Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2007

Αλλαγή χρόνου....

Φεύγω κοιτάζοντας πίσω , όλα τα ίδια θα μείνουν , λες!;!
τίποτα να νοσταλγήσω , όλα ίδια θα μείνουν , λες;!;
περνούν οι μέρες , εύκολα , δύσκολα ,μέσα από τις ίδιες χαραμάδες
το φως , το σκοτάδι !
Πόσο χρειάζεται δεν ξέρω για να απομακρυνθώ ,στην ακτή να βγω!
Έκλεισε η πόρτα και πρέπει να ξεχάσω; φεύγει μια χρονιά και πόσα πρέπει
να θυμάμαι δεν ξέρω!
Όλα τα ίδια θα μείνουν , λες!;!
Έσβησαν τα φώτα και όλα πρέπει να αλλάξουν;
Όλα τα ίδια θα μείνουν , σαν φως μπει πάλι; λες!;!

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2007



Απλά στέκομαι στην αντίπερα όχθη , κοιτάζοντας στο άπειρο , χωρίς βούληση.
Άφησα τον άγγελό μου να ξεκουραστεί για λίγο και εγώ να καθίσω ακίνητη για μια στιγμή στην εικόνα που με περιβάλει. Αμίλητη η λαλιά και τα μάτια πιο καθαρά βλέπουν την φυγή στο τέλος του πελάγου. Γύρισα μόνο να κοιτάξω, όταν έσβησαν τα φώτα και το βλέμμα μου πήρε η δικιά σου η φωνή.

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2007

Πριν το όνειρο

Σε αναζητώ και σταματώ στην φωνή σου. Η ύπαρξή μου ανασηκώνεται στο βλέμμα σου, φυλαγμένη ευχή η μεταμόρφωση αυτή.
Τι νανούρισμα να ζητήσω , πέρα από αυτό!
Κάθε νύχτα καταλήγω στην αγκαλιά σου , ίσα ίσα να σε ακουμπώ και να βυθίζομαι στο όνειρο.
Δεν κοιμάμαι , ξάγρυπνη στην εικόνα σου. Με τα χείλη μου, υγρά , ακουμπημένα στην γυμνή σου πλάτη και την καρδιά μου να βρίσκει τον παλμό σου.

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2007

Ψυχή


Πονεμένη ψυχή που για κάποιον λόγο θα πρέπει να πληρώνω τους καημούς , τις πληγές άλλων. Να δίνεις και να αντέχεις να είσαι έτσι , να σε παρασέρνει η ορμή του είναι σου που ποτέ δεν το επιτήδευσες . Θα μιλήσεις , θα πεις το παράπονο και τι; Θα κοιμηθεί για ένα βράδυ χώρια σου και θα ξαναρθεί το επόμενο , γιατί θα ήθελες όλα να είναι αμοιβαία , να έρχονται όλα χωρίς να ζητάς , γιατί επαίτης δεν γεννήθηκες. Το πιο δύσκολο πράγμα , να νιώθεις έτσι . Να είσαι αντίκρυ στην θάλασσα και να λαμβάνεις σιωπή.

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2007

Αν κρυφτεί η σιωπή το πρωί, λες να είναι όλα καλύτερα;
αν ξεχαστώ μέσα σε μια σκέψη θα σωπάσει η ψυχή;
μου δίνεις όσα νομίζω πως μπορώ να αντέξω , αλλά
φοβάμαι για όσα δεν θα έρθουν , για όσα περάσουν και κρυφτούν στα μάτια μου.
Δεν θα ζητήσω κάτι ..το ξέρεις!
Δεν θα μιλήσω ...το ξέρεις !

Γλίστρησε ένα όνειρο μες του χιονιού τα σχέδια και ακολούθησε της φυγής την σκέψη. Έφτασε σε μια αγκαλιά και έμεινε εκεί ως την αυγή. Ένας άγγελος θα στο φέρει πάλι πίσω , μόλις το μυαλό ησυχάσει.

Με το πρώτο κλείσιμο των ματιών.

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2007

Εγώ που λέω τα πολλά και αφήνω άλλα τόσα στην ψυχή μου να ταξιδεύουν , δεν θα χρειαστεί ποτέ να σκεφτώ την ευχή να είσαι πάντα καλά και χαμογελαστός. Είναι πάντα στα χείλη μου, χωρίς να λεχθεί.
Εγώ που λένε πως ονειροπολώ και πως κατέχω την ψευδαίσθηση της εικόνας, μάθε πως δεν σε επιζητώ σαν όνειρο, αλλά σαν την ίδια μου την αγκαλιά. Σαν τον εαυτό μου , που όσο καλά κι αν τον ξέρω , πάντα με εκπλήσσει.

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2007


Κάθομαι πέντε έξι φορές στο ίδιο παγκάκι, δίπλα σε απόνερα , του μυαλού συντρίμμια , φέρνοντας την θύμησή σου βοριά . Δεν ξεχνά ποτέ την διαδρομή, αέρινη και παράδοξος απρόσμενη. Ήρθες και κάθισες και εσύ δίπλα μου.

Ίσα ίσα που με ακουμπάς , ίσα που με αγγίζεις, όσο πρέπει για να δηλώσεις παρών, όσο για να μην ενοχλείς. Τα βλέμματα εκεί , να βαθαίνουν με το τοπίο, αλλά και εκεί , να βγάζουν στο πρόσωπό τους.
Ο αέρας σε λικνίζει ή αφαίθηκες και νιώθεις τους παλμούς σου;! η κίνηση του κόσμου με έφερε μέσα στο άγγιγμά σου , να κάθομαι στο ίδιο παγκάκι.

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2007

Αδιάκοπα λόγια

Σκορπούν τα ποιήματα , τους στίχους , τις μελωδίες μέσα στων ανέμων τις σκηνές , φτιάχνουν μορφές , μπερδεύονται και γίνονται ένα. Aντάμωμα στο χάραμα , φευγαλέα ματιά στο δειλινό και όνειρα στο σούρουπο.
Σκορπούν οι νότες , τα λόγια , τα μεθυσμένα αποκούμπια , στα σκαλιά του φτωχικού. θα γυρίσεις στο πατρικό , μια στάση εκεί έξω , μια στιγμή και χάθηκες.
Αυτά τα λόγια που κατέχω , δεν είναι δικά μου , από το χθες ήρθαν , από αστέρια που τα βλέπω , αλλά δεν στέκουν εκεί.

Να κρυφτώ από την χαρά και τον πόνο προσπαθώ, να ισορροπήσω και να μην αισθάνομαι. Μάταιο. Σαν το αντιληφθώ , έρχεται ο βοριάς και με παρασέρνει και έρμαιο σκέψεων γίνομαι.
Δεν φαίνεται , αλλά φουρτουνιασμένη είναι η θάλασσα και τα κύματα με βρήκαν πάνω στο πεζούλι. Στάλες στην τζαμαρία σταματούν , καλύπτουν την θέα στο απέραντο ουρανό. Γρήγορα τα σύννεφα παίρνουν θέση , σχήματα και ακτίνες ξεπροβάλουν στο βάθος διώχνοντας την μελαγχολία.
Δεν θέλω να κρυφτώ , φως!

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2007

Σκίτσο

Σκιαγράφησέ με , νιώσε με ,που ακόμη εσένα αισθάνομαι και την ματιά σου δεν ξεχνώ.
Τόσος καιρός πέρασε κι όμως πρέπει , να μην σε έχω εδώ . Ταξίδια , ιστορίες για να λέμε στο μέλλον.
Είμαι σίγουρη πως ο χρόνος θα κυλάει γρήγορα , πως δεν θα καταλαβαίνουμε τις στιγμές που δεν θα μου κρατάς το χέρι για να σε ακολουθώ.
Με εσένα θέλω και ασχολούμαι , ο χρόνος γεμίζει με την εικόνα σου , με ό,τι είσαι εσύ ,με ό,τι σε αφορά, που μπορεί να σε κάνει να το σκεφτείς και ας μην το πεις,
Προσπαθώ να εκφράζω τα πάντα , να σου δείχνω ακόμη και το ηλιοβασίλεμα που διαφέρει , που ζωντανεύει το βλέμμα μου , γιατί αν στο πω , θα κοιτάξεις τον ουρανό και θα είμαστε καθρέφτης.

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2007

Φάσμα εικόνων


Στρίβω και έρχομαι αντίκρυ με τον ήλιο , δεν με καίει , δεν με ζεσταίνει, φεύγει όπως και εκείνος. Απομακρύνομαι γρήγορα , σκέφτομαι και ταξιδεύω σε όλα. Είναι ακόμα εδώ και εγώ που βρίσκομαι;! Δάκρυ , έρχεται απροσδόκητα , όσο και αν δεν το θέλεις , προσπαθεί να κάνει την εμφάνισή του.
Έφτασα πρίν από εκείνον , έχοντας την γεύση του στα χείλη μου , στο μυαλό μου.
Στροφή , πάλι αντίκρυ σε ένα μουντό φάσμα εικόνων.

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2007

Μαύρος φόντος εκεί έξω με σταλαγματιές από λάμψεις να σε ξαφνιάζουν , να σε μαγνητίζουν.
Κάθεσαι δίπλα στο παράθυρο , σιωπηλά και απλά κοιτάς , την βροχή να πέφτει σαν να ντύνει την ατμόσφαιρα , να σπάει την μονοτονία του αέρα. Ψύχρα , θα αναζητήσεις την ζακέτα σου , θα κουρνιάσεις , αλλά θα παραμείνεις εκεί , να χαζεύεις , σαν να μην έχεις ξαναδεί δάκρυα να πέφτουν στην γη.
Η μυρωδιά νωπή , υγρή , γνωστή έρχεται από τις χαραμάδες , κάλεσμα ύπνου.
Μπορείς να στέκεσαι εκεί ώρες ,χωρίς σκέψη να φυλάς , γιατί σε καλεί η μελωδία της , η πιο γνώριμη φωνή , η πιο οικεία.

