Στην θάλασσα

Να ήμουν ερωτευμένη μια δυο φορές τον χρόνο με περίσσια ψυχή. Να είχα να δωρίζω, να είχα να πονώ και να μην αισθάνομαι καημό. Λένε, παρηγορούν καίνε σημάδια και απομεινάρια, ενώ εσύ πενθείς και βρίσκεσαι στην άκρη. Να ήθελε η καρδιά να ξεχνά, να μην νοσταλγεί, να κάνει όνειρα μονάχα. Αυτό της είπαν πως ξέρει, αυτό και μόνο αυτό και εκείνη άντεξε, να στέκεται όρθια στην άκρη. Ξέρεις το τέλος, το είχες μελετήσει από την αρχή, με προσοχή και σύνεση, μα το αγαπάς τόσο πολύ το δράμα και το μελό.
Δυο μάτια που βλέπου θολά από τα δάκρυα και μια καρδιά που δεν σταμάτησε ποτέ να ακούει στο ίδιο καρδιοχτύπι.

Μονάχα

Η αγάπη έλεγε και εκείνοι ονειροπολούσαν το φιλί κι ας το είχαν γευτεί. Είχε δαχτυλίδια στα χέρια ενώ την αγκάλιαζε και πέρναγε εικόνες από αναμνήσεις στα μαλλιά της. Θα άκουγες να ψελλίζουν λέξεις, ενώ εκείνοι μιλούσαν για μια ιστορία αιώνων και καημών. Ήταν κάτι δυνατό, είχαν χαράξει τα ονόματα τους στην άμμο και η αλμύρα θα τους το θύμιζε αργότερα.
Η πορεία κράταγε την κλωστή σε όλη τη ζωή και εκείνοι μεθούσαν, την άκρη μην βρουν, να μην δώσουν εξηγήσεις, το φιλί να μην χαθεί. Είναι ίσως απερίσκεπτο να μην σκέφτεσαι, αλλά δεν πονά πιο πολύ το να μην νιώθεις το άγγιγμα; τον τρόπο που σε κοιτά και εσύ που διστάζεις να κοιτάξεις μάτια και αρέσκεσαι να εστιάζεις στο χαμόγελο;
Αρκούσε να τον κρατά από το χέρι ευλαβικά και εκείνος να μιλά.

Πείσμα

Πρέπει να υπάρξει απόσταση για να σε ζητήσω τόσο έντονα πίσω, να σε αγκαλιάσω. Η αίσθηση δεν σε αφήνει ποτέ, αλλά σε αποπαίρνει η συνήθεια της σκέψης, που όσο κι αν προσπαθήσεις, καταλήγεις στο ίδιο πρόσωπο. Είναι τόσο ζεστό ή σου έλειψε η θέρμη του;
Πρέπει να υπάρξει αφορμή για να σε ζητήσω πίσω, τόσο επίμονα και να σε φιλήσω. Τα όνειρα δεν ξεχνούν, δεν σε αφήνουν να ξεχάσεις τα μάτια που ποθείς και θα στα φέρουν εικόνα ζωντανή. Όσο κι αν προσπαθήσεις, η φυγή σου κάνει κύκλους και σε οδηγεί με ακρίβεια στην ηδονή σου.
Ξέσπασμα η αφή και όσα τα χείλη φίλησαν, δεν έγιναν ποτέ δικά τους.

Κοινοπραξία

Κοινοπραξία η ανάμνηση. Μια σκέψη θα έρθει και θα κουμπώσει σωστά το κρύο. Μια εικόνα θα έρθει και θα αναζωπυρώσει στάχτη και ξύλο. Τα όνειρά σου είναι όμορφα, έχουν κάτι διαφορετικό, ένταση, συναισθήματα. Η πράξη στην προσμονή και στην έξαψη, θα κινηθεί προς το κορμί και ο αναστεναγμός θα κατακλίσει την σιωπή της ψυχής. Ο μορφέας χαίρεται να σε καλωσορίζει στις γειτονιές του με βλέψη για ταξίδια μακρινά κι ας μην του το ζητάς, εκείνος έχει προνοήσει για τα πάντα.
Κύλησε το φεγγάρι στην ματιά σου κι ώσπου να πεις το όνομά του, η μορφή του θα έχει γύρει δίπλα σου και θα ανασταίνει κορμί στα απέραντα της στιγμής που θα μοιάζει αιώνας.
Όλα με το μέρος σου και ήρθε και ταίριαξε η ανάμνηση στην σκέψη, στο τελείωμα της μέρας.

