Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Νωπά βήματα

Ο κόσμος τι ξέρει να σου πει; όλα αλλάζουν δεν το βλέπεις; λες να υπάρχει κάποιο μαγικό μαντζούνι που θα πραγματοποιήσει επιθυμία, πόθο; μάταια όλα δεν το βλέπεις;
Μπόρα είναι λες και αγαλιάζει το μέσα μου, που ταιριάζει κάτι. Ανατριχιάζει η ψυχή που βρήκε στήριγμα στον καιρό για να κλάψει, δίχως να πρέπει να σκαρφιστεί δικαιολογίες, να κρυφτεί. Όση ώρα διαρκούσε το μπουρίνι, είχες την πολυτέλεια της στιγμής και να την απολαύσεις.
Ο κόσμος λες να ξέρει πως νιώθω; λες να τον αφορά; όλοι αλλάζουν δεν το βλέπεις; κι αν πω, κι αν δείξω, κι αν επιμείνω; δεν θα πληγωθώ, στο ορκίζομαι και αυτό γιατί δεν ψάχνω για γιατρειά, μα για μια ευκαιρία για εκείνη την στιγμή.....που τα μάτια θα βουρκώνουν και τα χέρια δεν θα αφήνουν τα κορμιά να χωριστούν.

Τώρα για πες, είπα πολλά;

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

Στάλες και Βροχή

Σταμάτα, πάρε μια ανάσα. Δεν πρόκειται να χαλάσει κάτι, να αλλάξει, κάτι που δεν πρέπει να γίνει. Σταμάτα μια σταλιά, να ξαποστάσεις. Ο κόσμος θα περιμένει, μπορεί να προσπεράσει, να πεισμώσει, να θυμώσει. 
- Και αν γίνει έτσι; αν αλλάξουν τα πράγματα, αν δω τον κόσμο γύρω μου και δεν μου αρέσει;
- Τότε, καλώς να ορίσει. Γιατί να φοβάσαι να πάρεις πνοή, να δεις ουρανό; στην γη πατάς, μα νιώθεις; ζεις;
Σταμάτα εδώ να, που έχει χλόη, που σε κρατώ από το χέρι και δεν πονά, μα είναι χάδι.
Μια ανάσα σου ζητώ να πάρεις, να μπει αέρας, όχι έννοιες, όχι πόνος.
- Και αν γίνει έτσι; και νιώσω; κι αν το πρώτο που 'ρθει είναι θλίψη;
- Τότε, καλώς να ορίσει. Αν δεν καταλάβεις τον εαυτό σου μέσα σε τούτη την ζωή, τι να ελπίζεις; θα σωθείς;
- Αν σταματήσω, μπορεί να μην συνεχίσω, μπορεί να κάτσω εδώ, να αφήνω δυνάμεις, να μην συγκρατώ δάκρυα και να αφήνω μόνο την βροχή να με αγγίζει. Το θες αυτό πραγματικά;
- Το αν ποθώ την γιατρειά σου και νοιάζομαι για σε, μπορεί κακό δικό μου να 'ναι. 
Μπορεί να πιαστώ και εγώ από την στιγμή και να κάτσω εδώ να, να πάρω ανάσα.

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Μαύρο σκηνικό

Πάνε χρόνια τώρα που δεν με ξέρεις. Λες να βλέπεις και κάτι άλλο πέρα από αυτό που είμαι; με ακουμπάς, μα δεν μ' αγγίζεις λες και είμαι κομπάρσος σε παράσταση και όλοι λένε, λένε λόγια γύρω μου και εγώ απλά μοιάζω σαν ένα ακόμη διακοσμητικό για το σκηνικό. 
Λίγο μπαρόκ δεν μοιάζει όλο αυτό; σαν να έχει χαρακτηριστικά από του μεσαίωνα την αίγλη κι όμως, σαν κοιτάξεις πιο σωστά, πιο επικεντρωμένα θα δεις την παλαιότητα, την σκουριά, την έλλειψη τεχνικής και στο τέλος την ρωγμή.
Δεν με ξέρεις. Μπορεί κάτι να σου θυμίζω, αλλά σε εκλιπαρώ μην ξεκινήσεις τώρα ειδικά να λες ονόματα και πρόσωπα, δεν είμαι εγώ, δεν ήμουν εγώ που ξεχάστηκα σε λάθος στιγμές και σαν η θύμηση σε έφερε στο μυαλό, έτρεξα να προλάβω το τέλος. Μπορεί να μοιάζει με δράμα όλο αυτό, μα σαν πεις να ακούσεις πιο επιμελώς, αντιλαμβάνεσαι το αίσθημα της ντίβας πάνω σε σκηνή όπερας, που είναι κάποια άλλη εκείνη την στιγμή, αλλά εξακολουθεί ο κόσμος να βλέπει την θεότητα.
Πάνε χρόνια τώρα που δεν με ξέρεις, μα επιμένεις να αδιαφορείς για τις δικές σου μαύρες στιγμές.

Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

Νυχτερίδα

Ο κόσμος κλείνει τα παντζούρια το βράδυ και εσύ ανοίγεις τα παραθυρόφυλλα να δεις φεγγάρι. Ανάσα καθαρή, δροσερή και δεν παγώνεις που έχεις βγει παραπέρα από την φωλιά σου. Είναι οικεία όλα, δεν υπάρχει φως να σε τρομάξει, να σε κάψει.
Σου μοιάζω με κάτι που γνωρίζεις; θα με αναγνωρίσεις σαν με ξαναδείς;
Μοιάζει να έχει σιωπή και δεν ρωτώ, δεν ψάχνω να βρω, ακούω, αφουγκράζομαι την νυχτιά. Ο κόσμος συνηθίζει να κοιμάται το βράδυ και εσύ άνοιξες τα μάτια της ψυχής να νιώσεις τα όνειρα. Οι αισθήσεις δεν σε ξεγελούν, γιατί ακολουθούν το ίδιο μονοπάτι και όσα θροϊσματα κι αν ακούσουν, δεν θα πιστέψουν στιγμή, πως πρέπει να τρέξουν.
Νιώθεις την σιωπή και δεν σε πονά, σε ανακουφίζει κι αυτό, γιατί δεν είσαι σε όχλο, σε κάτι βιαστικό.

Η μέρα θα φανεί, μα όχι στα δικά σου μάτια!

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Κύβος

Η ψυχή σου γέμιζε χρώματα σε έναν γκρίζο φόντο. Η φωνή του πρόσθετε πινελιές και η ψυχή του απογείωνε την αίσθηση. είναι κακό να νιώθεις; να εκτιμάς , όταν κει που πατάς έχει το χρώμα του χώματος, όταν κοιτάς ουρανό και βλέπεις γαλάζιο.
Θα σε ταλαιπωρούν οι εικόνες αυτές για αιώνες και θα σε αγκαλιάζουν, όσο και αν ο χρόνος θα μοιάζει αμετανόητα πικρός στην μοναξιά σου.
Θα περιμένεις, θα νοσταλγείς και θα επιστρέφεις για να γίνεις κομμάτι εκείνης της στιγμής.
Σε ξεγελά η αίσθηση ή η παραίσθηση, αλλά δεν θα φέρεις αντίρρηση σε καμιά, δεν είναι η ώρα, ούτε ο τόπος κατάλληλος για μυστικά και αλήθειες.
Στα χρώματα που φέρει ο πίνακας και στον ψυχισμό που αποτυπώνει, ορκίζομαι να τραβήξω γραμμή και να δημιουργήσει γωνία για να κοιμηθείς.

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Φόντος

Πόσο μαύρο κουβαλάει η ψυχή σου, η ρότα σου! λες και είναι φτιαγμένη να βυθίζεται και να έχει πίστη πως υπάρχει κι άλλο, πρέπει να προχωρήσει και να το βρει, ως το τέλος. 
Κάθεσαι με τις ώρες μπροστά σε μα οθόνη. Φως λες και ξεχνιέσαι σε κάτι φτιαχτό, μόνο για σένα. Στην αγκάλη δεν θα έρθεις, δεν θα προλάβεις, ήρθε η νυχτιά και σε σκέπασε με μια υπόσχεση.
Δυο ρουφηξιές στα γρήγορα μην σε πιάσει η παγωνιά και αισθανθείς, δυο για να πνίξεις δάκρυα σε πάγο και αλκοόλ. Σε λένε ψεύτη; κάλπικο; και ποιος ξέρει την αλήθεια για να βγεις νικητής ή ηττημένος;
Θες μαύρο φόντο, γνώριμο, δίχως εκπλήξεις, μόνο άστρα!