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2007

Προσευχή

Στον εναπομείναντα ουρανό στέλνω προσευχή , στα εξασθενημένα από τους αιώνες αστέρια. Ο χρόνος κυλάει ασταμάτητα πάνω τους , χωρίς σταθμούς. Τρέχουν βουβά , ακίνητα , παγιδευμένα στο φως και στο σκοτάδι. Μου έχουν αποσπάσει την προσοχή και με απομάκρυναν από την ακτή. Με πλάνεψαν σε μέρος ήμερο , αποστασιοποιημένο από θορύβους πολιτισμού. Αγκυροβόλησα σε ένα πέτρινο στασίδι , να σωπάσω και εγώ , δίνοντας ευκαιρία να φύγει αυτή η προσευχή.

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2007

Ερχομός


Πλησιάζει η μέρα ,πως θα είναι άραγε , θα είναι όπως πριν ;!

Πλησιάζεις ένα βήμα την τρέλα , την στεναχώρια , το χαμόγελο και τον αναστεναγμό που τελευταίος θα φανεί σε όλες τις σκέψεις.

Όνειρα ζωγραφίζεις όχι γιατί έτσι θες να γίνουν τα πράγματα , αλλά για να ξεχνιέσαι , να ελπίζεις , να αδημονείς για αυτό που η καρδιά σου φέρνει.

Θα σταθείς απέναντί του , θα δεις την μορφή του και θα αγωνιάς για το φιλί που θα θες να είναι πιο τρυφερό , πιο ζεστό , πιο έντονο.

Σιμώνουν και τα σύννεφα, βροχές λένε , μα εσύ ξέρεις πως του ήλιου την χάρη θα έχεις.

Παράξενα όσα σκέφτεσαι , αφηρημένη θα ξεχαστείς ως την πραγματικότητα του κόσμου.

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007

Τα φώτα της πόλης σβήνουν καθώς απομακρύνεσαι από αυτήν για να δεις τα αστέρια που τόσο σου έχουν λείψει , τόση ησυχία μέσα σε έναν ουρανό , μέσα στου κόσμου την βοή.
Δεν θέλω να γυρίσω πίσω , τι να κρατήσω! τι να θυμηθώ!
Τόσα αστέρια έπεσαν στην γη και ένα κοιμήθηκε στης θάλασσας την αγκαλιά, μέσα σε κύματα να νανουριστεί .
Δεν θέλω να γυρίσω πίσω !

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2007

Νανούρισμα

Κοιμάμαι πάντα στην αγκαλιά σου , σε αυτό που ξέρω , την ψυχή σου.
Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι την καρδιά σου. Πόσα ακόμα να πω! Όλα τα βράδια ήρεμα , χαλιναγωγημένα από τα χάδια σου και άσε με να παραμιλώ , λέγοντας το όνομά σου , μιλώντας για όσα δεν μπορώ να αρθρώσω. Κοιμάμαι πάντα έχοντας εσένα νανούρισμα.

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2007

Τροχιά


Κινούμε , τρέχω , αλλάζω ταχύτητα χωρίς να ακούω τον κινητήρα , η μουσική γεμίζει τον αέρα.
Μετακινούμε σε λωρίδες , φώτα , όλα ξεχάστηκαν από την στιγμή που ξεκίνησα. Η αφορμή δόθηκε και η δικαιολογία στον εαυτό μου. Μπορεί να το είχα ανάγκη πιο νωρίς, αλλά αρκεί και το τώρα.
Θα ήθελες ένα ταξίδι , χωρίς προορισμό , σε μια ατέλειωτη ευθεία , απλά να τρέχεις , να κυλούν αμέτρητες εικόνες δίπλα σου , να απομακρύνεσαι από όλα και πάνω σε μια στροφή να φρενάρεις , να αλλάζεις σκέψεις.
Μπορεί να φοβάσαι την διαδρομή , δεν την χαράζεις εσύ , αλλά ακολουθείς τα σημάδια στην άσφαλτο.
Κινούμε , τρέχω , αλλάζω ταχύτητα χωρίς να ακούω , ξέρω....

Φύλακας ψυχής

Της αγκαλιάς μου άγγελε , της ψυχής μου φύλακας οι σταγόνες που καταλήγουν στο πρόσωπό μου , είναι από σένα;
μοιάζουν γαλήνη να φέρνουν , να είναι οι απαντήσεις που ζητώ.
Νεόφερτο και το φεγγάρι , δεν πρόλαβε να δει τον κόσμο , σύννεφα παντού.
Επανάληψη μελωδίας ως το τέρμα του ταξιδιού , υπόκρουση σε συναισθήματα.
Με συνεπήρε η στιγμή και ξεχάστηκε και ο πόνος.

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2007

Υγρά όνειρα


Αρρωσταίνω μέσα μου ,βρέχει , σκορπάει , σωπαίνει με υγρά μάτια.
Ο ουρανός το ίδιο σκέφτεται. Κοιτάζω ψηλά , θολά τα σύννεφα και δεν το πρόλαβα ,κύλησε. Πάνω σε κυματοθραύστη να σταθώ , είναι σωτήριο.
Το κύμα που έρχεται , θα μπερδευτεί με τις εικόνες του φουρτουνιασμένου μυαλού και θα λησμονήσω. Χρώματα ανάκατα , αλλά το μαύρο επιμένει και βγαίνει και τα δάκρυα ακόμα , δεν το ξεθωριάζουν.
Το φιλί στα χείλη δεν θα βγει , ίσως έτσι να γιάνει.

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2007

Αδόκιμος δον Κιχώτης

Αδόκιμος δον Κιχώτης περπατά ,
αγέρωχος μέσα σε σοκάκια ,σε πλήθη.
Περιπλανιέται και κατευθύνεται από ιαχές
που μπερδεμένες ηχούν στο μυαλό του.
Βλέμμα σκυθρωπό και σαστισμένο , κορμί αλύγιστο και πονεμένο.
Ψάχνει ένα σημάδι πυρός , το βάφτισμα να νιώσει.

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2007

Miscommunication



Κλείνεις τα μάτια και αφουγκράζεσαι τα χάδια , τα λόγια , τα αγγίγματα.
Ταξίδια με επιστροφή στην ματιά σου. Ταχύτητες πέρα από αυτές που γνώριζες , πέρα από τα όρια που έθετες. Που θα ήθελες να είσαι; εδώ.
Που θα ήθελες να τελείωνε ο κόσμος; εδώ.

Παράπονα σβήνουν , σκέψεις σωπαίνουν στων χειλιών σου τα σημάδια.
Μπέρδεμα από των αστεριών τις πορείες , αλλά σε σένα σταματούν. Απόδραση από την πραγματικότητα , κλείνεις τα μάτια και είσαι εδώ!

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2007

Τα έκλεισα όλα κ έρχομαι σε μισό λεπτό θα είμαι εκεί στην αγκαλιά σου να ξεχαστώ για μια στιγμή πριν χαθείς!
Τα έκλεισα όλα μέσα σε πέντε λέξεις , μέσα σε μια ματιά αν κ αυτή είναι αρκετή , αλλά δεν το ξέρεις!!
Φυλακή όταν το φεγγάρι με βλέπει μονάχη , μόνο με μια σκέψη στο προσκέφαλο.
Έσβησα τα φώτα και χάθηκα στο σκοτάδι για να σε βρω.
Τα έκλεισα όλα και έρχομαι μέσα στου ονείρου τον βυθό που μυστικά κρατεί.

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2007

Προσπάθεια

Να πω πως μου λείπεις προσπαθώ , αλλά με κρατάει η σκέψη για χίλιους δύο λόγους,αλλά κυρίως το ότι δεν θα πεις τίποτα.
Μπορεί να μην μετράει ,
μπορεί να μην αγγίζει ούτε την σιωπή.

Κακό στον εαυτό μου κάνω , ξέρω , δύο φορές τον καταδικάζω , αλλά ήδη πονώ.
Έτσι πρέπει να είναι.
Μια στιγμή είναι θα πω και θα περάσει ,
ίσως δεν είναι τίποτα , ίσως δεν μετρήσει!

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2007

Κοιτάζω ψηλά , αυτό το πλημμυρισμένο σύννεφο , οι σταγόνες θλίψης με κατακλύζουν και όλα τα νιώθω. Αντανακλούν μέσα μου οι μελωδίες ενός σόλου που τον καημό μαχαιρώνουν και τον πνίγουν. Κλείνουν τα βλέφαρα , αποσιωπούν του ουρανού τις λάμψεις , τίποτα , νότες και ένα τοπίο που φιλοξενεί την μορφή σου.

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2007

Σπασμένο κατάρτι


Τελευταία στην πρύμη , περιμένω να πέσω στα βαθιά , στην σιωπή.
Αν γυρίσω να σε κοιτάξω , θα είσαι εκεί; δίπλα; πάνω σε κατάρτι απλά θεατής; η θάλασσα πάει και έρχεται , βρέχοντας το πρόσωπό μου. Αλμυρή η γεύση της , δεν έχει διαφορά από το φιλί σου. Δεν το ζήτησα , μόνο του ήρθε , μαζί της , κάθε φορά , μαζί με κάθε κύμα.
Είπε πως πρόσμενε και εκείνο να με συναντήσει , αλλά πάντα κάτι το κρατάει μακριά. Είναι το πέλαγος , οι φουρτούνες που πέρασε , τα κατάρτια που παρέσυρε , σπασμένα.
Ακόμη και αν φύγω , δεν θα καταλάβεις την προσμονή μου , την ψυχή μου.
Λιμάνι σε θεώρησα , μα σε βράχια με ρίχνεις. Απέραντο συναίσθημα και σε γυάλινο μπουκάλι αρνείται να μπει.
Δεν έχει λόγο για ταξίδι , εσύ είσαι εκεί , δίπλα , ένα βήμα πιο εκεί.
Πρώτη στην πρύμη , περιμένω την στιγμή που δεν ζήτησα.

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2007

Μονοπάτι


Δεν ξέρεις που βαδίζεις , αλλά ακόμα πηγαίνεις στο μονοπάτι που σε οδηγεί η σκέψη σου.
Δεν βλέπεις τις τύψεις που σε πνίγουν , αλλά σε πόθους είπες πως δεν θα ενδώσεις ξανά.
Ψύχρα στα σοκάκια που το κορμί σου πρόδωσες , μην κοιτάς , απλώς προσπέρνα τα ,γιατί θα σε κυνηγήσει το στοιχειό .
Δεν ξέρεις που να ακουμπήσεις ,την ψυχή να ξεκουράσεις , αλλά μέσα της δεν κοίταξες.

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2007

Υποψία...

