Πρέπει να βρεις κάτι για να ελπίσεις, όνειρο, ένα φως, μια ψυχή και να πιστέψεις πως όλα γίνονται και ας το έχεις βολέψει μέσα σου, πως για σένα δεν υπάρχουν. Βαδίζεις και ας κλείνουν όλα εμπρός σου, τόσο πολύ πρέπει να σε φοβίζουν όλα; μια βουτιά σε καλοκαίρι θα ήθελες, μια στιγμή να βρεις σε ανάσα και να φύγουν έννοιες.
Θα σε ακολουθήσει μια κραυγή, καθώς θα πέφτεις και ανακουφίζεσαι. Πιες, έτσι κάπως όλα ξεχνιούνται και μπερδεύονται στου μυαλού τις κατακόμβες.
Φεγγάρι, λάθος, φως.

Δάκρυα, βρες έναν τρόπο να τα σταματήσεις και ας χρειαστούν αγκάθια να βάλεις κόντρα. Χαμόγελο, βρες μια στιγμή να το φυλακίσεις και ας χρειαστούν άσπονδες ευχές μοναξιάς. Μονοπάτια και σχισμές, θάρρος στην λογική θα ανταμώσεις; της ψυχής σου το θέλω και να κάνεις πράξη; περνά η ώρα και αφαιρείσε, όταν πιαστείς από την κλωστή του ουρανού. Την ματιά σου είδα, όπως την θυμάμαι. Φόβος, γιατί το μυαλό σχεδιάζει δίχως μορφή.

Ζω μονάχα μια στιγμή, στιγμές και η εικόνα σπάει. Βροχή σε παγωμένο πρόσωπο σημαδεύει και γλυστρά σε κορμί. Όποιος σου πει πως ζει, ψεύτης. Όποιος σου δείξει εδέμ, παραίσθηση. Θα ήθελες εδώ ο δρόμος να μην σε είχε βγάλει και να κοίταζες στεριά από μακρυά. Φιλιά να καίγονται, αισθήσεις να χάνονται, κάπως πρέπει να επιβιώσεις. Φοβάμαι το αποτύπωμα, αυτό που έχει μείνει μέσα μου, δεν μπορώ να το αποχωριστώ, γιατί είμαι εγώ και εσύ μαζί. Χαμμένη, γνωρίζω τα λάθη, αλλά γυρίζεις πίσω;

Σπιναλόγγα

Το φεγγάρι να κοιτάς μάτια μου και εγώ θα είμαι αντίκρυ. Μην λυγίζεις, στα όνειρα να πιστεύεις. Εκεί θα σε βρίσκω, την ψυχή μου να νιώθεις πιο έντονα από την μορφή μου. Ανάσα να παίρνεις όταν αποχωριζόμαστε, ο πόνος να κόβεται ως την αντίπερα όχθη. Πες μια προσευχή και θα είμαι εκεί για το άκουσμα του ψιθύρου σου εκείνη την στιγμή. Να είσαι δυνατός, κουπί να αντέχεις στα χρόνια, γιατί τέλος δεν υπάρχει για μας. Όταν οι σκέψεις σου γίνονται θολές, να με συγχωράς, γιατί δεν φταίω.
Στην καρδιά μου θα έχω το χάδι σου και ας με αγγίζει αλμύρα.

Τι προτιμάς; δυο λέξεις ή φιλί; τι με ρωτάς, σαν κλείσω μάτια προσπαθώ να σκαρφιστώ τόσους τρόπους για να μην το καταλάβεις και να φτιάξω την εικόνα του. Τόσα αισθήματα, πρωτόγνωρες στιγμές, αρώματα και μια αίσθηση ονείρου στο σώμα. Θα ομολογήσω ζαβολιά, ηθελημένα, να χαμογελάσεις που δεν το άγγιξες, αλλά το ένιωσες.
Τι προτιμάς; ένα άγγιγμα ή δυο ματιές, ολάκερες και από μέρα;
Γιασεμί λαχταρώ και μια ζακέτα σε τούτο το μπαλκόνι. Πριν ξημερώσει, να έχω κοιμηθεί στην αγκάλη σου, ομορφιά μου!

