Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Ψυχή τε και σώματι

Τι την θες την ψυχή; τι την μετράς; δεν σου φτάνει το λίγο που την έχεις; δεν μπορεί να σου δώσει υποσχέσεις, να σου μιλήσει και να σε παρηγορήσει για το αύριο. Δεν ξέρει την έννοια του χρόνου, γνωρίζει μόνο όσα την φορτώνεις από το παρελθόν.
Πέτα την εκεί χάμου σε μια γωνιά, στο πάτωμα, βγάλτην από πάνω σου, μην την κοιτάς, δεν την νοιάζει αν το σώμα σου μαζεύει χρόνια και αν του αρέσει να ψεύδεται για όσα θέλει και όσα πράττει κρυφά στις σκιές.
Τι την θες; δεν σου φτάνει το λίγο που γνωριστήκατε; είπατε ένα γεια και θες να δεθείς μαζί της, να την φιλέψεις μια συγνώμη και μια αγκαλιά;
Εκείνη δεν περιμένει από εσένα να σωθεί, δεν θέλει το χάδι σου, την βρωμιά σου. Εκείνη θέλει ουρανό.

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Δίχως εξήγηση

Η ψυχή δεν περίμενε, βάδιζε εμπρός μονάχη. Δεν σκεφτόταν την ύλη μα την εικόνα της μορφής σου. Δυο χείλη, μια ματιά, μια στιγμή, "μια στιγμή", ψιθύριζε και το δάκρυ κυλούσε πιο μπροστά και από την ίδια για να της ανοίξει τον δρόμο από τα φύλλα.
Λες ο ουρανός να σκέφτεται; να νοιάζεται που σε παίρνει μακρυά μου; που αφήνω την καρδιά να χτυπάει πιο αργά για να έχω τον χρόνο να σε κρατώ στην σκέψη μου;
Η ψυχή δεν περιμένει να δει αν κάποιος έρχεται, αν πονά η κραυγή ή η σιωπή που αφήνει πίσω της, σαν πει να βρει δειλινό και να κρυφτεί μαζί με τον ήλιο.
Το μονόπρακτο ακουγόταν μέχρι το διπλανό παγκάκι, που είχε και αυτό επάνω του ακουμπισμένα δυο τριαντάφυλλα, ένα βλέμμα για μια στιγμή και δυο χείλη που έλεγαν μόνο μια λέξη " γιατί!".

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Δίνη

Αν ξεχνώ να σου γράφω, συγχώρα με, μα η ψυχή κουράζεται να φλυαρεί. Σου είπα πως σε πεθύμησα; συγχώρα με , αλλά δεν έχω βρει ακόμη τον τρόπο να φτάνει σε σένα το φιλί και η έννοια μου. Δυο ρημάδες αράδες και μοιάζουν λίγο και σβήνω και ξαναγράφω και περνά ο καιρός.
Ξέρεις αν σε αγαπώ; αν σε μισώ; αν ζω ή αν πέθανα; αν αναστήθηκα και περπατώ σε σύννεφο ή κόλαση; συγχώρα με, μα λησμονεί το μυαλό και η ψυχή κουράζεται να βρει μια διέξοδο από την ύλη που την ταλαιπωρεί.
Αν ξεχνώ την αίσθησή σου, συγχώρα με, αλλά στο κουτάκι της οθόνης παίζει σε επανάληψη συνεχώς την μορφή του φιλιού σου, την εικόνα της αγκαλιά σου. Τόσο δύσκολο είναι να το πεις; να το γράψεις; να διακόψεις την σκέψη και να φωνάξεις, να τρέξεις;!
Δεν έχω χρόνο, όχι για σένα, για μένα που πνίγομαι στην σκέψη του τέλους, στην ιδέα πως αν σε χάσω, θα σε χάσω;
Αν μοιάζει να σε ξεχνώ, συγχώρα με, μα είμαι δίπλα σου!

