Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2019

Ερωτηματολόγιο

Τι έχω ζήσει με ρωτάς! Αν μου είναι αρκετά, αν επιθυμώ κάτι, αν μου έχει λείψει κάτι άλλο.
Να δηλώσω πως αγαπώ θέλω μόνο και αν είπαμε και κάνα δυο κουβέντες παραπάνω, φταίει το φιλί που δεν βρίσκει αποκούμπι.
Μου ζητάς να υπογράψω χαρτί και να απαρνηθώ ψυχή. Μου είναι δύσκολο να σε κοιτώ στα μάτια και να μην βουρκώνω, αλλά η επιθυμία σου, διαταγή μου.
Να πάμε παραλία θέλω, μου έχει λείψει η σκιά της μορφής σου από το φεγγάρι και η θάλασσα που αγγίζει γλυκά την στεριά.
Έχω ζήσει στιγμές, χάδια που διαρκούν τόσο, όσο για να τα αποζητάς.

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2019

Επιφανειακός

Πρέπει να το πετάξεις για να το χαρείς. Ως εδώ ήταν θα πεις και δεν θα κοιτάξεις πίσω. Σου είναι αδιάφορο ή σου είναι τόσο δύσκολο να αφεθείς στην ψυχή σου;
Θέλω να τα έχεις όλα, το δικαιούσαι άλλωστε, αλλά δεν αποτελώ μέρος της δικαιοσύνης, επίορκος θα βρεθώ, αν συνεχίσω να σε κοιτώ στα μάτια.
Τι ζητάς πια; τι θες και με ζαλίζεις συνεχώς με τις απαιτήσεις σου;
Συγνώμη, έχεις απόλυτο δίκιο, "με τα θέλω σου". Ακούστηκες, μα δεν έχω κάτι να σου προσφέρω σε αυτά που αναζητάς.
Για να πεις πως το έζησες, πρέπει να το πετάξεις, όσο καίγεται το μέσα σου, ειδάλλως θα σκουριάσει.
Αν δεν ένιωσες το "γιατί| να σε βασανίζει και αν δεν θέλησες να κλειστείς σε δωμάτιο σκοτεινό, παρέα με νύχτα γεμάτη από αυγουστιάτικο φεγγάρι, δεν ένιωσες τίποτα!
Κράτα το στα χέρια σου, όσο σιγοκαίγεται το φιλί, μαζί με αυτό το ραβασάκι.


Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2019

Αφορμή & Αιτία

Έχω καιρό να γράψω, πρέπει κάτι να γράψω! θα είναι πικρό, θολό, έντονο, σκληρό, σκοτεινό, θα είναι άδικο. Τόσες σκέψεις σε κατακλύζουν, μα μια νικά και μένει.
Πρέπει κάτι να γράψω, κι αν σφάλλω; και αν το φταίξιμο είναι δικό μου; μονάχα δικό μου!
Σε πιάνουν τα διαόλια σου, μικρή και χαζή που ακούς ποιόνα; τα μέσα σου, κάποιο συναίσθημα;
Δεν είναι για σένα, δεν θα είναι για σένα και ας είναι για σένα, απλά ΔΕΝ.
Θα καλύψω την σιωπή, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή, στην χαρά σου, στην υγειά σου!
Πάει καιρός, πρέπει να γράψω!

Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2019

Ερωτηματολόγιο

Να ρωτήσω τι γεύση έχει το φιλί σου ή το δάκρυ; κουβαλάς θλίψη ή κάποιο πένθος; χαζές ερωτήσεις, δεν θα στις κάνουν, δεν θα σε φέρουν σε δύσκολη θέση. Δεν έχει σημασία θα πεις, ακόμη κι αν σκεφτόσουν να απαντήσεις, κανένα φιλί και κανένα δάκρυ δεν θα ήταν το ίδιο, ούτε η φυγή. 
Να σου δώσω μιαν άλλη εκδοχή; έχεις το βλέμμα σου στραμμένο σε βροχή ή ουρανό; μελετάς τα άστρα ή την όψη του φεγγαριού που δεν θωρείς; όπως και να έχει το ζήτημα, δεν θα μιλήσεις, δεν έχεις φωνή, μονάχα γράφεις ψυχές σε μελάνι και χαρτί.
Έχεις την αίσθηση, μα δεν ξέρεις τον τρόπο μοναχά.

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2019

Διωγμός

Να "διώχνεις" κάποιον από την ζωή σου.... πόσο άσχημα ακούγεται;! τον διώχνεις πραγματικά; από το σπίτι σου; αναρωτήθηκε κανείς πόσο άσχημα ένιωθες όταν εσύ ήσουν αυτός που διωκόταν από τις φωνές, τις προσβολές, τις υπόνοιες για το ότι δεν ήσουν αυτό που έπρεπε σε μάτια άλλων; υπέμεινες, πρόσμενες και προσπάθησες να εισακουστεί σε πρόσωπο φαιδρό, ανέτοιμο να παραδεχτεί πως δεν ήσουν εσύ αυτός που δεν ήταν συνεπής, αλλά εκείνοι που δεν υποστήριξαν τον ίδιο τους τον εαυτό μπροστά στην ζωή.
Να λες πως δεν αποτελεί πλέον κάποιος μέρος της καθημερινότητάς σου, είναι καλύτερο; να λες, να δηλώνεις πως είσαι αληθινός απέναντι στον εαυτό σου, είναι αναγκαίο; πρέπει να υποστηρίξω με επιχειρήματα πως επιζητώ χαμόγελο; μια ανάσα για να αντέξω την μοναξιά;
Στα πρέπει σου δεν είπα "ναι", είπα θα δείξω κατανόηση, δεν είπα "θα αλλάξω", είπα "θα προσπαθήσω¨.
Να "διώχνεις", πόσο άσχημο φαίνεται, όχι σε σένα, αλλά στο υποκείμενο του φευγιού, ειρωνικό!