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Άν

Δυο λόγια να σου πω, δυο κουβέντες που μόνο εσύ θα καταλάβεις. Είσαι ο άνθρωπός μου, κι ας μην με ξέρεις τόσο καλά, όσο νομίζεις, πως με κατέχεις. Σε θέλω, θα σε θέλει η ψυχή, εγώ δηλώνω αμέτοχη και υπάκουη στην έλξη της.
Τίποτα δεν θα έχει σημασία, τίποτα δεν θα είναι αρκετό για να καθησυχάσει το μυαλό, όσο η παρουσία σου δίπλα στο παγκάκι.
Ξέρεις, δεν μοιάζουμε, δεν νοιαζόμαστε το ίδιο, μα αν δεν υπάρχει το χάδι δεν ανασάνουμε.
Το πιο βαθύ σκοτάδι μαζί και θα υπήρχε παλμός που θα έφτανε στην άκρη της φυγής και θα έμενε εκεί να προσπαθεί να νιώσει τον κόσμο να τρέχει, δίχως να νοσταλγεί τους αιώνες που δεν ζούσε.

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Προσμονή

Η ψυχή σου με τι καταπιάνεται; σου αρέσει να ξεχνιέσαι, να περπατάς στα ουράνια; να δέχεσαι όλα όσα έρχονται, όπως έρχονται ή να επιζητείς το διαφορετικό, της υπόστασής σου το νόημα;
Αιτίες έχω να σου πω πολλές, γιατί ήρθα και σε βρήκα, αλλά δεν θέλω να φλυαρήσω. Δίπλα σου να κάτσω επιτρέπεται; πρέπει να κάνω αίτηση; και αν ναι, μετά από πόσους αιώνες θα εγκριθεί;;
Η ματιά σου που έχει πιαστεί; σου αρέσουν τα χρώματα ή οι μορφές; ξέρεις να μου πεις κάποια ιστορία, δικιά σου κατά προτίμηση και ας μην μοιάζει με αληθινή, εγώ θα την ακούσω με προσοχή, δίχως να βγάζω συμπεράσματα ή συναίσθημα. 
Τι προτιμάς; δεν σε ξέρω, μα εδώ με έφερε η στιγμή και η προσμονή.

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Μου φταις!

Γιατί θυμώνεις όταν ο κόσμος σου λέει πως δεν ανήκεις εδώ; θα ήθελες να μοιάζεις με δαύτους; με κάποιον μίζερο και πληθωρικό φωνακλά; με κάποιον κενό και αδιάφορο ανθρωπάκο που νομίζει πως στεριώνει τον ψυχισμό του σε χαρτόνια και κονσερβοκούτια;
Εσύ είσαι αλλιώτικος, εσύ δεν έχεις ψυχή να μοιράσεις σε φτωχούς επί της ουσίας. Δεν μοιάζεις, στο έχω ξαναπεί, δεν θυμίζεις κάτι εγχώριο, και αυτό σε στεναχωρεί;! να σε βάψω άμα θες, να σε σινιάρω, να σου βάλω μια γραβάτα και το πανωφόρι το μεγαλοπρεπές. Να βγεις στην πιάτσα και όλο και κάπου θα πιαστείς και συ για δυο τάλαρα, για δυο-τρεις κάλπικες φιλοσοφίες. 
Γιατί κακιώνεις όταν ο κόσμος σου λέει πως δεν αξίζεις; εσύ τον ακούς, εσύ δεν κοιτάς εμπρός!
Όλοι αυτοί που σε υποτιμούν, μην ξεχνάς πως δεν σε φίλησαν πριν σε καληνυχτίσουν, σε ξέχασαν, γιατί δεν σε είδαν ποτέ και πουθενά, δεν σε ξέρουν!

Η συνέχεια

Η αρχή ξεκινούσε, μα εγώ το μόνο που ήθελα πραγματικά ήταν, να μείνω με την μελωδία στο μυαλό και να βουλιάξω στο όνειρο. Το άπειρο μοιάζει ιδανικό, ζεστό, όχι αχανές και βάρβαρο. Τόσες εικόνες στο μυαλό που μοιάζουν να έχουν βρει την σειρά τους, έτοιμες να με συνοδεύσουν, να με καληνυχτίσουν και να πουν δυο γλυκά λογάκια στην ψυχή μου, για όσο!
Το τέλος τελείωνε με την πάρτη του, μα εγώ το μόνο που ήθελα ήταν, να μείνω μαζί του αγκαλιά στου μορφέα τα χάδια παραδομένη. Τόσο σημαντικός είναι ο κόσμος σου; τόση αξία έχει η ματιά του πόνου σου, που δεν λες δυο μυστικά και σε μένα την δόλια να χαρώ πως υπάρχει αυτή η στιγμή;
Η αρχή του ονείρου έμελλε να ξεκινήσει, μα το μόνο που ήθελα πραγματικά ήταν, να μείνω με την μελωδία στα χείλη, για όσο!