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Ειδυλλιακό δειλινό

Κόλλησα στην ματιά σου, ώρες πρέπει να έχουν περάσει από εκείνη την στιγμή που τα πρωτοείδα, μπορεί να είναι και αιώνες και να έχω μείνει μετέωρη σε κόσμο, σε απόκοσμο, στο απέραντο που βυθίζεται η ψυχή σου.
Να σε νιώσω θέλω, να απλώσω χέρια σε κορμί, να φιλήσω χείλη γλυκά, τρυφερά, που το μόνο που γυρεύουν είναι την αίσθηση του δέρματος.
Δάκρυσε η ψυχή στην εικόνα, μάτωσαν τα χείλια από την ηδονή.
Κόλλησα στα μάτια σου, στο χρώμα το καθαρό, το απόλυτο, που μοιάζει σαν μια ειδυλλιακή παραλία, εικόνα του μυαλού.

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Ήμουν παιδί

Ήμουν παιδί δεν σε γνώριζα, ήρθα και έκατσα κοντά σου, να ακούσω την ιστορία σου. Δάκρυσα χωρίς να συνειδητοποιώ τον λόγο, ήμουν παιδί δεν γνώριζα. Δεν είχες πόνο, είχες πίκρα στα λόγια, γιατί σε πλήγωσαν άνθρωποι, Θεός και η ψυχή σου που ήλπιζε.
Μεγάλωσα, ήρθα και κάθισα παραπέρα, για να δω την εικόνα σου, αν νιώθει τα ίδια, αν είμαστε ίδιοι ή ξένοι.
Έζησα τον πόνο, ένιωσα το καημό σου, αλλά παραμένω λίγο πιο μακρυά σου και αυτό γιατί δεν είμαι παιδί πια.
Να απλώσω το χέρι; να σου δώσω ένα φιλί; κι αν με πληγώσεις; αν μου θυμώσεις; γύρνα, κοίταξέ με και θα έρθω να σου πω, πως ο καημός περνά, αν τον αφήσεις να ειπωθεί και να χάσει την δύναμη που του παρέχει το κορμί.
Ήμουν παιδί δεν γνώριζα, ήρθα δίπλα σου και σε ζήλεψα.

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Γνώρισμα

Η ψυχή σου ξεφτίζει και δεν κρατά σκοπό. και ποιος σου είπε πως ξέρω να μετρώ, και να ορίζω τον σκοπό;
Η ματιά σου απομακρύνεται και δεν κρατά την σειρά. Με ποια στάθμη, με πιο ίσο να μετρήσεις τ' άστρα, με πιο την στεριά;
να βγεις στην ξερά, να βγεις στο χώμα το ζεστό. Μα δεν ζητώ γυρισμό, δεν ζητώ το ίδιο, μα το γνώριμο των ματιών σου,
 το γνώριμο της ψυχής σου.

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Όνειρα Γλυκά

Η ψυχή κάνει όνειρα γλυκά δίπλα στην καρδιά. Ακούει τους παλμούς και ξενυχτά κάτω από ουρανό, που μοιάζει πέπλο για εκείνην, ένας ζεστός καημός που λιώνει την μοναξιά της. Η ψυχή ξέρει να κρύβεται δίπλα στην καρδιά. Αγγίζει την μορφή σου και ξεφεύγει για λίγο από τον έλεγχο της ημέρας, που τσεκάρει παρουσίες και απουσίες από το άπειρο.
Ζωγραφίζει ξέρεις, σκιαγραφεί με μολύβι και κραγιόνια βλέμματα, ό,τι θυμάται, ό,τι νιώθει και είναι ευτυχισμένη, κι ας μην το κατέχει κανείς, κι ας μοιάζει να είναι παράλογη σε τρέλα άλλου.
Ακόμη και τώρα δεν μπορώ να βρω κάτι να την τιμωρήσω, να της κακιώσω και να την κάνω να γυρίσει πίσω σε μένα, με νάζι και να ζητήσει συγνώμη, απλά γιατί δεν μπορώ να είμαστε αμίλητοι, αντικριστά, δίπλα, την νιώθω αφού.
Η ψυχή κάνει όνειρα γλυκά, μην την ξυπνήσεις, αν δεν έρθει η πρώτη ηλιαχτίδα, κι αυτή να είναι η ματιά σου.

