Κοιτάζεις έξω από το παράθυρο για την θέα, όμως σκοτάδι, είναι νύχτα, λάθος στιγμή.
Γυρνάς στην θέση σου απογοητευμένος, ήλπιζες, έκανες όνειρα σε μια λάθος στιγμή.
Μήνυμα, κλήση, σιωπή, δεν έχεις λόγια σε ένα ταξίδι που θα ήξερες το τέρμα, όχι όμως το τέλος.
Σε ψάχνουν, σε αναζητούν και δεν υπάρχουν λόγια, μόνο θλίψη, η απόγνωση μετά.
Κοίταζες για θέα και όσα σου έταζαν πήραν λάθος τροπή και βγήκαν αντάμα με την τύχη άλλων.
Να σου πω συγνώμη, φτάνει; είναι αρκετό;
Είναι αργά, σφάλμα!
Σαν να κοιμάμαι με μια έννοια λιγότερη, και δεν το θέλω! Δεν θέλω να νιώθω απόμακρη, απόμερη, να είμαι ξένη από την ψυχή μου.
Θα περίμενες πως θα ήσουν ανάλαφρη, μια οπτασία; Ίσως κάτι εξωτικό, αλλά η σκέψη άδεια παραμένει, με τί να γεμίσουν τα όνειρα πια!
Σαν να κοιμάμαι με μια έννοια λιγότερη, και δεν το θέλω! Δεν θέλω ο λόγος να είναι ένα συναίσθημα λιγότερο, ένα πρόσωπο, μια ανάσα, αυτό ξενίζει την ψυχή μου!
Θα πίστευες πως θα καιγόσουν σε πυρά, θα σε έπνιγαν δάκρυα, θα φώναζες ίσως για κάποια αδικία; Μα συμβαίνει το κενό του άπειρου και η ησυχία της γνώσης!
Εάν νομίζεις πως έχεις χαθείς, είσαι γελασμένος, έχεις ήδη χαθεί.
Ξεχασμένος σε σκοτάδι και σε βροχή. Μιλάς με τον εαυτό σου και παραμιλάς στον ξύπνιο σου. Όλα ένας ατέρμονος εφιάλτης, ακόμη και όταν έχεις τα μάτια σου ανοιχτά. Ποιος αγαπά τον φόβο και ποιος την σιωπή! Κρατάς στην χούφτα σου μια ζαριά και δεν λες να την ρίξεις, τελευταία παρτίδα είναι, τι κοιτάς!
Εάν νομίζεις πως παλεύεις, είσαι γελασμένος, έχεις ήδη ηττηθεί.
Οι υποθέσεις δεν χωρούν άλλο στην εξίσωση, μια λύση αναζητάς, την ξέρεις ήδη.
Σβήσε τα φώτα έχει πανσέληνο. Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι για να φωτίσει το δωμάτιο, είσαι παρών, κοιτάς προς το μονοπάτι του. Εδώ δεν χρειάζεται να χαράξεις πορεία, να βγάλεις λόγο, να αιτιολογήσεις και το πιο σημαντικό να απολογηθείς, γιατί είσαι "εντάξει".
Γείρε κοντά μου, το καλεί η μέρα. Το συναίσθημα πλημμυρίζει το δωμάτιο, την παραλία μας, την θάλασσα που ακουμπά το φεγγάρι σε αυτό το ραντεβού αιώνων. Αν δεν σε ήξερα, θα τόλμαγα να πω πως είμαι τρελή που συνυπάρχουμε σε ψυχή και σκέψη.
Σβήσε τα φώτα και γείρε πλάι μου, δεν χρειάζονται ευχές, μόνο θέλω.
Αναγνωρίζοντας έναν ουρανό και ξεχνώντας έναν άλλον, πας μπροστά ή πας πίσω;
κατακτάς ή χάνεσαι; σκοτάδια έχουν όλες οι πλευρές, άλλες πιο γκρι, πιο μαύρες, πιο σκοτεινές, πιο βαθιές, πιο απότομες, πιο από όλα όσα δεν ήξερες ότι υπάρχουν.
Αυτά, να τα πεις αλλού! σε αυτούς που δεν σε ξέρουν, που θα πεις δυο αρλούμπες και δύο αμπελοσοφίες και θα καταφέρεις να περάσεις ξώφαλτσα από τις σιωπές σου.
Αναγνωρίζοντας έναν γαλαξία, πάει να πει πως τον ξέρεις; μια εικόνα βλέπεις, δίχως να σκεφτείς το ψέμα του, την υποκρισία, την άρνησή του για ζωή. Δεν είναι εκεί πραγματικά, ένα αποτύπωμα βλέπεις, μια ψευδαίσθηση του χρόνου, του κόσμου όλου που σε περικλείει.
Είναι το ζητούμενο το άγνωστο και είναι άπιαστο, τρελέ!
