Στην παραλία να κάτσω στην νωπή αμμουδιά , όσο αντέξω, να είμαι μέρος ενός σκηνικού που μοιάζει αψεγάδιαστο , αλλά δεν είναι ψεύτικο. Κοιμάται η θάλασσα σε αλμύρα και νερό. Έχει την ωραιότερη θέα , τον ουρανό κάθε βράδυ. Οι αστερισμοί πάντα φύλακες της ψυχής της , και όσα θέλει να λησμονήσει χάνονται σαν αστέρι ,θαρρείς πως βλέπεις να σβήνει σε μαύρο φόντο. Είναι αλήθεια , νομίζεις πως χάνονται , αλλά μέσα της πέφτουν. Έτσι έρχονται σε σένα οι καημοί σαν κοχύλια που πίστεψες πως κανείς άλλος δεν βρήκε , αλλά χιλιάδες υπάρχουν , λίγο πιο πέρα από την χούφτα σου.

υ.γ : Έχω ανάγκη να κρυφτώ από όλα και σε όνειρο να μείνω και ας μην πρωταγωνιστώ. Τρίτο σύννεφο δεξιά.....

Θα λείπεις το βράδυ από την αγκαλιά μου , είσαι μονάχος στο σκοτάδι και εγώ σε ονειρεύομαι όπως η ψυχή σου σε βλέπει , όπως κανείς άλλος। Ακατανόητες σκέψεις σε προσκέφαλο και σιωπή στην άκρη της γραμμής. Τα μάτια κλείνουν με δάκρυα για να δροσιστούν τα χείλη ως την αυγή. Δεν τελειώνει η νύχτα όσο σε κοιτώ. Τι σε κρατεί μακρυά δεν θα μάθω, ούτε αν στην καρδιά σου με κρατήσεις.

Έχω δικαίωμα να ζητώ , εσένα, να μην κοιμάμαι τα βράδια , ψεύτικη σκοπιά να χτυπώ στα όνειρα γύρω από τις εικόνες σου. Θέλω να θέλω την ματιά σου , να μην ακούω τους ψιθύρους και να εκλιπαρώ για τις ελπίδες σου. Έχω θέλημα να διεκδικώ της ψυχής μου καλέσματα, να χάνομαι τις νύχτες στο άσπρο και στο μαύρο. Έχω αντοχές στης μοναξιάς μου τις πληγές και όσα δεν ζω να τα καλύπτω.

Η ψυχή είναι αναμφισβήτητα πρωταγωνίστρια στον φόντο του γαλάζιου , στην σκέψη του δειλινού Σβήνει ματιές ,η σιωπή, σε κάθε βαθιά ανάσα. Σβήνει και το κύμα τα τελευταία ίχνη από τα μονοπάτια που ακολουθώ. Δεν χάνομαι, ξέρω που οδηγούν , σε μένα και στο σημείο από όπου ξεκίνησα και στέκομαι ώρες τώρα στην παραλία.

Πληγές

Κάποιος σε πλήγωσε πριν από εμένα , κάποιος σε φύλαξε ώσπου να σε ξεχάσει και τώρα πως να πιστέψεις σε μένα. Τα όνειρα έχουν κλειστεί στα μάτια σου και καθρεφτίζονται μόνο στις εικόνες των δακρύων σου.
Κάποιος ράγισε την θέλησή σου πριν από εμένα και γλιστρώ στα χέρια σου.
Άσκοπα ρωτώ να μάθω , την αύρα σου, να συγκρατήσω την μορφή σου κοντά στην ελπίδα. Το φιλί καρτερεί , υπομένει φύλακας της ψυχής σου.

Την ψυχή μου ποτέ δεν θα κερδίσω από τα όνειρα και την θλίψη. Φευγάτη στην τροχιά της λογικής της. Δεν θα την αγγίξει ποτέ κάτι άλλο , μονάχα η αύρα της θάλασσας. Αγνοεί τα πάντα και όλα τα έχει βιώσει. Ψευδαισθήσεις και αλήθειες σε πέπλα τα έχει φορεμένα, παλμούς και αναστεναγμούς έχει φυλαγμένα για αιώνες.

Θα την δει το πρωί , όπως την θυμόταν από τότε. Γλυκιά , ήρεμη , ανάλαφρη, ξέροντας πως τα φιλιά της θα χαρίσει. Εικόνα που θα κρατούσε για το άπειρο της ψυχής του. Ταλαιπωρημένα ξενύχτια στην δικιά της αγκαλιά, θαλπωρή. Απίστευτη η δύναμη της συνήθειας, η ανάγκη για το γνώριμο του χαδιού ,για την στιγμιαία έλλειψη απομόνωσης. Το βλέμμα μου θέλω να σου κρύψω, αλλά δεν μπορώ να μην σε κοιτάξω, όπως σε θυμόμουν.

Δεν με συλλογίζεσαι , την μέρα σου αναλώνεις σε ρουτίνα και τα βράδια σου προτιμάς να γεμίζεις καπνό το δωμάτιό σου. Δεν θέλω να σε ακουμπήσω τελικά , μόνο να σε αγκαλιάσω, να σε νιώσω, τον παλμό σου, να πιάσω τον ρυθμό της σκέψης σου και ό,τι πάρω σε ένα δειληνό να αφήσω. Μια ακόμη ψυχή πάνω μου.Δεν με στεναχωρεί, αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι δεν πιστεύουμε...

Η καρδιά χτυπάει και σβήνει στους χτύπους ενός τραγουδιού, μεθάει και σβήνει αποτσίγαρα στα δάκρυα της νύχτας. Μετακινείται από τοίχο σε τοίχο, στις σκιές από τα θαμπά φώτα της πόλης. Κουρέλι μιας ακόμη παρωδίας. Ανασηκώνει το βλέμμα της στο άδειο κρεβάττι, απόψε θα κοιμηθεί στην γωνιά της. Δεν κινείται , αλλά όλα γύρω της αλλάζουν.

Θα τριγυρνούσα στα σκαλοπάτια σου , να σου λέω η ψυχή μου πως σε βλέπει , τα ονειροπόλα όνειρά της και πως αντέχει την σιωπή της τα βράδια. Θα σε άγγιζα τάχα άθελα, να ανασαίνω από σένα, όμως θυμήθηκα πως είμαι μόνη και οι πληγές πάλι ματώνουν. Θα ήθελα να ζωγραφίζω το δικό σου χαμόγελο, μικρού παιδιού στο φως , αλλά όλο ξεχνώ πως έχεις μεγαλώσει και ανάγκη από ήλιο δεν θέλεις να έχεις πια. Θα τριγυρνούσα στα ναυάγιά σου , ψυχές να σώζω , μήπως την λύτρωση βρει η στιγμή.