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Το Κατηγορώ

Έχεις ανάγκη την αδυναμία του άλλου για το δικό σου εγώ. Κι αν ο άλλος φανεί δυνατός; εσύ αδύναμος; ανήμπορος να αποδείξεις την ύπαρξή σου; δεν θες το εγώ+εσύ, αλλά το εγώ μαζί με εσένα, δίχως κανόνες κι από τις δυο μεριές, δίχως όρια.
Στέκεσαι στην άκρη κι απομακρύνεσαι, ως το τέλος της κουβέντας έχεις χαθεί, λες και δεν έχεις λόγο, δεν έχεις σκέψεις ή συναίσθημα να εκφράσεις.
Σου λείπει η αίσθηση του εαυτού σου, η έννοια του να είσαι αυτόνομος κι αποζητάς τι; να σου υποδείξει ένας τρίτος, το "ότι καλά είσαι κι έτσι"; μην ζοριστείς, μην τυχόν και δεις ποιος είσαι; μην χρειαστείς βοήθεια πραγματικά και δεν βρεις;
Λυπάμαι που μεγάλωσες και δεν βλέπεις πως έχεις γεράσει, δεν ζεις!



Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Δείγμα γραφής

Όλος μου ο κόσμος μια πένα, κι αν γράψω, δεν μπορώ να το ξαναγράψω. Θα είναι σε χαρτί; θα είναι στου μυαλού μου τον χάρτη; θα διαλέξει μορφή και θα αφεθεί, μην ζητήσεις παραγγελιά, αντίδραση στην δράση σου. Είναι αυτό που θέλει η στιγμή, το δάκρυ που κυλά στην ψυχή, η χαρά στο χαμόγελο, μια σκέψη αλλιώτικη, ένας καημός που βγαίνει στην στροφή της φυγής, λίγο πριν επιστρέψει στον κόσμο του ονείρου.
Όλος μου ο κόσμος δυο φιλιά κι αν τα ακουμπήσω , δεν μπορώ να τα ματαδόκω, δεν μπορώ να τα αισθανθώ. Θα είναι σε δέρμα αίσθηση; θα είναι συνέχεια από ένα χάδι; θα διαλέξει εκδοχή και θα αποδώσει τα εύσημα στον δημιουργό, στον εμπνευστή.
Μια πένα και ένα μολύβι ανάμεσα σε δάχτυλα και παλμούς.

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Intro

Να σου πω ότι σε αγαπώ; ότι σε θέλω; πόσο σε θέλω, πόσο σε νιώθω; και πάλι μοιάζει να μην αρκεί, να μην είναι αρκετό. Βουρκώνω, σε  βάλτο, σε λιμνάζοντα ύδατα κι όμως βρίσκω δροσιά, ένα αλλιώτικο ρεύμα, που όσο κι αν με ανατριχιάζει, με παγώνει και με οδηγεί πέρα από τον ορίζοντα.
Έμαθες τα μαντάτα; λένε πως η ποίηση είναι ρομαντική, πως ο ποιητής είναι βαθιά μελαγχολικός, δεν ελπίζει σε πολλά, ίσως προσμένει μαύρο ή την ψυχή του να γκρεμιστεί σε μέγιστο βαθμό, κι αυτό ίσως γιατί νιώθει τόσα, καταλαβαίνει τόσα πολλά.
Να σου πω ότι σε θέλω εδώ; ότι το φιλί ξεχνιέται; πόσο σε αγαπώ, πόσο σε πονώ; ίσως για εισαγωγή να είναι καλή επιλογή.