Ξέρεις που να με βρείς , δίπλα σου , αλλά δεν πιστεύεις στη ύπαρξή μου. Σωστό , λάθος , επιλογές που θα σου πω να διαλέξεις και θα έχω δίκιο , γιατί σε ξέρω καλύτερα από τον καθένα.
Πάω όπου πας , αλλά δύσκολα θα με αντιληφθείς. Σκορπώ μέσα στις σκέψεις σου και εμφανίζομαι εκεί στιγμιαία , όραμα.
Σκέψου , είμαι εκεί. Κοίτα , θα με δεις!

υγ : αυτή η έμπνευση , είναι πολύ "κουλή" ...χα enjoy

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2007

Ζωντανεύει η μορφή σου μέσα σε μια αγκαλιά; Παίρνει ανάσα και ζει; Όταν κοιμάσαι να νιώθεις αγγέλους να σε νανουρίζουν;

Ξεχνιέσαι , και μέσα σε όνειρο ζεις , όταν η αγκαλιά είναι αληθινή.

Όσο κρύος και αν είναι ο κόσμος , ζεις το όνειρο!

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2007

Ξενύχτι

Γυρίζω πάλι στα ξενύχτια , στις βραδιές χωρίς όνειρα , στις άυπνες σκέψεις , στους καπνούς που στροβιλίζουν στην ψυχή σαν κατάρα και την πνίγουν.
Κηλίδες στο πάτωμα από θάλασσες ,πέφτουν και σκορπούν όσα φουρτουνιασμένα είχαν κοπάσει τόσο καιρό.
Πρόλαβε ο βαρδάρης και είπε τα μαντάτα , και έφερε την αυγή πιο νωρίς .
Θαρρούσα πως δεν θα την έβλεπα , θα με είχε πάρει το κύμα , άθελα , στου μορφέα τα απόμακρα δρομάκια , αλλά καφέ πίνω από ραγισμένη κούπα.


υγ : εμπνευσμένο από ένα τραγούδι δίχως λόγια....

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2007


Εκεί που βρίσκεσαι , πρέπει να κάνει κρύο , να νοσταλγείς το καλοκαίρι που το πήρε μαζί του η φθινοπωρινή μπόρα. Μυρωδιά από νωπό χώμα , της αρέσει , ενώ εσύ θα ήθελες να τελειώσει στην στιγμή και ήλιο να δεις.
Εικόνες , ήχοι μπερδεύονται μονομιάς σαν ανταμώσεις το πιο απρόσμενο ηλιοβασίλεμα , ανάστατο από την παρωδία των σύννεφων , που του κλέβουν την παράσταση , αλλά δεν ζηλεύει , πιο όμορφο το κάνουν.
Εκεί που βρίσκεσαι πρέπει να είναι μια ψυχή μόνη , που περιμένει φως πιο ζεστό από αυτήν την νύχτα.

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2007

Φύλλα αρχίζουν να σχηματίζουν τις πρώτες εικόνες για το ταξίδι του ονείρου , με μυρωδιές από την βροχή του καλοκαιριού. Πίσω από το φεγγάρι και από τον ουρανό προβάλουν οι φιγούρες από τις νεράιδες της νύχτας , που ξέρουν το μονοπάτι της ψυχής.

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2007

Mιλιά...

Λέξεις που δεν λέγονται , που τις νιώθεις τόσο έντονα , χωρίς λόγο ,
απλά σκέφτεσαι. Εκείνον , μικρές λεπτομέριες , γκριμάτσες , κοιτάγματα , χάδια ,η λαχτάρα για κάτι τόσο μικρό , όσο ένα φιλί.

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2007

Αστέρι



Αστέρι μέσα σε τόσο σκοτάδι που δεν τυφλώνει το φως του , σε ζεσταίνει αν και αχνό.
Το ζηλεύεις που φεγγοβολά , που σε κοιτά γλυκά. Πολλά τα χάδια του , πολλές οι ματιές που κλέβει τόσα χρόνια , τόσα έτη , που περιμένουν να είναι αυτό η στιγμή της ευχής τους.

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2007

Αγγίγματα

Σε ακουμπάει ένα φιλί και συνεχίζει το ταξίδι στον ουρανό. Θύμηση μιας αυγής στα μάτια σου , λίγο πριν χαθεί στον ορίζοντα. Σε άγγιξε σταγόνα ευχής από τα σύννεφα για να σε νιώσει κοντά του το φεγγάρι , που από μακριά σε νοσταλγούσε .




Μέσα από τα μάτια σου θαρρώ πως αντικρίζω την ψυχή σου που νοσταλγεί την αγκαλιά και ονειροπολεί στην σκέψη της .Ταξίδεψα και εγώ για να ζω μαζί σου , μέσα σε μια τέτοια στιγμή , μέσα στην ματιά σου. Σε νανούρισα γλυκά λέγοντάς σου παραμύθια για να σου πάρω ένα φιλί , ένα ακόμα ταξίδι


Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2007

Χαμήλωσαν τα φώτα και θέλω να κοιμηθώ.
Να 'ρθει να μου χαϊδέψει τα μαλλιά και
γλυκά να πει "σ'αγαπώ". Αυτό να αρκέσει για
ένα φιλί και για νανούρισμα να έχω την ζεστή
του αγκαλιά. Το πρωί σαν έρθει και με ανταμώσει ,
να βγει αληθινή, η σκέψη του ονείρου να είναι
παντοτινή!

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007



Σε μια σκοτεινή γωνιά κάθομαι την ψυχή μου να κρύψω για να ηρεμήσει , παρέα με τα δάκρυα που την πλημμυρίζουν. Σιωπηλή είναι η νύχτα και εκείνη δεν της μιλά. Θα ψιθυρίσει , θα αναζητήσει , αλλά που να βρει κουράγιο σε αγκαλιά να τρέξει! Ούτε το φεγγάρι δεν φάνηκε απόψε, δεν άντεχε να την δει στα μάτια, πώς να την παρηγορήσει! Αφού δεν είναι αυτό που καρτερεί. Ησύχασε η καρδιά μέσα στην θλίψη , ορκίστηκε , πόνεσε και πίσω πήρε τις ευχές από τα αστέρια.

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2007

Φωνή


Σταματώ και σε ακούω , αναλύω το κάθετί και υποσυνείδητα περνά στην ψυχή μου. Όσα γνωρίζω , τα πιστεύω , όσα κατέχω , όσα δεν μπορώ να φτάσω , ακόμη και το όνειρο. Μιλάς , στην άλλη γραμμή και αναρωτιέμαι την ίδια στιγμή , γιατί; πρέπει να είμαι εγώ που κάτι μου διαφεύγει και δεν καταλαβαίνω , που δεν θα πρέπει να ρωτάω , που θα πρέπει να μην δείχνω τίποτα , να μην λέω τίποτα , γιατί καημός δικός μου θα γίνει και η νύχτα μεγαλώνει. Μέσα με κρατάει , να κοιτάω απόμακρα δειληνά , εικόνες που σβήνουν και μελωδίες να βγάζουν σε χαρτί την ψυχή μου.

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2007

Περιμένω την στιγμή που θα κρυώνουν τα πόδια μου το πρωί και θα χώνονται σε κλειστά παπούτσια , που το κασκόλ θα στριφογυρίζει στον λαιμό μου για να νιώθω ζεστασιά σαν να είμαι ακόμη στο κρεβάτι χουχουλιασμένη και κρυμμένη από τις αχνές ακτίνες του χειμωνιάτικου ήλιου. Μόνο με την σκέψη και θέλω να χουζουρεύω , να χωθώ στην αγκαλιά σου .
Μπορεί το καλοκαίρι να αγαπάς πιο πολύ , την θάλασσα ,τις ακτές που σε βρίσκουν να κάθεσαι εκεί με τις ώρες , αλλά η αίσθησή του είναι πιο ζοφερή.

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2007

Η κολλητή...


Η καλύτερή μου φίλη , που όσα χρόνια και αν περάσουν , ξέρω πως θα είμαστε μαζί!
Γνωριζόμαστε από το λύκειο. Δεν κάναμε παρέα από την αρχή, είχε μια κολλητή που τύχαινε να την ξέρω από το δημοτικό , η οποία μου φαινόταν "ανώριμη" και για αυτό απείχα.
Εγώ από την άλλη , "εγκλωβισμένη" ( από το γυμνάσιο ) σε μια τετράδα κοριτσιών που έθαβαν η μια την άλλη και σχολίαζαν τους πάντες , συμπεριλαμβανομένου και εμένα και την Μ με την φίλη της. (Δεν τις θεώρησα ποτέ φίλες μου , ποτέ δεν μοιράστηκα όνειρα ή τα πιο προσωπικά , απλά μια τυπική παρέα για τις ώρες του σχολείου.)
Γνωριστήκαμε καλύτερα με την Μ , γιατί μέναμε κοντά. Απέχουν τα σπίτια μας 3 τετράγωνα και όμως δεν είχαμε ξαναϊδωθεί.
Καθημερινά ένα τσούρμο από παιδιά γύριζε μαζί και καταλήγαμε εμείς οι δύο και ο κολλητός. Δεν ξέρω , αλλά μάλλον το ένστικτο σε οδηγεί , αυτό που βλέπεις στον άλλον , η καθαρότητα της ψυχής , για να πεις αβίαστα το "ποιος είσαι ".
Δεν έχουμε μαλώσει σχεδόν , ποτέ :Ρ . Μια φορά και αυτό από χαζομάρα , στο λύκειο για ένα διαγώνισμα στα κείμενα. Το τι κλάμα έριξα μέχρι να πάω σπίτι , δεν λέγεται , που ήξερα πως δεν μου μίλαγε. Αδιανόητη κατάσταση , ως τότε , αδιανόητο συναίσθημα. Από δικό μου πείσμα τα ξαναβρήκαμε ( κάνω πάντα το πρώτο βήμα και ας μην φταίω , απόλυτα ).
Τα χρόνια έχουν περάσει μέσα από καθημερινότητα , μέσα από εκπλήξεις που φέρνει η ζωή , η φιλία στο ίδιο σημείο.
Είναι πεισματάρα , ξεροκέφαλη ( όπως κ εγώ άλλωστε :Ρ ) , και παραπονιάρα όσο δεν πάει , που αν τυχόν κάνω το λάθος και δεν μιλήσουμε για μια εβδομάδα ή δεν ιδωθούμε , έχω κρεβατομουρμούρα , χαχα . Θέλει να της λες πως την αγαπάς και πως σου λείπει , να της εκφράζεσαι (ναι , εγώ την πληρώνω την νύφη Β , τα ακούς; :Ρ ) , είναι ένα μωρό.
Μου κάνει παράπονα ακόμη και για τον κολλητό , γιατί θα ήθελε και εκείνη να έχει την ίδια σχέση που έχω μαζί του. Το καταλαβαίνω , αλλά όσο και αν της εξηγήσω , δεν "λύνει" κάτι.
Τα χρόνια έχουν περάσει και μένει πάντα το λεξιλόγιο που περιλαμβάνει λέξεις όπως : "τζενουλίνι " και όλα τα - λίνι .
Η οικειότητα , η αμεσότητα , η αγάπη , η συμπαράσταση.
Ξέρω πως θα είμαστε φίλες , αδελφές για μια ζωή.
Είναι ευλογία....