Αναπαράσταση

Κοντοστεκόταν στην άκρη της γραμμής και στόχευε στο κενό της ψυχής του. Διαδραματιζόταν η αναπαράσταση του φονικού και με βλέμμα σκυθρωπό, αλλά βέβαιο για τα ευρήματα παρηγορούσε τους περαστικούς. "εδώ πιο πέρα και με ακρίβεια πνοής, βρισκόταν η μορφή της....", το άκουσε μέχρι και ο ουρανός και σχίστηκε στα δυο.
Λίγο πιο 'κει δυο φιγούρες κάθονταν σε βρεγμένα κούτσουρα και έσβηναν νωπές γόπες από δάκρυα και όχι από βροχή. Μονολογούσαν, έμοιαζαν να είναι ξένοι, αλλά είχαν την τύχη του μάρτυρα, να έχουν κλέψει την τελευταία της εικόνα.
Κοντοστεκόταν στην άκρη της γραμμής, στα όρια μια κορδέλας που οριοθετούσε κόσμο και ντουνιά.
Στα μάτια του έβλεπες μόνο την τρέλα μιας θάλασσας που θεριευε και γινόταν ένα με τον ουρανό. Μορφή, δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις και διάλεγες να περιμένεις με υπομονή ως το τέλος για να συλλέξεις πληροφορίες και την αιτία στο "γιατί!! ".
Όλα τραγικά και ωραία. Ενας χαμός και ένα τοπίο που περιέγραφε την ύπαρξη της.

Πορεία

Θα πήγαινε το χέρι σου να την χτυπήσει και να την αφήσει στο χώμα. Δεν θα δίσταζες να χώριζες την υπόστασή της στα δυο και να κοιτούσες για μέρες τα χείλη της στεγνά από δροσιά. Φταίει ο κόσμος ή το ότι δεν κοίταξες τον εαυτό σου να σώσεις;
Ξέρεις τις αιτίες, αλλά δεν προκάλεσες, απλά συνυπήρχες σε μια ακολουθία πράξεων. Συνηθίζεται να τρατάρουμε εδώ τους ξένους, με σκοπό να τους κάνουμε κατοίκους σε παράδεισο με αψίδες κολάσεως. Φταίω ή ο κόσμος δεν κοίταξε να με προειδοποιήσει για το κακό που ερχόταν;
Θα βάσταγε η ψυχή σου τόση κακία και θα παραχωρούσε στις πληγές της να βρέχει χολή. Δεν θα δίσταζες να χώριζες ουρανό και γη και να αφήσεις το φεγγάρι της να γκρεμιστεί στο μαύρο και στην θλίψη.
Να κοιτάζεις μπροστά, να φιλάς τα παιδιά και εγώ θα αφήνω σημάδια στον ουρανό, να μπορεί να ξεχωρίσει τον ορίζοντα από την ξηρά.

Αλώβητος

Πλησίαζε, κατηφόριζε και ένιωθε την ύπαρξή του να μηδενίζει και να επιταχύνει προς το σημείο της πρόσκρουσης.  Να κοιμηθώ και να ανοίξω τα μάτια μου μόνο, όταν θα είσαι εδώ, αυτό ψέλλιζε και η προσευχή του γινόταν όλο και πιο έντονη, σαν ακούμπαγες το πρόσωπό του, να καθαρίσεις τα γυαλιά.
Σε ήξερε και δεν μίλαγε, σε άγγιζε και προσέλκυε την σιωπή να βγει σε παράθυρο μέρας.
Να μιλάς και εγώ θα σε ακούω. Να περνάς, μα να κοιτάς τα μέρη και τις στιγμές, ο χρόνος δεν χαρίζει.
Πλησίαζε, κατηφόριζε και ένιωθες πως μηδένιζε για να φτάσει στο άπειρο γρηγορότερα από ό,τι είχες υπολογίσει. Φτωχός, με ένα πανωφόρι, τρύπιες κάλτσες και οι τσέπες γεμάτες με ζυμωτό ψωμί. Να ανοίξω τα μάτια μου μόνο, όταν θα είσαι εδώ, αυτό ήθελε να καταφέρει και ήλπιζε σε άλλη παρουσία.
Ξέμεινε, έτσι έμοιαζε, μα είχε σταθεί όρθιος πάνω σε σημείο νεκρικό, σε σημείο που όλα τα καθόριζε το κρύο και η νύχτα.
Ας ελπίσουμε σε μια αγκαλιά να βρει την προσμονή. Ας ελπίζουμε πως είναι ήρωας αφανής, όχι ξεχασμένος.