Μοίρα στον άνεμο, σαν χάδι αφημένο, στο βλέμμα σου χαμένη, οι στιγμές που ζω. Ανάσα σε πρωινό που καλεί αγκαλιά, αλλά μόνη μένεις. Θα πάρεις απόφαση να κάνεις δυο βήματα σε χνάρια σβησμένα και θα καθίσεις να πιεις γουλιά καφέ με κλειστό παντζούρι. Έχεις εικόνες, μυρωδιές και τόσα φιλιά. Λες αλήθειες και η ψυχή πονά, πάλι θα κλειστείς, σε αυτό που φοβάσαι, τον εαυτό σου. Μίλα μου, μια σταλιά παιδί να μετρά ως το εκατό, να φανείς και ας χάσω.

Πέφτω πάνω σε βήμα σου. Χαμηλωμένο βλέμμα σε τόσο σκοτάδι να μην χάσω, μην βρεθώ μακρυά σου. Είναι η άμμος υγρή, χώμα θα μου πεις, μην μπερδεύεσαι και συνεχίζω σε μονοπάτι. Φιλί σε χείλη και με προδίδει το δάκρυ, υγρασία θα σου πω, μην μπερδεύεσαι και προχωράς ανυποψίαστος σε γραμμή. Σκιαγραφώ, σκερτσάρω διαλόγους πάνω σε φύλλα, σε φύλο, σε φίλο, σε φιλί. Μάγεψέ με, χάρη σου ζητώ. Μεταμόρφωσέ με, με σύνεση να μην ξελογιαστώ. Σου χαρίζω ένα αγαπημένο μου κομμάτι, σε πικ άπ πάντα να το ακούς, να φαίνονται οι γραμμές, οι χαραμάδες, τα κενά. Θα είναι οι παύσεις, ματιές. Φίλα με, ακόμα πίσω σου είμαι, γύρνα, θα σε συναντήσω.

Μπορείς να μου εξηγήσεις; μικρό παιδί είμαι. Αδυνατώ να αφομοιώσω και να κατανοήσω ενέργειες ατόμων που θέλουν να αποκαλούνται "άνθρωποι".
Σε αγαπώ, σε νιώθω, σε λατρεύω σαν θεό, δεν είναι κάτι απλό; και εσύ να λες "δεν μπορώ". Να αποδεχτώ προσπαθώ για να βρω τον τρόπο να στερέψω δάκρυα, να πείσω μυαλό να μην στροβιλίζεται και να σου πω εγώ, πως μπορώ να αποχωρήσω, γιατί απλά, πονώ.
Μου λείπεις, αλλά ξέρω πως είσαι παιδί.


http://www.youtube.com/watch?v=WsCSQYH-PEA&feature=related

Σε μια οθόνη χωρά η ζωή και πιο είναι το ψέμα, να το βρεις και να το πεις, μην φοβηθείς. Προσπαθείς να σταθείς απέξω, περπατάς, αλλά μένεις στάσιμη. Βαγόνι, παραπεταμένο να ξεχαστεί από τον χρόνο, αλλά θα δεις καταφύγιο για την καταιγίδα που στα μάτια σου φυλακίζονται αστραπές. Δυστυχής συγκυρία το φιλί που δεν το νιώθεις. Πόσο ακόμη; αντέχεις; όνειρα ζεις στην ψυχή σου και δεν έμεινες ποτέ μόνη, ψεύδεσαι, μην δακρύσεις μπροστά μου. Ράγες στα πόδια σου, στα χνάρια σου φωτιά και κερνάς τον εαυτό σου πιοτό, να δροσιστείς και να σβήσεις αποκαΐδια. Ναι, νιώθω, το κενό!

Περιμένω με αγκάλη σε ανοιχτά πελάγη και ονειρεύομαι μια ύπαρξη γαλήνια. Πέρα από τον ορίζοντα θαρρώ πως είδα μια μορφή και πως το όνειρο έβγαζε σε ακτή, μαγεμένη, μακρυά από όλα. Ξάπλωσα σε ακροθαλασσιά και άφησα το κύμα να με παρασέρνει, να νιώθω χάδι. Δεν μιλάς για να μην χαθεί η στιγμή που ακουμπώ τα χείλη σου. Περιμένω σταματημένη σε αδειανή αγκάλη και παραμιλώ για ονόματα που δεν κατέχω. Έκλεισα τα μάτια μου για μια ανάσα και γύρισα σε γνώριμο μονοπάτι, σε ξηρά.