υγ: πιο μεγάλο κείμενο δεν ήξερα να γράψω;; !:Ρ ( επίτηδες για να μην το διαβάσετε ) χεχε

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2007

Nouvelle

Όσες προσευχές κι αν πω δεν κλείνομαι στην αγκαλιά σου τις νύχτες που μετρώ την μέρα.
Πως γίνεται; χωρίς σκέψη να γίνεται , χωρίς να χρειάζεται προστάγματα κ φυλακές.
Δεν σταματώ , εδώ μέσα στις σκέψεις , στις αναμνήσεις , δεν σβήνουν , είναι ελάχιστες μπροστά σε όσα προσμένουν τα φιλιά.
Μου ζητούν να τους μιλάω για σένα , γιατί με βλέπουν που καθρεφτίζω εσένα στην τρέλα που κουβαλώ.
Σε αυτό το όνειρο θα σε φιλήσω , θα βρω τρόπο και θα φτάσω την στιγμή που θα με συναντάς στις εικόνες του μυαλού σου , πρίν το αισθανθείς και ξυπνήσεις!

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2007

Όνειρο


Τι είναι όνειρο;! ένας αρχιτέκτονας σκέψης , που κάνει σχέδια , όταν το σώμα σιωπά την νύχτα. Δημιουργεί κόσμους , εικόνες , διαλόγους που στηρίζεσαι σε αυτούς την μέρα. Περιμένοντας σε ένα κόκκινο φανάρι , εως ότου κατέβεις στην επόμενη στάση , μέχρι να ξαποστάσεις από κάτι άλλο , ασήμαντο στην καθημερινότητα. Ξυπνάς και ακροβατείς στους πίνακες του μυαλού , γιατί εκεί συναντάς το πιο έντονο.
Όνειρο; οι φόβοι και οι ανησυχίες , αλλά πιο πολύ οι πόθοι.

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2007

Μικρός θεός

Μικρός Θεός μπροστά στο φως τυλίγεται
και αφήνει φτερά στην σιωπή.
Την σκέψη να μηδενίζει για να αγγίξει μία εικόνα ,
μακρινή που ούτε και αυτός φτάνει.
Μικρός Θεός πίσω από δάκρυα νανουρίζει το σύμπαν ,
να γαληνέψει τις ψυχές , να τις παρηγορήσει.

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2007

Μπορείς να πεις πως με έχεις χορτάσει; κορεσμός αισθημάτων και σκέψεων; όχι
Όπως τα όνειρα πάντα η μορφή σου , στιγμιαία εικόνα που χάνεται και λαχταράς να την δεις πάλι.
Μπορείς να πεις πως ο χρόνος δεν περνάει βασανιστικά , περιμένοντας να τελειώσει το μαρτύριο της απόστασης; όλα όπως ένα δειληνό , άψογο και όμως χάνεται σε μια στιγμή.
Άγγελέ μου , στην αγκαλιά του μείνε , πιο πολύ σε έχει ανάγκη. Άσε μου δάκρυα , με γαληνεύουν , κρύβουν όλα τα υπόλοιπα και εκεί έρχομαι και εγώ!

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2007


Γιατρειά στις σκέψεις μου ψάχνω , κάτι που να κοπάζει στεναχώριες , να τις ησυχάζει σαν κάνουν βήμα να φανούν και να αναζητούν απεγνωσμένα να τον καλύψουν.
Σαν να θέλεις επιβεβαίωση για όσα νομίζεις πως έχεις , γιατί ξέρεις πως τίποτα δεν είναι σίγουρο , ακόμη και αυτές οι σκέψεις.
Πάνω που έρχεσαι να πιστέψεις όσα λες στον εαυτό σου , η ανάγκη να είσαι εκεί , όταν η καθημερινότητα τον πνίγει , σε ρίχνει στον ασκό των όσων είχες κρύψει.
Μέσα σε όλα ,συμπιεσμένα συναισθήματα , ανατροπές της ψυχραιμίας.
Ένα φιλί θα στείλω και όλα θα περάσουν...

υγ: ..μου λείπεις! ...

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2007



Τα μάτια σου θέλησα να δω για μια στιγμή και χάθηκα στην ψυχή σου, στις σκέψεις σου. Ταξίδια ατελείωτα οι καημοί σου , φωτιές τα όνειρα σου που σιωπούν στο αντίκρισμα ενός ωκεανού ελπίδων. Απομακρύνεσαι από μένα , θέλεις να είσαι εδώ , αλλά εκεί μένεις ,μέσα στις σκέψεις σου. Το βλέμμα σου θέλησα για μια στιγμή να αποθανατίσω και πλανεύτηκα στο χαμόγελό σου που γαληνεύει την μορφή σου.

Μου είπαν πως ακούστηκε μια προσευχή και ήταν δική μου. Την είχα ξεχάσει στην αγκαλιά της θάλασσας , όταν αντίκρισα το φεγγάρι μαγεμένο από σένα. Μου είπαν πως είδαν μια ευχή να κρύβεται στα μάτια σου , πως ήταν το φιλί σου μυστικό , στολίδι του βυθού.

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2007

Πέφτει η βροχή από τα μάτια σου στο πρόσωπό μου , σε φιλώ , να σε σώσω θέλω!
Πέφτεις στην αγκαλιά μου , σε κρατώ , να σε αγγίξω θέλω.
Φύλλα που τα έφερε ο αέρας , ένας βοριάς , μια πληγή.
Κοίτα με , σε σένα ελπιζω , εσένα αναζητώ.
Εδώ θα μείνω , δίπλα σου , να σιωπώ , να σε σκεπάζω.
Πέφτει το σκοτάδι , αλλά ο ουρανός πάντα φωτεινός.

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2007

Λυκόφως


Περιμένεις την αυγή για να κοιμηθείς , φοβάσαι την νύχτα , φέρνει πάντα όσα την μέρα λησμονείς. Πρέπει να περιμένεις το πρώτο φως για να σε νανουρίσει. Ξημερώνει και τα βλέφαρα φέρνουν κοντά τον μορφέα.
Όνειρο , η γαλήνη στο βλέμμα σου , η στιγμή που βρίσκεις το τέλος στις σκέψεις.

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2007

Αφοπλιστικό Κενό


Το απόλυτο κενό και σκέφτεσαι πως έφτασες εδώ , αφού εσύ αγαπούσες στον υπέρτατο βαθμό,
ένιωθες την κάθε στιγμή να σε πλημμυρίζει με αισθήματα , πως είναι δυνατόν;!
Στον εαυτό σου τι να πεις , που το βιώνει και είναι χειρότερο από πριν που πονούσες ,
που ξενύχταγες και λύτρωση έψαχνες!
Ήρθε η λύτρωση. Καμία σκέψη , κανένα αίσθημα , μόνο το κενό και η αποδοχή του.
Μα τόσο πολύ αγάπησες; τόσο πολύ πόνεσες , που στέρεψαν όλα ;
είναι δυνατόν;! ίσως το μυαλό σώπασε , ίσως η καρδιά νέκρωσε και μέσα της
μόνο παλμοί μιας ψυχής ηχούν πια.
Μπορεί αυτό που νόμιζες αγάπη , τίποτα να μην ήταν. Μπορεί αυτό που σαν πόνο θαρρούσες ,
να ήταν ψευδαίσθηση και ήρθε η στιγμή να μηδενιστούν.
Κενό και πάλι από την αρχή!

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2007

Τι να καταλάβεις; για τι να κλάψεις;
ψυχές αντίκρισες σε έναστρους ουρανούς
να κυνηγούν την αγάπη τους. Φυλακισμένες στο άπειρο ,
γιατί απλά στην ελπίδα πιάστηκαν ,
σε ένα φιλί πίστεψαν , σε μια αγκαλιά πέθαναν.
Τι να πιστέψεις; τι να λησμονήσεις;

Ήταν ευχή το φιλί σου , σαν κύμα ,
σαν δροσιά την ψυχή μου να ξυπνήσει,
μέσα σε όνειρα να κλείσει.
Ήταν θαύμα η μορφή σου , σαν οπτασία
την σκέψη μου να αφυπνίσει ,
μέσα σε εικόνες να ταξιδέψει ,
το φεγγάρι να αντικρύσει.

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2007

Αγάπη


Αγάπη , μου , αργείς , σαν να μην περισσεύει σταγόνα από δροσιά ,
από ενός παιδιού η χαρά , και εδώ να φανείς ,
πλάι στο παγκάκι που πάντα αδειανό χαζεύει στα δειλινά.
Αγάπη , μου , κλείνω τα μάτια και έχω ξεχάσει την μορφή σου ,
πως ήταν η γεύση του ηλιοκαμένου σου φιλιού.
Αγάπη , μου , αν σε κάλεσα , σε έχασα !
αν σε λησμόνησα , ελπίζω κάπου να μπορέσω να σε βρω,
ίσως σε ένα παραμύθι , στου τέλους την εικόνα.