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2018

Παρενέργεια Ονείρου

Πως να σου πω για το χάδι, πως να στο περιγράψω!  να το νιώσεις και να το επιστρέψεις όταν θα καταλάβεις πως θα το χρειαστώ, για να αντέξω. Εσύ κι εγώ, πως να στο περιγράψω;! το νιώθεις, θες να αγγίξεις τον καθρέφτη, την ψυχή, τον ηλεκτρισμό.  Σε φόβισαν; σε φοβίζει κάτι; και δεν είμαι εκεί για να σε προστατέψω; να δηλώσω παρόν και μαζί να υπάρξουμε στην στιγμή;
Όταν το χρειαστείς, θα το έχω νιώσει και θα είμαι εκεί, εγώ κι εσύ,  ως το τέλος, δίχως νικητή και ηττημένο, δίχως απώλειες.
Πως να σου πω για το χάδι, για αυτό που νιώθω στην εικόνα που δεν έχει την αίσθηση του χρόνου, αλλά την αίσθηση του ονείρου στην ματιά σου.


Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

Επαίτης

Ποιος θα μου δώσει χρόνο; κι αν τον βρεις, τι να τον κάνεις; ας μείνουμε στην αρχική σκέψη και μην με πιλατεύεις με περιττές έννοιες.
Να σε δω, να σε αγγίξω κι ας είναι περιττό για όλους τους άλλους πλην εμού του ιδίου. Να σε κάνω να δεις, να με νιώσεις, δεν μπορώ, κι ας έχουμε μείνει στην αρχική ιδέα του ηλιοβασιλέματος.
Να δω αυγή και ας είναι παγωμένη στην θύμησή σου. Ξέρεις τι ώρα πρέπει να ξυπνήσω; να σου αφήσω μερικά ψιλά να μου ανάψεις ένα κερί ή να σου δώσω φιλί, καθώς θα ξεκινάς για την νυχτιά σου.
Ποιος θα μου δώσει χρόνο; γιατί να ζητήσω, γεννήθηκα επαίτης; 

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2018

Δίχως όνομα

Κάπως σε ακουμπά, κάπως σε φιλά, μα όλο φεύγει. Σαν σκέψη που σε στοιχειώνει, ψάχνει να ακουστεί. Μπορεί να φταίει το χάδι που μοιάζει να αργεί, μα τα χείλη θέλει να αισθανθεί. Να μην κάνω λάθος, κάπου να σφάλω και να έχω χαθεί σε λήθη και ψέμα.
Να ήσουν εδώ, να μην χρειαζόταν το μυαλό να κάνει σενάρια, να πλάθει ιστορίες και μέσα στον καπνό να έβρισκε τον μορφέα.
Τι ψάχνεις; το πιο γλυκό, το πιο αληθινό.
Κάπως σε ακουμπά και γλιστρά η στιγμή που αναζητούσες.
Εις το επανιδείν!

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018

Στην θάλαττα

Στην θάλασσα αδέρφια, στην θάλαττα. Στο σημείο εκείνο που ενώνεται  το νερό με την ξηρά, στο σημείο εκείνο που δεν ξέρεις, αν θες να μείνεις ή να φύγεις. Κάπου στην μέση  να σταθώ, κάπου σε μιαν άκρη, να μην ενοχλώ ή να ενσωματωθώ με τον περιβάλλοντα χώρο, ίσως κάπου, που να μην μετρά ο χρόνος, ίσως εκεί κάπου να είναι καλά, ίσως αρμονικά δια εμέ.
Τρέχτε στα βουνά αδέρφια, στα όρη. Στο σημείο που δεν υπάρχει άλλη στεριά να σταθείς, μα αέρας και πάλι δεν θα ξέρεις, αν θες να μείνεις ή να φύγεις. Εκεί στάσου μια στάλα νερό να πιείς  και αν νιώσεις αλμύρα, τότε θα ξέρεις, ποιος είσαι και τι θες.Στην θάλασσα, εκεί όπου,  τα πόδια σου νιώθουν νερό και άμμο

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Νωπά βήματα

Ο κόσμος τι ξέρει να σου πει; όλα αλλάζουν δεν το βλέπεις; λες να υπάρχει κάποιο μαγικό μαντζούνι που θα πραγματοποιήσει επιθυμία, πόθο; μάταια όλα δεν το βλέπεις;
Μπόρα είναι λες και αγαλιάζει το μέσα μου, που ταιριάζει κάτι. Ανατριχιάζει η ψυχή που βρήκε στήριγμα στον καιρό για να κλάψει, δίχως να πρέπει να σκαρφιστεί δικαιολογίες, να κρυφτεί. Όση ώρα διαρκούσε το μπουρίνι, είχες την πολυτέλεια της στιγμής και να την απολαύσεις.
Ο κόσμος λες να ξέρει πως νιώθω; λες να τον αφορά; όλοι αλλάζουν δεν το βλέπεις; κι αν πω, κι αν δείξω, κι αν επιμείνω; δεν θα πληγωθώ, στο ορκίζομαι και αυτό γιατί δεν ψάχνω για γιατρειά, μα για μια ευκαιρία για εκείνη την στιγμή.....που τα μάτια θα βουρκώνουν και τα χέρια δεν θα αφήνουν τα κορμιά να χωριστούν.

Τώρα για πες, είπα πολλά;