είναι η κοινωνία, να κριτικάρει την μονάδα και να επικροτεί την αγέλη, να την θεριεύει. 
Εάν ανήκεις σε ένα σύνολο, είσαι ασφαλής, ειδάλλως σε "τρώει" ο λύκος. Πρέπει να έχεις οικογένεια και να εναλλάσσεις ρόλους. Αν είσαι μόνος, είσαι παράταιρος, περίεργος τύπος, που έχει ξωκύλει από τα "πρέπει" και τους στόχους της ζωής της κοινωνίας. Ακόμα και οι φίλοι θα απομακρυνθούν, γιατί είσαι τρελός, εάν νομίζεις πως συμπάσχουν ή καταλαβαίνουν τον ρεαλισμό σου. 
Είσαι μόνος; απομόνωση, το μόνο που σου αρμόζει, να μην μολύνεις άλλους, λες και το επιζητείς. Είσαι απειλή!
Δύσκολο πράγμα να είσαι ο εαυτός σου, να κάνεις πράξη τα θέλω σου, να μην βολεύεσαι, να μην κάνεις εκπτώσεις, να ζητάς αποδοχή για το είναι σου, όχι για τα πρέπει άλλων.
Αυτό να βγεις και να φωνάξεις, " τέρμα στον Ρ Α Τ Σ Ι Μ Ο της μονάδας", όπως κι αν είναι, όπως κι αν μοιάζει.

Σιωπηλός Επαναστάτης

Είσαι αντιμέτωπος με την αλήθεια, με την γύμνια του κόσμου. Μοιάζεις μόνος, παράξενος μόρτης, μα όχι μαφιόζος. Νιώθεις, απογοητεύεσαι, πονάς, πληγώνεσαι και όλο πας στις ίδιες συγκεντρώσεις, συναυλίες τις αποκαλούν, και δεν αρθρώνεις ούτε έναν στίχο, γιατί στην ντουντούκα θα πεις :
"Γιατί, νιώθω......"
"Γιατί, πιστεύω...."
"Γιατί, αγαπώ....."
"Γιατί, θέλω...."
"Γιατί, ελπίζω...."
"Γιατί, πονώ...."
"Γιατί, ονειρεύομαι....",
κι σε όλες τις προτάσεις, υπάρχουν ιδέες κρυμμένες, έννοιες, που θέλουν να επιλέξεις να προσθέσεις :"να νιώθω", " δεν πιστεύω", " πρέπει να αγαπώ", "θέλω να θέλω", " να μην ελπίζω", " δεν πονώ",  "να ονειρεύομαι". 
Δεν τελειώσαμε, υπάρχει το ερωτηματικό, το θαυμαστικό, η τελεία, η παύλα κι αν θα φτάνεις σε αναζήτηση, εάν θα είναι απορία, αν θα είναι μια κατάφαση, αυτή την φορά τήρησέ την ή ψάξε να βρεις την απάντηση που σου ταιριάζει, γιατί ο κόσμος δεν θα σου μοιάζει.
Εάν δεν καταλήξεις να σιωπάς στην φωνή της ψυχής σου, μην πεις πως είσαι  επαναστάτης!

Αδυναμία

Τι να ακουμπήσω στην ψυχή μου να γιάνει; τίποτα δεν φτάνει, τα δάκρυα να σταματήσουν. Ο χρόνος κυλά ή έχει σταματήσει σε στιγμές και εικόνες στην επανάληψη;
Μετράς ή να συνεχίσω την φλυαρία; έχει σημασία να πούμε πως φτάσαμε ως εδώ; μια αγκαλιά μπορεί να τα πάρει όλα μακριά, αλλά δεν θα γίνει.
Έφτασε η στιγμή εκείνη, που δείχνω αδύναμη μπροστά σου και ποιος να μου το συγχωρέσει!
Σβήνω καθώς περνάνε τα χρώματα από τα σύννεφα, σαν κλέφτες και το αεράκι ταπεινά σου υπενθυμίζει πως πρέπει να φύγεις και να κρυφτείς, για όσο!

Παύση μέχρι νεωτέρας

Η ζωή σε βρίσκει να στέκεσαι ακίνητος, να περάσει ή να σου συμβεί κάτι; θετικό ή αρνητικό δεν ξέρεις ούτε εσύ. Δεν ξέρεις εάν πρέπει να ευχηθείς κάτι ή απλά να αφήσεις να περάσουν οι στιγμές σιωπηλές.
Τα δάκρυα σε προδίδουν ή σου ζεσταίνουν το πρόσωπο; τολμάς να ουρλιάξεις; χθες στον ύπνο σου έβλεπες εφιάλτες,  κάτι σε πνίγει.
Να παραλείψω τα αυτονόητα και να μπω στο "ψητό", μου λείπεις!
Δεν είναι τίποτα απλό, δεν είναι τίποτα εύκολο. 
Μπορεί να μοιάζει εύπεπτο, αλλά η ψυχή κρατά τις αντοχές μονάχη.
Η ζωή σε βρίσκει στο αντάμα και στο γεια, στο "δεν έχω χρόνο" ή στο " απέχω από όλους κι απ'όλα", ενώ η αλήθεια σου είναι μία, " δεν θέλω τίποτα, μονάχα εσένα".