10/5/2006

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2007

Σκαλίζει , πάνω στην μορφή του , στην ύπαρξή του , τις σκέψεις της ψυχής του. Ξεχασμένος στον κόσμο του , θέλοντας να πιστέψει πως έχει ακόμη αισθήματα μέσα του. Περιμένει πάνω στα φύλλα καπνού που πέφτουν στο μισογεμάτο τασάκι , στις στάχτες από ό,τι έχει μείνει , να θυμίζει εικόνες από περασμένες ζωές. Δύσκολη μοιάζει η νύχτα , το φεγγάρι ολόγιομο , αλλά κρύβεται από τα σύννεφα , από την κάπνα του δωματίου , από τα βουρκωμένα μάτια του. Μην ρωτήσεις γιατί, πόσα ακόμη να πει;!
Σκαλίζει , να αναταράξει την σιωπή , θα φανεί κάτι , θα βρει τα πάντα!


Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2007


Να μην συνηθίσει ποτέ το φιλί, να το αναζητάει στα ίδια χείλη, πιο έντονα.
Να αδημονεί η ψυχή σε βλέμματα , σε στιγμές νωχελικές , τόσο ζεστές.
Να ξαγρυπνούν οι ματιές και σαν αποκοιμηθούν , να ξενυχτούν μέσα στα ίδια όνειρα.

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2007



Πρέπει να κοιμηθώ , να μπω σε μια σειρά , να ζω μέσα στην καθημερινότητα , να ζω για να δω εσένα. Όλα για σένα , όσα θέλω , όσα αναζητώ. Τα κρατάς πάντα μέσα σου , στην αγκαλιά σου , στην ματιά σου. Θέλω πάντα να είσαι καλά , είσαι το φυλαχτό μου πια και φοβάμαι για όσα συναισθήματα βγαίνουν όταν οι σκέψεις γίνονται όνειρα τα βράδια και με ξυπνούν λαχταρώντας εσένα.
Μυρίζω το άρωμά σου , παραισθήσεις ενός μυαλού που θέλει να σε έχει εδώ.
Είμαι ήρεμη!

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2007

Επιστροφή από ένα όνειρο...



Σε λατρεύω πέρα από κάθε όνειρο , πέρα από τον ορίζοντα.
Εκεί που ο ήλιος κοιμάται , αγκαλιάζοντας το φεγγάρι αμυδρά για μια στιγμή.
Λίγο πριν αποχαιρετιστούν έκρυψα το φιλί και το χώρισαν , ως το επόμενο δειλινό που θα σε δουν δίπλα μου.





Πάνω σε κύματα , δίπλα σε ακρογιάλια , αγκαλιά , χάδια και φιλί , που σβήνουν την προσμονή. Κοιτάγματα και ένα "τιιι;;" ...
μόνο χαμόγελα.Αναπάντεχα όλα!






Έπεφτε πάνω του το φως , οι σκέψεις των φιλιών.Που θα τον ακουμπήσουν , θα τα νιώσει όπως εκείνα ποθούν; Έπεφτε η σιωπή πιο πέρα από την μορφή του , καρφωμένη στην γροθιά , που είχε αφημένη στο στήθος του.
Λίγα τα χάδια να τον αφήσουν να κοιμηθεί βαθιά στην αγκαλιά ως το πρωί.




Όταν θα ονειρεύομαι που θα ταξιδεύεις; Εγώ θα έρχομαι σε σένα , θέλοντας να σε βρω το βράδυ στο ίδιο κρεβάτι , αναμένοντας την αγκαλιά μου .Την ματιά σου να κλείνει μέσα της την μορφή μου, ζητώντας της να μείνει εκεί πιο πολύ από όσο διαρκεί η μέρα.
Όταν σε νοσταλγώ , θα έρχεσαι δίπλα μου; με ένα χάδι , χωρίς λόγια , να κουρνιάζεις και η καρδιά σου να με νανουρίζει;!




Στιγμιαίος καημός



Τα σύννεφα τρέχουν πιο γρήγορα από τον αέρα. Περνάνε ξυστά από τον ήλιο , απλώνονται πιο πέρα από τις σκέψεις μου. Να με έπαιρναν μαζί τους , ως την αντίπερα όχθη , να έμενε εδώ ο καημός. Ακτίνες ζεστές , λιαχτίδες τα μάτια στεγνώνουν γοργά.Ώπου φτάνει η αντανάκλαση των χρωμάτων πάω και εγώ, στου ορίζοντα την άκρη.

υγ: η φωτο είναι τραβηγμένη στο ελαφονήσι , και ενώ σε ένα τόσο αξεπέραστα μαγικό τοπίο , εγώ έβγαζα φωτο τα σύννεφα...το ποίημα γράφτηκε τότε...

Προετοιμασία


Ετοίμασε τα πράγματά της , πάει διακοπές. Το πρώτο ταξίδι μαζί και βγαίνουν τόσο αναπάντεχα , συναισθήματα. Να χαίρεται θα έπρεπε , να σκέφτεται αυτά που αγαπάει. Το φεγγάρι που θα βλέπει στην αγκαλιά της θάλασσας να νανουρίζεται , τον ήλιο που θα χαϊδεύει την ακτή το πρωί. Και όμως δεν είναι έτσι. Περιμένει τόσα να 'ρθούν , να φανερωθούν και δεν το θέλει. Ελεύθερη από σκέψεις , θα πει και θα συνεχίσει την ετοιμασία της.

υγ: φωτό από Πρέβελη ( πάλι όχι η θάλασσα..)

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2007

γιούπι!!


Επισήμως από σήμερα διακοπές...γιούπιιιιιιιιιιιιιιιιιι :)) καλά , όχι ότι περίμενα την άδεια... :Ρ

υγ: να ξέρετε πως σας νοιάζομαι κ πως θα μου λείψετε Ο:)

μάκιααααααααα :χ μπλούμ

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2007


Ένα αστέρι έπεσε για να το δεις ,για να μπορέσει να είναι κοντά σου.
Πόσες φορές ζήλεψε το βλέμμα σου να αντικρύσει και όμως ήξερε πως τόσοι γαλαξίες σας χώριζαν .
Όνειρο δεν είναι , ψέμα μέσα στην νυχτιά ήταν , που πίστεψε πως θα σε άγγιζε. Έσβησε μέσα στης θάλασσας την αγκαλιά τις ευχές και αγνάντεψε τα μυστικά από του βυθού την γαλήνη.

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2007

every single pair of hands...


Ήταν απλά καταπληκτικός. 'Εχει τόσα τραγούδια που δεν φτάνει μια συναυλία. Ο κόσμος απίθανος ( κ εγώ μέσα σε αυτόν εε :Ρ )
πρώτη φορά είπαν σωστά το όνομά του.. "Γιώργος" , η οικογένειά του ηταν εκεί. Ήταν τόσο χαρούμενος κ έκπληκτος σε τόσο πλήθος που τραγούδαγε από μόνο του όλα τα τραγούδια , που ζητωκραύγαζε , που αν κ τόσες ώρες όρθιοι , υπήρχε τόση ενέργεια.
Η καλύτερη συναυλία ( so far ) για μένα. Πάντα ήθελα να τον δω από κοντά , αγαπημένος.Τον λάτρεψα με το "older"...
βιντεάκι δεν τολμώ να "ανεβάσω" θα ζαλιστείτε από πέρα δώθε κ το πάνω κάτω χεχε (κινητό , κάμερα δεν ήθελα να πάρω..δεν θα μπορούσα να ευχαριστηθώ αλλιώς αυτή την εμπειρία!)


..fast love , outside , freedom , shoot the dog , edge of heaven , careless whisper , amazing , father figure , flawless , faith , easier affair , praying for time , spinning the wheel, freek , jesus to a child ( το πρώτο μου cd single ) , star people, you have been loved , first time i saw your face ....

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2007

Κλεψύδρα


Μετράω τις μέρες , ατέλειωτο κ αυτό το φεγγάρι. Η Άμμος κυλάει αργά , δεν περνάει ο χρόνος μαζί της . Ξαπλωμένη προς την μεριά σου, ανατέλλω δειλά προς τα όνειρα , με μια ματιά. Αφαιρέθηκα , που πήγε! Σύννεφα πουθενά στο διάβα , με ξεγέλασε η σιωπή , η αντανάκλαση μιας όασης από τόσο μακριά. Όλα είναι εδώ , κατοικούν στο μυαλό. Δεν τελειώνει ο χρόνος , δεν μηδενίζει, να πεις « τώρα ζω..» στον ίσκιο , στον ήλιο με ανάσα , με πνοή από όσα ανακαλύπτεις.
Έδυσα δίπλα σου κ αναρωτήθηκα , γιατί είσαι εδώ. Πόσα να πω κ να σκεφτώ , το φεγγάρι είναι ακόμη εκεί , η θάλασσα δεν το ζήτησε να το νανουρίσει , μόνο ο ουρανός το φιλάει. Ξέκλεψα οίστρο και τον έδεσα εκεί , να με πάει όπου πάει , τίποτα να μην χάσω , όσο θα μετράω τις μέρες , τον καιρό που περνάει νωχελικά. Να ξυπνήσω και να είναι ατελείωτο το φεγγάρι..

υγ: εμπνευσμένο από το τραγούδι που έχει ο Αίολος στην σελίδα του

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2007

Αναμονή...

Έχει περάσει η ώρα , δεν έχει φανεί ο μορφέας , αναπάντεχο! Όλα έδειχναν πως τα όνειρα έπρεπε να με καλύπτουν , αλλά όχι σήμερα.Υπερένταση; τάση φυγής , χωρίς λόγο.Ταξίδι θέλω , προσπάθησα , αλλά δεν φτάνει. Περίεργη η νύχτα η σημερινή, σαν να έπρεπε να είμαι εγώ και εκείνη αντικριστά , να δώσει ουρανό , να πάρει σκέψεις.
Λίγα όσα γράφω , δυσνόητα , ψάχνουν τρόπο , να χαράξουν μια πορεία στον ορίζοντα , πάνω σε αυτήν την μελωδία να πατήσουν και να γλυστρίσουν πρίν καταλάβω πως ήρθε η ανατολή.
Εικόνες από ακτές , από την άμμο που κρύβει κοχύλια κ πατημασιές.Αν με άφηνες εκεί , εκεί θα έμενα , χωρίς να νοσταλγώ.

Μπαίνω σε τροχιά και πάλι ξεφεύγω χωρίς να με δει κανείς.
Ταξίδι εκεί όπου η ψυχή θέλει να ανταμώσει ένα δειλινό , εκεί όπου ο νους την πάει.
Πως μέθυσα δεν ξέρω και οδηγώ σε μονοπάτι αδειανό.
Μπαίνω σε τροχιά για να μείνω σε ουρανό φωτεινό.
Και όσα δεν είπα ήταν για σένα , όσα δεν είπα ήταν για μένα φυλαχτά!
!

