Ψάχνεις την έμπνευσή σου τα βράδια στισ σκέψεις σου. Σημειώσεις κρατάς , γιατί τα δάκρυα γρήγορα στεγνώνουν. Παρωδικά φιλιά στο αεράκι , ανάσσες από εικόνες και η μοναξιά παρούσα. Το τίποτα υπήρξε όλα όσα είχες. Τι κι αν έχεις δίκιο σε όλα, έφταιξες σε όλα. Δεν περιμένω να με κατανοήσεις , μόνο να με ακούσεις~

http://www.youtube.com/watch?v=ShZd6SxdaZk

Λανθασμένη αντίληψη!

Ποιος μπορεί να σου πει "σ'αγαπώ" και τα μάτια να μην βουρκώσουν , γιατί τέλος θα σημαίνει. Καλοκαίρι και θα ήθελες μια δικαιολογία για να μείνεις μέσα , κρύο να κάνει έξω , βροχή και που να πας. Μελωδίες ντύνουν το σκοτάδι και δεν έχεις από κάπου να περάσεις , να κοιτάξεις ψηλά και να δεις ένα παραθύρι , ένα φως ανοιχτό , κάποιον που να κάθεται στο μπαλκόνι και να σε περιμένει.
Έχουν αλλάξει νόημα τόσα πράγματα, τα όνειρα δεν ερμηνεύεις.
Αγαπώ , σημαίνει αγγίζω!

Θα σε ακουμπήσω σε όποιο φιλί βρω, θα σου αφήσω την ψυχή μου σε όποια ανάσα βρω και μου πει πως θα περάσει από σένα. Τα ηλιοβασιλέματα δεν σου εξήγησαν σωστά πως λειτουργούν και γιατί υπάρχουν. Θα σου μιλήσω για μένα σε ό,τι πιο λίγο βρω , σε ό,τι πιο μικρό. Η νύχτα σε αγγίζει πιο πολύ από το είναι μου;! τότε τι θες και κοιτάς;! Όσο πιο γρήγορα τρέχω , τόσο πιο γρήγορα φεύγουν οι σκέψεις. Έχω πάψει να συλλογίζομαι τα αισθήματα , μόνο τις εικόνες που έχω αποτυπώσει.

Ο ήλιος κρύφτηκε πίσω από το νησί και τονίζει την μέρα που φεύγει. Γυρνάς το βλέμμα στην θάλασσα, το φεγγάρι την κάνει να μοιάζει ψεύτικη, όπου πέφτει το φως του, και αυτό κλεμμένο το έχει. Η αύρα σου αλμυρή , η σκέψη σου βουτηγμένη όμως στα φιλιά σου.

Ψυχή μου δεν θα σε άγγιζα ποτέ όσα βράδια και αν σε ζητούσα, όσες αγκαλιές και αν είχα ανάγκη, γιατί άυλη η πνοή, η αύρα , η μορφή σου. Δεν θα σε καλούσα ποτέ, όσα όνειρα και αν σε φώναζαν , γιατί όνομα δεν έχεις. Μισοτελειωμένα έργα , σκαλισμένα μισόλογα. Θα είναι πάντα εκεί , όσες φορές και αν φύγω μακρυά!

Άκαπνος

Θα μπορούσα να σου μιλώ για ώρες για τα άδεια πακέτα , για τα γεμάτα τασάκια , για τους καημούς που άναψαν , αλλά δεν καπνίζω.
Εικόνα και αυτή...ενός μοναχικού ανθρώπου που παρέα έχει ένα χαρτάκι , το γεμίζει και αφήνει καπνό γύρω του, να τον κρύψει και άλλο. Δεν είμαι έτσι. Κρύβομαι στις λέξεις, σε γραμμούλες μια σταλιά , που δύσκολα καταλαβαίνεις. Μοναχικός σαν το πέλαγος , με καραβάκια πάνω του, αλλά δεν σε χαρακτηρίζει κάτι , πλέον του αχανές.
Θα μπορούσα να σου γράφω για ώρες για το μελάνι που τελείωσε , για τις σκέψεις που τερμάτισαν πάνω στα χαρτιά , αλλά εγώ δεν γράφω, αραδιάζω την ψυχή σε άγραφο τεφτέρι.

Χαζεύει η ματιά στην μορφή της ακτής , στην αύρα της εικόνας σου και πιο πίσω κάνει να τα δει όλα. Σιωπηλός ο ήχος από το αεράκι σε παρασέρνει όλο και πιο πολύ και αφήνεις δάκρυα να κυλήσουν και να αγγίξουν την αλμύρα. Χώνεις τα πόδια στην άμμο να ζεσταθείς , να σκεπαστείς, γιατί οι αγκαλιές δεν φτάνουν ως εκεί. Περιμένοντας το καραβάκι της γραμμής να σε φέρει πίσω σε κάτι διαφορετικό.

Ταξίδι

Οδηγεί η σκέψη καθώς βλέπω το ηλιοβασίλεμα από τον πλαϊνό καθρέφτη. Οι στίχοι μιας μελωδίας λένε αλήθεια για να σε πουν ψεύτη με την σειρά τους. Θα κοιτάξεις για λίγο μπρος , αλλά τα μάτια ξεφεύγουν στον καθρέφτη. Δεν χάνεται η στιγμή, η ελπίδα αφυπνίζεται στην σιωπή.

Άμαξα

Έπεσε ο ήλιος στα μάτια σου και η ψυχή σου ταξιδεύει άθελα. Σταματημένη από χρόνια μια άμαξα στο περιθώριο μιας γραμμής και ενός τέλους. Δίπλα της έχουν αλλάξει όλα, μέχρι και το καλούπι της. Φταίει η αλμύρα που την έχει αγγίξει. Ανάταση όταν κάθεσαι εκεί πλάι, σκιάζει την ύπαρξη και σιγοτραγουδάς , μονολογείς με το κύμα. Έπεσε το φεγγάρι στην αγκαλιά σου και επίμονα ζητά το όνειρό σου , την φευγαλέα εικόνα των ευχών σου.

Η μέρα θα ξέχναγε να σου αφηγηθεί το όνειρο που είδες για να μην σε κερδίσει η νύχτα. Ξέρει πως όσα και αν σου τάζει , όσες ώρες και αν σε έχει, η στιγμή της αγκαλιάς του μορφέα είναι πιο ισχυρή από κάθε θέληση.
Τα θέλω σου μόνο ο εαυτός σου ξέρει να στα χαλιναγωγήσει και να στα φέρει σαν θύμηση το πρωί, νοσταλγώντας τα την ίδια στιγμή , κάνοντάς σε να αναμένεις πάλι την νύχτα. Σιωπηλή μπορεί να είναι , αλλά οι εικόνες αποτυπώνονται πιο έντονα και από ένα φιλί.