Αντοχή

Η ψυχή σου ανέβαινε, μα το κορμί σου ζήταγε απεγνωσμένα λίγο από την αποφόρτιση της βραδιάς.
Άναψες κεριά, μύρισες τον αέρα και αποσύρθηκες στην θαλπωρή του δωματίου σου. Έπεφτε το κορμί και ζήταγε η πνοή σου να μείνει λίγο στα ουράνια και να μιλήσει, αν όχι να απολογηθεί. Στέρευαν οι διέξοδοι και κύλησε το χέρι σου στο μολύβι. Δυο λόγια μετρημένα, δυο χαρακιές υπολογισμένες και αν σου έμεινε κανείς, έλα και πες το μου.
Ο κόσμος αδειάζει και θα σου αφήσει την πικρία και την γνώμη πως μόνος σου είναι καλύτερα ή θα ήταν, μα μέσα σε αυτόν χαραμίζεσαι, ανθίζεις και φθείρεσαι. Μέσα σε αυτόν αναπαύεσαι και ξυπνάς.
Η ψυχή σου ανεβαίνει, μα το κορμί νύσταξε και έγειρε στην γωνιά του, μπορεί να μοιάζει κρύα, αλλά είναι η μεριά του, δικαιωματικά.
Να με συγχωράς που είμαι αδύναμη, να με συμπαθάς που σε πονώ.

Ανέλπιστο

Ήταν όπως έπρεπε, όπως είχε φανταστεί. Λιτές γραμμές με απερίσκεπτες πινελιές που οριοθετούσαν το ποιος και το γιατί. Και ύστερα από όλες τις λεπτομέρειες κοντοστεκόσουν στο τέλος του κάδρου για να πεις τα διαπιστευτήρια. Αν κοίταζες, έβλεπες, αν απομακρυνόσουν, χανόσουν στα πολλά και εκείνος σημείωνε όλες τις παρατηρήσεις σου.
Ξέρεις, ήταν όπως έπρεπε. Αυτό το κάτι λιγότερο από το περισσότερο, που διαδραματίζει την υπόστασή σου και έχει διατυπωθεί με μέτρο κόντρα στο απρόβλεπτο. Όσο χάζευε τα χείλη σου, είχες γλυτώσει από το να θεωρηθείς ανιαρή και πειστική για το εγώ σου.
Δεν είχε λόγο ύπαρξης το σχόλιο, απλά ειπώθηκαν οι λέξεις που το κοινό αδημονούσε να ακούσει.
Δεν ήταν μεγίστης σημασίας το κείμενο, αλλά ποιος διαπίστωσε το όνειρο πίσω από αυτή την έκθεση.
Να είσαι εδώ, συλλάβισε και αποχώρησε, έστω κι αν το γενικό και το αόριστο παρέμενε ερωτηματικό μονάχα για τους ακροατές.

Άνευ

Υποτυπώδες το δειλινό, έχει μπλοκάρει στην μορφή σου όλες τις έννοιες του κόσμου. Κάποιος πρέπει να δηλώσει το παρόν και να αφήσει την μέρα να περάσει, όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Να δώσει φιλί, να πάρει το γιατί. Να αγγίξει κορμί, να αναπνεύσει η στιγμή από την σιωπή του απόδειπνου.
Σκουριασμένα μοιάζουν όλα, ματιές που νοσταλγούν, δεν ξέρουν να συγχωρούν και εσύ κάπου εκεί ανάμεσα στο σκοτάδι και στο λιγοστό φως.
Ανούσιο το δειλiνό κοντοστέκεται για όσο αντέχει να παραδίδει τον εαυτό του στον ορίζοντα των σκέψεών σου. Κάποιος να δώσει φιλί, να πάρει το γιατί. Να αγγίξει κορμί, να σπάσει γυαλί.
Σε όλο αυτό το σκηνικό, το σώμα βρέθηκε εκτός παιχνιδιού και στην θαλπωρή του κρεβατιού, στέκι από τα παλιά, τα πιο αγαπητά. Δίχως λόγια η βραδιά και όμως ακούστηκαν όλα, με σύνεση και τάξη.
Σε φιλώ!