Ταξίδι τα σύννεφα στα μάτια σου, θα περάσουν και θα μείνουν οι διαδρομές τους στο μυαλό να γαληνεύουν την μορφή σου. Ήρεμη και η θάλασσα αν και είπαν φουρτούνες, άνεμοι κι όμως αυτό το αεράκι το ξέρεις, δεν μπορεί να είναι έτσι. Φιλιά στον λαιμό, πονηρό που είναι το άτιμο ώρες ώρες και δεν πρόλαβες να του πεις ένα γεια, του αγγέλου που δεν θα φανερωθεί ποτέ, γιατί ξέρει πως θα μείνεις εκεί να τον αναζητείς, πάντα, σαν τον δεις. Ένα παραμύθι στα χέρια σου, αφήνει σημάδι στην σκέψη, να βρίσκεις πάντα το μονοπάτι που μπήκες, μην σταθείς, ο χρόνος κυλά πιο γρήγορα, σε ξεγέλασε ετούτος ο ουρανός. Αν στάλες αισθανθείς στο πρόσωπό σου, κόπιασε κοντά, αγκαλιά.

Θα κλείσεις τα μάτια να ονειρευτείς την μορφή του, ένα χαμόγελο, αλλά πιο πολύ τα μάτια του. Θα περιμένεις την στιγμή που θα σε κοιτάξει, γιατί θα το θελήσει να σου πει να μην φύγεις ποτέ. Δάκρυα σε όνειρο δεν πρέπει να υπάρξουν, μην σκεφτείς, άσε να είναι δίπλα σου για ετούτη την αφορμή και πιες την γουλιά από το ποτήρι του, μυστικά θα έρθουν και θα ξεχαστούν πάνω σε φιλί. Θα ακουστεί η ίδια μελωδία πιάνου στο πέρασμά του και μην κοιτάξεις, δε θα μπορέσεις να συγκρατήσεις κάτι και θα αναζητείς το ίδιο κάθε φορά. Μορφέας παρήγορος που πάλι εκείνον θα γυρέψεις για το όνειρο.

Ψυχή θλιμμένη σε μια αγάπη όπως το ρόδο, θα μαραθεί. Παραμένει στα χέρια, στα χείλη να μοιράζεται τα χρώματά του, να φέρνει αναμνήσεις σε χείλη και εγώ πως βρέθηκα μάρτυρας; βήμα σε νερό να ξυπνήσεις, να αφήσεις το άνθος εκεί να επιπλεύσει, να ταξιδέψει, να φύγει μακρυά σου, να μην το δεις να αλλάζει, να μην αλλάξει μορφή. Ζήτησες κάτι, μια ανάσα στο πλάι σου και όλα χάνονται πιο γρήγορα και από το δειλινό. Θα χαζέψεις τα πουλιά που φεύγουν, που μπορούν και πετούν πέρα από τούτο τον ουρανό και ξέρουν τον πηγαιμό τους. Θα ξανάρθουν, θα ελπίσεις να φέρουν και ένα φιλί από τα μέρη τους, ένα δικό σου γνώρισμα.

Είμαι μακρυά, να μην αγγίζω, να μην νιώθω και πως να σε αποχωριστώ μετά. Ματιές όμορφες, απλές, περίπλοκες για τον νου και σκορπούν οι ήχοι από τις νότες ετούτου του τραγουδιού. Σε πικάπ καρδιές δημιουργούν γρατσουνιές, ρωγμές, γοητευτικές για όποιον κοιτάζει, από κάτι θυμίζει παρελθόν. Νανουρίζεις ξένες αγκαλιές, θα ξεχαστείς και κάποιος θα σε ξυπνήσει στο τέλος του προορισμού. Φτάσαμε εκεί; σε ζητώ να είσαι παρών, ποτέ θύμηση, ποτέ ανάμνηση Μην κρύβεις τον χειμώνα, ο μόνος τρόπος να διατηρήσεις το άνθος. Στο τέλος, εγώ!