Χωρίς φιλί το στόμα μένει, δίχως γεύση από σένα. Χωρίς κρασί ξαγρυπνούν τα χείλη και μεθούν στην σκέψη του ξυπνήματός σου. Δίχως πνοή το σώμα μένει , χωρίς άγγιγμα από την αύρα σου, κι όμως ακόμα αντέχει να παλεύει εδώ , μέσα στα όνειρα που ήρθαν μαζί με τούτο το φεγγάρι , μαζί με τα χάδια της θάλασσας που τόσα ομολογούν!

Τόσα γράμματα και όμως κανένα δεν έχει φτάσει στην καρδιά σου. Τόσα κύματα και όμως κανένα δεν έχει βγει στην ακτή σου. Σου στέλνω φιλιά σε αυτό το φεγγάρι , ελπίζω να σου ζεστάνουν την ψυχή, όσο κι αν αργήσουν να φανούν θα κρύβουν μια αγκαλιά.

Τρίτη, 24 Ιουλίου 2007


Κατέβηκε το βλέμμα σου για να ανατείλει ο ήλιος της ψυχής σου. Μικρά ταξίδια αναψυχής σε ράγες του μυαλού τα όνειρα. Την ώρα που κοιμάσαι ,κρυφά ,μυστικά πλέκουν την πλοκή των επιθυμιών και ανασταίνουν το φως της ημέρας.

Πέφτει το χάδι γλυκά να σε αγγίξει και να αισθανθεί τα κύματα της καρδιάς σου που χτυπούν πάνω στην ψυχεδελική σου αύρα. Ξέπλυνα τα δάκρυα και τα άφησα να αναπνέουν την αλμύρα από τα χείλη σου. Στιγμή μοναδική και ιερή. Η ψυχή αποσύρεται στο μονοπάτι των ονείρων για να ανταμώσει την μορφή σου.

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2007

Drift

Just a little bit to give you a grip , just a thought to get you at the back seat.
A mess of thoughts just went blind.Travelling upon velvet dreams , chasing hopeless fears.
I am seconds from this turn , locked , broken , gone.
A quick spin and i am back on track.

Άδικη κατάρα να ξαπλώνω και να σε σκέφτομαι ,
να ξενυχτώ με το φεγγάρι λέγοντας για σένα.
Άδικο είναι να σε χρειάζομαι και να μην είσαι εδώ ,
να μου λείπεις και να μην μπορώ να στο πω, μονάχα στα αστέρια.
Άδικο είναι σε όνειρο να σε δω και σαν ξυπνήσω ,
να σκεφτώ πως θα σε λησμονήσω.

Με άλλα ξενυχτάει η ψυχή και άλλα πρέπει να αντιμετωπίσει το πρωί.
Όλα αλλάζουν σαν η μοίρα παιχνίδι να στήνει και να γελά που τίποτα δεν προκάλεσα.
Με άλλα το φιλί ξεχνιέται , κοιτάζεται σε καθρέφτες θαλασσινούς ,
το είδωλο του να δει , μήπως και πιστέψει πως υπάρχει.

Απομακρύνεται ο καημός , αφήνοντας δάκρυα στο φεγγάρι.
Κοιτώντας σοκάκια , κοιτώντας ευχές ,απομακρύνεται το φιλί στα ρηχά μιας ακρογιαλιάς.
Και σωπαίνει η αυγή και την ψυχή παίρνει η νυχτιά. Και νοσταλγεί η μοναξιά χαμόγελα αντικριστά στον ήλιο.Και λησμονεί η καρδιά χτύπους από δειλινά.
Πλάι στο κύμα θα κοιμηθώ , με την αλμύρα στην αγκαλιά!

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2007

Παγκάκι


Η ξα , ερωτευμένη , εγώ , η ανάγκη για βόλτα και επιτέλους έπρεπε να τα πούμε από κοντά.Μας χωρίζουν κάτι τετράγωνα , η ανάγκη να είμαστε στον κόσμο μας.Είχαμε την ίδια σκέψη ταυτόχρονα "σε 5 θα είμαι εκεί.." .." κατεβαίνω..." ( εντάξει το "τώρα κατεβαίνω "το δικό της ισοδυναμεί από ένα τέταρτο , μέχρι ότι την πήρε ο ύπνος και άντε ξύπνα την :Ρ )
Στο ερώτημα" που θα πάμε ;" , χμ ,
"είμαι κομμάτια ,βολτίτσα απλά "
Ξεκινήσαμε , μηχανικά η διαδρομή , την έχω κάνει τόσες φορές , αλλά χωρίς την ξα. Ξέρω που θα πάμε , δεν γίνεται να κινούμαστε συνέχεια. Δεν ξέρω ( μάλλον ξέρω γιατί..) , αλλά δεν μπορούσα να της δώσω όση προσοχή ήθελε , δεν ήθελα να μιλάμε έτσι.
Φτάσαμε πολύ γρήγορα ( μαριλένα δεν έτρεχα ... Ο:) :Ρ ) , έχουν ξεκινήσει οι διακοπές , καλοκαίρι...
Παρκάρω το όχημα και νιώθω πως θα φύγουν όλα , έννοιες , σκέψεις που μένουν να σκαλίζουν το μυαλό ώρες σήμερα.Το τέλειο σημείο , παγκάκι ασβεστωμένο , βράχια και θάλασσα. Στο βάθος αμυδρά τα καράβια πηγαινοέρχονται , φέρνουν εικόνες .
Η ξα έχει ξεκινήσει λέει σχεδόν όλαα :Ρ λεπτομέρειες , θέλει να το ζήσει όλοο , να το μεταφέρει όλο.Την ακούω , αλλά το βλέμμα ξεφεύγει , ηλιοβασίλεμα , κίνηση να βγάλω φωτογραφία ,
" θα σου πετάξω την τσάντα .."
"εκεί είναι κ τα κλειδιά :Ρ " , γέλια , αλλά μου την πήρε.Άλλοτε δεν θα την πείραζε , αλλά πρέπει να την κοιτάζω συνέχεια. Εγώ εκεί , παρακολουθώ την πορεία του ήλιου , την ξέρω , φαίνεται πίσω από την μορφή της , θα την ξεγελάσω κ τσούπ η φωτογραφία χεχε
Δεν με άφησε όμως να αποθανατίσω τα χρώματα , τα πιο έντονα , σαν την τελευταία προσπάθεια να μείνει στον ουρανό.
Μου μιλάει , την ακούω , θέλει να βρει ισσοροπίες σε όσα την διακατέχουν.
Θα την ξεγελάσω πάλι , "δεςςς το φεγγάρι.." χμ δεν είχε το αποτέλεσμα που περίμενα :Ρ
Έφυγε ο ήλιος , αλλάζει το τοπίο και ξεκινάει η επιστροφή.

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2007

Αποπλάνηση

Μια το φιλί να κλέβεις και μια την σκέψη να αποπλανείς , γλυκό που είναι το βλέμμα σου , σαν χάδι απλώνεται σε όλο το κορμί.
Μια την αναπνοή να ξεγελάς και μια την αύρα να οδηγείς σε πελάγη και σε εικόνες , όπου γαλήνιες μορφές εσύ και γω.
Το ηλιοβασίλεμα πως κατάφερες να μείνει και μέσα σε ένα λουλούδι τον ήλιο να κρύψεις ,δεν κατάλαβα!
Η μορφή σου σαν τον χρόνο να σταματά και παιχνίδια να κάνει με όσα σε αντικρίζουν.
Μια την ευχή να κλέβεις και μια την καρδιά να ανασταίνεις !
Γλυκιά που είναι η ματιά σου !

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2007

Σκοτάδι

Σε ακούω , είμαι πάντα εκεί , να αναμένω τις λέξεις που αποτυπώνεις στο πρόσωπό σου , τις κινήσεις του κορμιού σου.Νοχελικά όλα στο μυαλό , αργά και απόμακρα από τούτον τον κόσμο. Ο χρόνος έχει πάψει εδώ και καιρό να απασχολεί την ύπαρξή μου , έχω εσένα , εικόνα , φωτιά , σιωπή και γαλήνη. Σκοτεινό το δωμάτιο , έχω χαμηλώσει τα φώτα στις σκέψεις , τίποτα να μην με αποσπά από τούτη την στιγμή.Έκλεισα τα μάτια μου και ήρθα κοντά σου , στο αστέρι που τάζεις πως θα είναι το μόνο φωτεινό στον ουράνιο κόσμο.
Χάθηκα , αλλά είμαι πάντα εκεί !

υγ : εμπνευσμένο από το τραγούδι που έχει ο αίολος στην σελίδα του!

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2007


Ήρθε ένα φιλί με το αγέρι και νόμισα πως ήσουν εσύ,
αλλά δεν ήταν παρά μόνο η ψευδαίσθηση της στιγμής.
Τόσες ώρες σε αυτό το ακρογιάλι , θαρρώ πως σταμάτησε ο χρόνος
να κυλά πάνω στου ουρανού τα χρώματα.
Φταίνε τα κύματα που ακούσματα βγάζουν με αλμύρα από τον βυθό
και σαν μπουν στην σκέψη ,
εικόνες αφήνουν να ξετυλίγονται , αισθήματα να ξαφνιάζουν την νυχτιά
και να χάνονται με τον νοτιά!

Ζωγραφιά

Τα όνειρα αρχίζουν να ζωγραφίζουν το μονοπάτι ως το φεγγάρι , ως την άκρη της μοναξιάς. Ένα φιλί γλιστράει και αγγίζει το βλέφαρο του νοτιά. Η ψυχή άρχισε να κεντά του μορφέα τα μυστικά , μέσα στην νύχτα να φανούν και να ντύσουν το μονοπάτι , που ζωγράφισε το όνειρο .