Λίγο πριν

Φτάνοντας ένα βήμα πριν το τέλος, στην άκρη σε ένα μονοπάτι, που δεν ξέρεις αν κενό θα διαβείς ή σκοτάδι. Είσαι σίγουρος όμως, το θες να το βιώσεις κι ας ξέρεις πως λίγα μέτρα παρακάτω, θα το ξανασκεφτείς,  μα δεν θα γυρίσεις ματιά να δώσεις στο παρελθόν.
Είσαι μόνος; εξασφάλισες τόσο αποτελεσματικά την προσήλωσή σου στον στόχο; περνάς στο επόμενο επίπεδο, στην πίστα που θα χορέψεις και θα γελάσεις με την ψυχή σου, γιατί ζεις αναπάντεχα όμορφα.
Είχες τα μάτια σου ανοιχτά στο φιλί, έκπληξη ή διαπίστωση;
Είσαι εκεί ακριβώς που επιθυμείς, λίγο πριν την άκρη των δαχτύλων σου!

Ερωτηματολόγιο

Τι έχω ζήσει με ρωτάς! Αν μου είναι αρκετά, αν επιθυμώ κάτι, αν μου έχει λείψει κάτι άλλο.
Να δηλώσω πως αγάπη θέλω μόνο και αν είπαμε και κάνα δυο κουβέντες παραπάνω, φταίει το φιλί που δεν βρίσκει αποκούμπι.
Μου ζητάς να υπογράψω χαρτί και να απαρνηθώ ψυχή. Μου είναι δύσκολο να σε κοιτώ στα μάτια και να μην βουρκώνω, αλλά η επιθυμία σου, διαταγή μου.
Να πάμε παραλία θέλω, μου έχει λείψει η σκιά της μορφής σου από το φεγγάρι και η θάλασσα που αγγίζει γλυκά την στεριά.
Έχω ζήσει στιγμές, χάδια που διαρκούν τόσο, όσο για να τα αποζητάς.

Επιφανειακός

Πρέπει να το πετάξεις για να το χαρείς. Ως εδώ ήταν θα πεις και δεν θα κοιτάξεις πίσω. Σου είναι αδιάφορο ή σου είναι τόσο δύσκολο να αφεθείς στην ψυχή σου;
Θέλω να τα έχεις όλα, το δικαιούσαι άλλωστε, αλλά δεν αποτελώ μέρος της δικαιοσύνης, επίορκος θα βρεθώ, αν συνεχίσω να σε κοιτώ στα μάτια.
Τι ζητάς πια; τι θες και με ζαλίζεις συνεχώς με τις απαιτήσεις σου;
Συγνώμη, έχεις απόλυτο δίκιο, "με τα θέλω σου". Ακούστηκες, μα δεν έχω κάτι να σου προσφέρω σε αυτά που αναζητάς.
Για να πεις πως το έζησες, πρέπει να το πετάξεις, όσο καίγεται το μέσα σου, ειδάλλως θα σκουριάσει.
Αν δεν ένιωσες το "γιατί| να σε βασανίζει και αν δεν θέλησες να κλειστείς σε δωμάτιο σκοτεινό, παρέα με νύχτα γεμάτη από αυγουστιάτικο φεγγάρι, δεν ένιωσες τίποτα!
Κράτα το στα χέρια σου, όσο σιγοκαίγεται το φιλί, μαζί με αυτό το ραβασάκι.

Αφορμή & Αιτία

Έχω καιρό να γράψω, πρέπει κάτι να γράψω! θα είναι πικρό, θολό, έντονο, σκληρό, σκοτεινό, θα είναι άδικο. Τόσες σκέψεις σε κατακλύζουν, μα μια νικά και μένει.
Πρέπει κάτι να γράψω, κι αν σφάλλω; και αν το φταίξιμο είναι δικό μου; μονάχα δικό μου!
Σε πιάνουν τα διαόλια σου, μικρή και χαζή που ακούς ποιόνα; τα μέσα σου, κάποιο συναίσθημα;
Δεν είναι για σένα, δεν θα είναι για σένα και ας είναι για σένα, απλά ΔΕΝ.
Θα καλύψω την σιωπή, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή, στην χαρά σου, στην υγειά σου!
Πάει καιρός, πρέπει να γράψω!

Ερωτηματολόγιο

Να ρωτήσω τι γεύση έχει το φιλί σου ή το δάκρυ; κουβαλάς θλίψη ή κάποιο πένθος; χαζές ερωτήσεις, δεν θα στις κάνουν, δεν θα σε φέρουν σε δύσκολη θέση. Δεν έχει σημασία θα πεις, ακόμη κι αν σκεφτόσουν να απαντήσεις, κανένα φιλί και κανένα δάκρυ δεν θα ήταν το ίδιο, ούτε η φυγή. 
Να σου δώσω μιαν άλλη εκδοχή; έχεις το βλέμμα σου στραμμένο σε βροχή ή ουρανό; μελετάς τα άστρα ή την όψη του φεγγαριού που δεν θωρείς; όπως και να έχει το ζήτημα, δεν θα μιλήσεις, δεν έχεις φωνή, μονάχα γράφεις ψυχές σε μελάνι και χαρτί.
Έχεις την αίσθηση, μα δεν ξέρεις τον τρόπο μοναχά.