Δεν θα σε αγκαλιάσει, δεν θα έρθει ποτέ, δεν μπορεί, όσο κι αν το θέλησε. Προσπαθείς να κρύψεις δάκρυ σε ένα τραγούδι. Ξαπλώνεις στις όμορφες εικόνες του. Έτσι πρέπει να είναι το φιλί, δίπλα του, έτσι η ανάσα σου μακρυά του. Δεν γράφω ποίημα, παρέα κρατώ στην φλύαρη ψυχή μου. Λαχτάρα και πάλι φταίει. Συγνώμη να ζητήσω από τα μάτια σου και ας πονώ εγώ. Μην διαλέξεις λάθος χέρι, το δαχτυλίδι το κρατώ στο δεξί, την καρδιά μου στο αριστερό. Ένα παιχνίδι ή μια ζωή. Είμαι πολύ μικρή για να σου προσφέρω το οτιδήποτε και ας μεγαλώνω.

Τετριμμένες λέξεις στα χείλη σου και εγώ απλά ζήτησα μια ματιά σου, ένα φιλί για του ονείρου τα δάκρυα. Φλυαρίες σε λάθος στιγμή καλύπτουν τα ίχνη του, αλλά πρόλαβα να πιάσω την εικόνα του, καθώς έστριβε στο σοκάκι. Εύκολο να πεις πως σε ξελόγιασαν σαν παιδί και να κλαφτείς, ζητώντας κατανόηση, μα το χάδι χάθηκε σε λάθος αγκαλιά. Τάξε σε άγιο τους παλμούς σου, να σωθείς, μα συγνώμη μην πεις. Τι πιο εύκολο να μοιρολογείς, αλλά ξέχασες να μείνεις άφωνος ενώπιόν μου. Μην στεναχωριέσαι, δεν σε λησμονώ.

Χατίρι τέτοια ώρα πες μου ποιον να βρω να με πάρει αγκαλιά που όλα τα κομμάτια έχουν σκορπίσει σε κάθε γωνιά ετούτου του κρεβατιού. Παράπονο σε μάτια έρωτα που το όνειρο έφυγε μακρυά του για μια ακόμη νυχτιά. Πέπλο να ντυθείς να μην φανερωθείς ποτέ, σε ψευδαισθήσεις να μείνεις, γιατί από τώρα τον πόνο νιώθεις. Ευχή τέτοια ώρα; άστο, ουδείς να την ακούσει. Ματαιόδοξος μορφέας έχει πλέξει ήδη όνειρα, δεν θα σε ρωτήσει, ξέρει να σε πείθει για όσα θα σε γλυκάνουν και πεις να γευτείς. Πίκρα που η στιγμή σε προδίδει σε ένα κομμάτι χάρτου, έπρεπε να είχε καεί.

Βαδίζω πάνω σε παρτιτούρα για να σου πω, πως ζωγραφίζουν οι σκέψεις την μορφή σου. Αγκαλιάζει μελωδίες η νύχτα για να νιώσει παρουσίες και σε ξελόγιασε η ιδέα ενός έρωτα κάτω από τούτο το φεγγάρι. Δειλό το φιλί, πάντα προβάλει μόνο, πρωταγωνιστής δίχως ταινία, μονός ρόλος σε παράταιρο ζευγάρι χειλιών. Πάτησα κατά λάθος σε ροδοπέταλα.

Θα αναζητήσεις μια αδυναμία στα χείλη μου, τον παλμό μου να νιώσεις σε δικό σου χτύπο και ταξίδι να φτιάξεις σε μυαλό και κορμί. Ποζάρεις σε σκέψεις, χορεύεις σε καθρέφτες του εαυτού σου και ξέρεις πως την λάγνα σου ματιά να κερνάς. Σου τάζω ματιά, σου κλέβω φιλί και ξέρω τα όνειρα να σταματώ πάνω στην ψυχή σου να κουρνιάζουν και να πλέκουν στην αγκαλιά σου χάδια. Είμαι εκεί, αρνήσου το, είσαι απών αποδέξου το. Ένας από τους δυο μας πρέπει να βγει ο θύτης. Ψίθυρος από φεγγάρι, νότα από βοριά και εγώ υποσχέθηκα μια ακόμη βραδιά.

Μέσα στο υγρό και στο σκοτάδι κάνει διαδρομή το φιλί και ξενυχτά και ανυπομονεί για να φανερωθεί. Δίχως σταματημό ψιθυρίζει λόγια σε ψυχές και συντονίζει τα όνειρα να ανταμώσουν κάτω από φεγγάρι και θάλασσα. Εγώ στην άκρη του, στα χείλη του να περιμένω να φύγει η βραδιά, τα όνειρα να κοπάσουν και σε αγκαλιά να πει και να σκεφτεί τα πάντα. Όλα γίνηκαν ένα με την αλμύρα και όλα ξεχάστηκαν.