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2007

Μονόλογος


Βλέπω πάλι την ταινία που τόσο αγαπώ. Έχω τόσες ομοιότητες με τον ήρωα , που από την μία γελώ ( χαλαράαα :Ρ) στον κόσμο του κυριολεκτικά , ποιητής και πιστεύει σε όσα πιστεύω και εγώ....η φράση που μου έχει μείνει " εγώ φταίω που δεν της είπα την ιστορία σωστά , που δεν την έκανα να την νιώσει...πρέπει να υπάρχει μια δουλειά που να χρησιμοποιεί τις σωστές λέξεις , να βάζεις τα πράγματα σε μια σειρά , που όταν χτυπάει η καρδιά σου , να κάνεις και των άλλων να χτυπάνε..."
Μπορεί να αγαπάς και να είσαι εκεί , δίπλα στον άλλον και ας μην το ζητάει , να το αποφεύγει , να προσπαθεί να μην νιώθει όπως και συ , δύσκολο.
Να μεταδίδεις εικόνες και να σε καταλαβαίνει κάποιος που δεν ξέρεις , απλά επειδή έκλεισε τα μάτια και αφουγκράστηκε τον παλμό των λέξεών σου.
Ένα όμορφο όνειρο , μια ταινία , μια εικόνα από χίλιες λέξεις , που δείχνει το ακατόρθωτο που πραγματοποιείται. Όμορφο όνειρο!
"και όμως χαίρομαι που γεννήθηκα .Είμαι σίγουρος πως όταν πεθάνω θα θυμάμαι όταν ήμουν ζωντανός."

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2007

Απομόνωση

Κάποια πράγματα δεν είναι έτοιμα να αποτυπωθούν , να ακουστούν. Κάνεις την κίνηση και κρύβονται πάλι πρίν προλάβεις.Νιώθεις πως δεν θα αγγίξουν , δεν θα τα καταλάβει , δεν θα τα καταλάβουν.Είναι γραμμένα σε ένα χαρτάκι , πίσω πίσω σε ένα τετράδιο , μοιρασμένα σε ένα αρχείο στο κινητό.
Θα σκεφτεί , προτρέχει , δεν θα γίνουν έτσι τα πράγματα , μπορεί να κάνει λάθος. Κάνει; η ίδια η σκέψη αποσιωπεί την προηγούμενη , την απομονώνει , κάπως πρέπει να ξεφύγει. Ένα φιλί θα στείλει και θα σβήσει την σιωπή.

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2007

Πρίν χαράξει...


Μια πόλη ξενυχτά στα σοκάκια , στα φώτα που αγκαλιάζουν την χαραυγή .
Τυλίγεται κ ξεδιπλώνεται στα μάτια σου η ψυχή της. Όσο κρύβει εικόνες ,
αναμνήσεις εδώ θα έρχεσαι να την συναντάς.
Σου θυμίζει εκείνη...εκείνη την στιγμή που χάθηκες, γιατί νόμιζες
ότι ανακάλυψες θησαυρούς σε ξεχασμένα σεντούκια , πλάι σε ακρογιαλιά.
σε άφησε να γευτείς μια δροσοσταλίδα
στην άκρη των χειλιών σου πριν ζωγραφίσουν οι ηλιαχτίδες την σκιά σου ,
στους δρόμους της πόλης!

Ευχή

Άγγελέ μου όταν έρθεις να με αγκαλιάσεις και από αυτό τον κόσμο να με πάρεις , άσε με να ονειρευτώ τον ουρανό. Τα μάτια μου σαν κλείσω με την εικόνα του να φύγει η ψυχή. Το κορμί σαν μείνει πίσω να μην στενοχωρηθεί , εύκολα να το αποχωριστεί. Άγγελέ μου σαν με φιλήσεις και την πνοή μου κλέψεις , άσε με την θάλασσα να νοσταλγώ , στην αγκαλιά της νανούρισε με και ταξίδεψέ με .

Μπορεί η ψυχή σου να μου ανήκει, ίσως και για αυτό να σε ακολουθώ,
να σε αναζητώ .
Μπορεί η καρδιά σου να ανησυχεί πως δεν θα με βρεις, αλλά με την στοργή θα σε ανταμώσω και με φιλιά από ηλιοβασιλέματα.
Μπορεί τα μυστικά σου να έχουν την λύση τους μέσα μου ,ίσως για αυτό
να με αναζητάς!

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2007

Αισθήσεις ονείρου

Σε χαζεύω , σε αγγίζω , σε αισθάνομαι , σε γεύομαι , ακούω την ανάσσα σου , σε παρατηρώ , σε κόσμο αέρινο και μακρινό. Εικόνες όσα σκέφτομαι και αποτυπώνω σε κάθε σκέψη. Χάνεις τον δρόμο , τα μονοπάτια θολά και απόμακρα. Σε αναζητώ σε όσα πιστεύω πως υπάρχουν , σε όσα δεν κατέχω και υποκλίνομαι. Αν ο χρόνος κυλά πάνω σε όνειρα , έχει σταματήσει στο δικό σου!

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2007

Αυτό που θέλει...

θέλει να ζήσει μέσα από εκείνην , να του χαρίζει χαμόγελο και εκείνος να αναπνέει.
Το αναζητάει απεγνωσμένα , αυτό πιστεύει , έτσι πρέπει να γίνει.
Εκείνη , πίστεψε σε εκείνον και περιμένει να γύρει δίπλα της , να την κοιτάξει και να νιώσει
πως είναι εκεί.
Η απόσταση , εμπόδιο , η σκέψη φραγμός το φιλί φυλακίζει.
Ακίνητη στον κόσμο της , όνειρο πρέπει να της τάξει για να μπορέσουν να είναι μαζί.

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2007

Xάδι του ουρανού

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2007

Ο φάρος





Έφτασα εκεί δίπλα , μια ανάσσα από την θάλασσα.Λίγο πιο μπροστά από τον ορίζοντα , ένας ωκεανός , θέλει να χωρέσει σε ένα λιμάνι. Δεν θα τον δεχτεί , τα βράχια πίσω τον στέλνουν . Ξαναπροσπαθεί και κομμάτια γίνεται. Πάλι αλμύρα στα μαλλιά , πάλι εικόνες. Από την μία ο ήλιος , δύει έντονα , ζωηρά , να σβήνει , αλλά δίνει χρώματα απλώχερα στον ουρανό. Από την άλλη το φεγγάρι , σιωπηλό ξεκινάει την τσάρκα του , ζωντανεύοντας αντίκρυ του ήλιου.Και εσύ εκεί , ανάμεσα σε δυο κόσμους , σε δύο ξεχωριστές στιγμές .


Τρίτη, 26 Ιουνίου 2007

Ξέρω πως το φιλί να σου χαρίσω , τον χρόνο να παγώσω και πίσω να γυρισω.
Όνειρο , πνοή και χάδι , όσα ελπίζω να σου δώσω και για μένα; όσα μπορέσω να σου κλέψω.
Τρόπο θα βρω , πίστεψέ με , δίπλα σου να είμαι στην σιωπή την αυγή.
Χάρη να ζητήσω θέλω από την νυχτιά , να μην με αφήσει εκεί , να με ξυπνήσει το πρωί και
στην αγκαλιά της μέρας να με φέρει , χωρίς αντάλλαγμα την μορφή σου.

Xαλαράαα....



"Μετά από την πρόσκληση της Μαριλένας.." και εφόσον μου το έχει πει 500 φορές , θα αναφερθώ πως ένας άνθρωπος μπορεί να είναι κυριολεκτικά στον κόσμο του :Ρ
Ήταν πρίν 2-3 μήνες , λίγο μετά την αλλαγή της θερινής ώρας.Όλα έβαιναν ομαλά , είχα αλλάξει την ώρα σε ρολόγια , κινητά και ακίνητα , ώσπου ένα ωραιότατο και χαλαρό βραδάκι , λίγο πρίν κοιμηθώ , ενεργοποιώ την αφύπνιση στο κινητό (το οποίο είναι και symbian , τρομάρα μου..)για να ξυπνήσω "ήσυχα" και ωραία το πρωί.Δεν στάθηκα όμως εκεί, όοχι δεν γινόταν να ξεραθώ αμέσως , με έπιασε το ζιζάνιο και πείραξα διάφορες ρυθμίσεις,όπως την "ενεργοποίηση αυτόματης ενημέρωσης ώρα".Εφόσον πάτησα ότι δεν είχα πατήσει πριν, εκοιμήθειν.
Την επομένη , ξύπνησα κανονικότατα , χωρίς να έχω την αίσθηση ότι νυστάζω"μωρέ μπράβο μου, πως το έπαθα αυτό;;" , ετοιμάζομαι και μετά από 1 ώρα φτάνω στον χώρο της εργασίας μου.Με το που μπαίνω , αντιλαμβάνομαι ότι με κοιτάνε "κάπως" στην γραμματεία , δεν ήξερα , δεν ρώταγα; όχιιιι , θεώρησα ότι είχα καθυστερήσει , ως συνήθως :Ρ
Ανεβαίνω στον ημιώροφο για να περάσω ό,τι είχα στο σύστημα , να δω τι είχα να κάνω και να φύγω με" ελαφρά" για τον έξω κόσμο .
Με την άκρη του ματιού μου ," πιάνω "μια μορφή , η προϊσταμένη είναι ήδη στο γραφείο της " πως το έπαθε και ήρθε νωρίς;" χμ... γρήγορα γρήγορα για να μην με πάρει είδηση , υπέγραψα την ώρα αφίξεώς μου 9:00 και όταν ήρθε η ώρα της αναχωρήσεως , πάλι έπρεπε να υπογράψω. Κοιτάω στον ηλεκτρονικό υπολογιστή "10:30" ε σκέφτηκα " μα ποτέ να μην διορθώνουν την ώρα πια?" , γιατί με την δική μου λογική , είχε περάσει μόνο μισή ώρα και επομένως θα έπρεπε να δειχνει "9:30"...
Κανείς δεν μου λέει τίποτα , σηκώνομαι και φεύγω.Φτάνω στην πρώτη υπηρεσία , όλα καλά , τελειώνω πολύ γρήγορα και συνεχίζω το "¨ταξίδι "μου.Καθώς περιμένω στην στάση του λεωφορείου αναμένοντάς το , ακούω ραδιόφωνο.Να και ο εκφωνητής " τουέλβ ατ τουέλβ"..."...τι έγινε; άλλαξε ώρα η εκπομπή;;; και κράτησαν τον ίδιο τίτλο;;; να μου πεις πως να την έλεγαν "ηλέβεν του ηλέβεν;; δεν ταιριάζει" ( την δικαιολογία έτοιμη την είχα χαχα)
Ήρθε και το αστικό όχημα , πάλι ρολόι μπροστά μου " σιγά μην είχαν σωστά την ώρα..."
Ξεμπερδεύω με τις υπηρεσίες και γυρίζω σπιτάκι μου , καθότι λόγω του ότι μένω "μακριά", δεν ξαναπάω πίσω , γιατί ψιλοσχολάω ( :Ρ είν καλή η προϊσταμένη ).
Με το που μπαίνω σπίτι
" θα με πάς "εκεί";" ( η μητέρα μου)
"από τώρα;;;"
"1:30 έχει πάει"
"εεε;; πήγε κιόλας;( φαντάσου πόσην ώρα είμαι έξω) εντάξει , άντε πάμε"
Την πήγα εκεί που ήθελε , γυρίσαμε , έφαγα και ξεράθηκα στον ύπνοοο ( είπαμε εγώ με τον μορφέα μεγάλη λόβ )
Ξυπνάω αναζωογονημένη , απαλή απαλή επιδερμίδα , κεφάλι ψιλοκουδουνιασμένο και μου έρχεται το εξής ερώτημα
" τι ώρα είναι;" ( αδελφός)
"καλά ,εμένα περίμενες;;;; ρολόι δεν έχεις;;; κινητό ;; υπολογιστή;;"
"θα μου πεις;;" ( το χρυσουλάκι μου είχε ραντεβού ..)
"4:30"
'τι; μήπως εννοείς 5:30;"
"την ώρα δεν με ρώτησες;;; ε την ώρα σου λέω"
" δες πάλι.."
"αυτή την δουλειά θα κάνουμε τώρα;; ( νευράκια νευράκια;; χαχα ) σου είπα , 4:30"
"για δες το λαπτόπι σου"
ε και παθαίνω το σόκ...συνειδητοποιώ ότι η ώρα είναι 5:30 και ότι όλη την μέρα πήγαινα 1 ώρα πίσωω!!!