Στην φυλακή της άκρης της ψυχής, που έμαθε να έχει όρια και δεν ξεσπά σε φιλιά και αγάπες. Δεν το ήξερες πως υπήρχαν όροι απαράβατοι και πληγές που δεν έσβησαν ποτέ, δεν ήταν από μολύβι.
Είναι κάποιες στιγμές που μέσα στην κούραση, την θλίψη, το τσαλάκωμα, έρχεται η σκέψη και φέρνει στο προσκήνιο των ματιών, την εικόνα της. Την θύμηση της μορφής της, όταν ήσουν ακόμα παιδί, που δεν χρειαζόταν να της ζητήσεις κάτι, κι όμως θα σου έλεγε δυο κουβέντες και θα σε έφερναν κοντά της, να θέλεις να σε μάθει να πλέκεις σταυροβελονιά, να της πεις το μάθημά σου, να την διακόψεις την στιγμή της ανάγνωσης του μαύρου κοτσονάτου προσευχηταρίου της, επειδή ήταν κάτι που έκανε συνεχώς και δεν έμοιαζε παράταιρο, ήταν στοιχείο δικό της, και ήσουν χαρούμενη, γιατί έπαιρνες αγάπη, απλά επειδή ήταν εκεί τους χειμώνες.
Της παραχωρούσες το κρεβάτι σου δίχως να αγκομαχάς, θα της πήγαινες την σούπα της και θα περίμενες πάντα με ανυπομονησία τα γλυκά της που μύριζαν μοσχοκάρυδο. Είναι κάτι που μου την θυμίζει πάντα, είναι κάτι δικό της, στοιχείο της ψυχής της, της φροντίδας της, της θαλπωρής που σου πρόσφερε μόνο και μόνο που σε έβαζε να συμμετάσχεις στην σκανδαλιά για ένα γλυκάκι ή για λίγο παραπάνω φαϊ για τη λιγούρα.
Είναι κάποιες στιγμές δύσκολες, που μοιάζει η ψυχή να μην αντέχει, κι όμως η θύμησή της αναδύεται με έναν μυστικό τρόπο και σου υπενθυμίζει να κάνεις τον σταυρό σου στο μαξιλάρι σου, πριν κοιμηθείς, στο προσκέφαλό σου και αυτό αρκεί για να έρθει ο Μορφέας κοντά σου.
Τίποτα δεν μοιάζει τυχαίο γιαγιάκα μου, συνονόματη, που σου πήρα όλες τις χάρες και τα κουσούρια, που διάλεξες να φύγεις Μεγαλοβδομάδα, ανήμερα Πρωτομαγιάς, ημέρα γενέθλια.
Ξέρω, είσαι δίπλα μου, δεν στο ζητώ!
Δεν σε ξεχνώ και είναι τω ψυχών, που θέλουν το μερτικό τους!
Τις εξαρτήσεις μου τις αγαπώ, δεν "Αγαπώ" , "τις αγαπώ". Γενικά και αόριστα δεν μου κάνουν εμένα, δεν μου αρκούν και ας φαίνομαι αλαζόνας. Αλητάκι θα παραμείνω, μην επιμένεις, και από σήμερα και 'μπρος ούτε βλέφαρο μην μου ρίξεις, τα τσανάκια μας χωρίσαμε και ούτε που με ήξερες, ούτε που θέλω και να σε ξέρω εις το άπειρο και ακόμα παραπέρα.
Τις συνήθειες μου δεν τις αλλάζω, δεν "αλλάζω", "δεν τις αλλάζω" έχει διαφορά, που άμα δεν την εμπέδωσες, δεν θα σε σώσει ούτε λεξικό, ούτε εγκυκλοπαίδεια. Την αλήθεια δεν την αγαπάς και ψάχνεις για δικαιολογίες, πρόχειρες και πρόστυχες.
Αν δεν αντέχεις, απομακρύνσου, σε κουτιά ζούμε όλοι άλλωστε
Όταν η ψυχή τρέχει με χίλια, είναι βέβαιο ότι δεν θα πάρει σωστά την στροφή και θα φύγει σε τροχιά. Ποιος θα την σταμάταγε; ποιος! Αυτό είναι το σκεφτικό της, όταν τα δάκρυα πνίγονται στην στεριά. Δεν σου μοιάζει για κάτι εξωτικό, σου μοιάζει κάτι ξενικό. Δεν μπορείς να την καταλάβεις, δεν μπορείς να την προλάβεις κι ας ήσουν συνοδός, κι ας ήσουν επάνω στην ίδια μηχανή, δεν θα συλλογιστεί την παρουσία σου, η απουσία σου την βασάνιζε.
Όταν η ψυχή τρέχει με χίλια, είναι σίγουρο πως αν μπεις μπροστά της, θα σε προσπεράσει ως κενό, γιατί δεν θα έχεις υπάρξει για εκείνη. Θα το πίστευες αλλιώς; αν δεν το ζούσες, αν δεν ήσουν σημάδι στην άσφαλτο;
Εγώ στα έχω πει και εσύ συνεχίζεις και κάνεις τα δικά σου.
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