υγ: άγχος;;; εεε;; τι;;;

ζαντό!


Κυριακή, 24 Ιουνίου 2007

Σουκού



Λίγα λεπτά πρίν φύγει και αυτό το Σαββατοκύριακο , μου έχει μείνει η μυρωδιά της θάλασσας και κυριολεκτώ.Δεν ξέρω πως έγινε , αλλά παρά το ξέβγαλμα για να φύγει το αλάτι και να δροσιστεί το κορμί , τα μαλλιά μυρίζουν ιώδιο. Καταπληκτικό! :)
Τίποτα δεν ήταν κανονισμένο και όλα έγιναν... μπανάκι , συναυλία (παρόλη την ζέστη ) και ξανά πλατσούρισμα στο νησί που αγαπώ , την Αίγινα ( Μαριλέναααα γιούπιιιι!!!) , ταλαιπωρηθήκαμε λίγο , αλλά το διασκεδάσαμε.Γελάσαμε , πνιγήκαμε ( χαχα αυτά τα "κουπιά" φταίνε για όλα :)) ) και ξανά μανά πνιγήκαμε :Ρ
Ο απολογισμός; κατακόκκινα μαγουλάκια , ηλιοκαμμένο σώμα και η θάλασσα στα μαλλιά!
Θέλω να ξαπλώσω και να ξυπνήσω στην αμμουδιά!!!!!!!!

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2007

Η ακτή


Ένα βήμα με χωρίζει από την θάλασσα και νιώθω σαν παιδί ,που λαχταρά παγωτό το καλοκαίρι.
Στιγμιαία σκέψη , το κύμα που έρχεται πόσα θα πάρει μαζί του , άμμο , το κοχύλι που ήθελες να μαζέψεις.
Ένα βήμα πρίν την βουτιά ,πίσω θα κοιτάξεις θαρρώντας πως σαν βγεις διαφορετική θα είναι η ακτή.

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2007

Πνοή

Mην λυγίζεις , την ψυχή σου να θυμάσαι.Εσένα έχει μόνο , σε όσα την βασανίζουν ,με όσα τυλίγεται τα βράδια και άυπνη μένει.
Από εσένα περιμένει να την κάνεις πιο δυνατή και στα αδιέξοδα φως να νιώσει.
Ξέρω , σφάλμα έκανες που ξέχασες πως να αναπνέεις , αλλά από την ζωή χάρη μην ζητάς , ταλαιπωρημένη είναι και εκείνη από τον καιρό.
Σίγουρα υπάρχει η πνοή , φτερά σε επίγειες στιγμές!

Ένα βήμα πρίν τον παράδεισο


Θα ήθελα να είμαι στην αγκαλιά σου , λίγο πιο πέρα στο κύμα. Εκεί να χάνομαι , εκεί να βρίσκομαι ,με όσα φέρνει η θάλασσα. Σταγόνα δροσιάς το φιλί σου και ας έχει γεύση αλμύρας.
Μπορείς να μου χαρίσεις τόσα ; σε ένα όνειρο , σε μια ματιά!

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2007

Ψεγάδι



Όμορφος κόσμος , χρώματα στον ουρανό , σύννεφα μπλεγμένα με σκέψεις.
Ο ήλιος ζεστός , γνώριμος , θα τον κοιτάξεις κατάματα , καθώς φεύγει.
Θα κλείσεις τα μάτια και θα αισθανθείς τα χάδια του, που απομακρύνονται με το αεράκι.
Φέρνει αλμύρα και φιλί.
Μια εικόνα όπως την ήθελες , φωτεινή , ζωντανή , η οποία χάνεται σιγά σιγά , ήρεμα μαζί του.
Ανοίγεις τα μάτια και είσαι αγκαλιά με τον μορφέα , στου ονείρου την άκρη , στου ορίζοντα την σχισμή , κλέβοντας χρώματα της ίριδος.
Το μυστικό , ψεγάδι στην στιγμή δεν θα βρεις!


Τρίτη, 19 Ιουνίου 2007

Αλλαγή ύφους...

Ζεστή μέρα , γρήγορα γρήγορα κινείσαι ,να τελειώσεις και να κρυφτείς μέσα σε 4 τοίχους για να δροσιστείς.Θα σκεφτείς να ξεκουραστείς , να χαλαρώσεις "σήμερα δεν θα πας πουθενά" και όντως αυτό γίνεται.Ξυπνάς και δεν σκέφτεσαι τίποτα , θα θρονιαστείς (ξαπλωτή ) δίπλα σε ένα μοντέρνο χαζοκούτι (γνωστό και ως laptop :P ) και θα ασχοληθείς με τα "πάντα".  
Να και ο κολλητός , είναι κομμάτια (όπως χαρακτηριστικά το λέει πάντα ) έχει σκάσει και του αναφέρω την μαγική λέξη "αρκουδίσιον" .
"Σωστά το είχα ξεχασει.." ώρες ώρες κανείς μας δεν σκέφτεται...Γελάμε , τα λέμε όπως συνήθως ,και ήταν αναμενόμενο ένας από τους δυο μας να προτείνει
" να περάσω να σε πάρω να πάμε άτα;" (συνοδεύεται από χίλια εμότικονς , τα λατρεύω :Ρ )
υπάρχει η κλασσική απάντηση
"είμαι κομμάτιαα και δεν την παλεύω.."(βασικά θέλει να αποφύγει να γίνει συνοδηγός :)) ).

Τελειώνει και αυτό θα πεις , ξέρω πως είναι πεισματάρης και δεν θέλει να τον πιέζεις , τον αφήνω και έρχεται από μόνος του....
" σε 10 λεπτά θα είμαι εκεί , χτυπάω αναπάντητη και κατεβαίνεις". Έγινε το δικό μου τελικά , χμ εντάξει εκείνος θα οδηγήσει , θέλει να κάνει τα κόλπα του.
Δεν σκέφτεσαι την ζέστη , την κούραση , θα πας βόλτα μαζι με έναν φίλο. Πάντα ξεκινάμε χωρίς σχέδιο , χωρίς πλάνο και στην ερώτηση
"που λες να πάμε;" η ίδια σκέψη "δεν έχω πρόβλημα , αλλά πάμε θάλασσα;" που αλλού!
Χωνόμαστε σε κίνηση , ξεφεύγουμε και καταλήγουμε δίπλα στο κύμα , εκεί που καιρό είχαμε να πάμε.Φτάνεις και σε ανακουφίζει η μυρωδιά της , η εικόνα που φέρνει πάντα καλοκαίρι στο μυαλό.Έχουν φύγει όσα μπορεί να σε κούραζαν.
Περπατάς για λίγο και καταλήγεις σε ένα μάρμαρο να μιλάς και να αναπολείς , να ξεδιπλώνεις σκέψεις και να χαίρεσαι που είσαι εκεί.
Αντιλαμβάνεται και καταλήγει πως το παρατσούκλι μου "τζενάρα", το έχει βγάλει από την Τσιτάρα;; (ηρωίδα από τους θάντερκατς )
Είχαμε και έχουμε σαν δεδομένο ότι θα είμασταν φίλοι και θα είμαστε και δεν είναι κακό.Δεν υπάρχουν αμφιβολίες , καχυποψίες , άγχος. Πριν λίγο καιρό ,είχε συναντήσει όλη η "απαρτία" μια παλιά συμμαθήτρια, η οποία εκτός του οτι νόμιζε ότι γυρίζουμε απο φροντιστήριο ....(μα είναι ποτέ δυνατόν;;; ) με έκπληξη μας έλεγε "εσείς πως και κανετε παρέα; πως έγινε αυτό; (και εντάξει για τις κοπέλες) εσύ με τον Άγγελο;;; " και απαντούσαμε με απορία " μα πάντα μιλάγαμε.."
Χαλάρωσε ( με τόσες χαζομάρες που του λέω ότι κάνω. λογικό ), ούτε τσιγάρο δεν ανάβει (ένα έκανε όλο κι όλο) και ήρθε μια γνώριμη μελωδία να μας διακόψει (ναι , κινητό) και να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να γυρίσουμε πίσω.
Οι στιγμές με έναν φίλο , που μοιράζεσαι , είναι που σε δένουν , τις οποίες ξεχνάς ,τις αναπολείς, γιατί είναι εκεί και δεν είναι κακό.

υγ : ζαντό!!!