Αύρα

Στο φιλί σου στάθηκα. Κόμπιασα στην αίσθησή σου. Γουλιά δυσεύρετη, μοναδική που από την λαχτάρα δηλώνει την διαδρομή της στο κορμί. Ταξίδι; θα λείψετε καιρό; και χαμογελά η συνοδός απλά για να προσπεράσει την αδιάκριτη θολούρα.
Σταμάτησα στην μορφή σου. Έκοψα τον παλμό στην χούφτα μου και την  ψυχή μου κράτησα να μην αναφωνήσει και ακουστεί, θα χανόταν στον αντίλαλο.
Θα περάσει και δεν θα ενοχλήσεις την ροή του, το βλέμμα που θα καρφωθεί πάνω σου, στα μάτια σου. Σαν να μην πιστεύεις κάνεις, σαν μικρό παιδί που δεν καταλαβαίνει όσα του λένε, απλά γιατί δεν τα έχει βιώσει, αλλά αντιλαμβάνεται πως είναι σπουδαία και αληθινά.
Και τελικά, πως είναι τα χείλη του; σε τι μοιάζει η μορφή του; και εγώ γιατί πρέπει να σου πω; περίεργε και σχολαστικέ τύπε; δεν γνωριζόμαστε. Αν μου ξεφύγει λέξη, θα γλιστρήσει ο παλμός και θα κατευθυνθεί προς τον Μορφέα, σε εκείνον να πει και να βιαστεί να παραγγείλει τα όνειρα, όπως αρμόζει στην περίσταση.
Στο φιλί σου στάθηκα και στο ορκίζομαι πως έμοιαζε με την μορφή σου, τόσο ζεστή και όμορφη, που κάνει την ύπαρξή μου να κρυώνει και να κρατιέται από την αύρα της στιγμής.

Κώδικας

Τα σημάδια του θα ήταν νωπά, θα αισθανόσουν την υγρασία που σου άφηνε η απόστασή του. Δεν μπορείς να το εξηγήσεις, είναι μέρος του κώδικα που γράφεις εσύ και τον ξέρει μόνο εκείνος. Αδήλωτη μορφή, στάχτες και βλέμμα. Αν μπορέσουν να σου το πουν, θα είναι ψέμα λογικής και εσύ δεν είσαι φτιαγμένη από απομεινάρια.
Τα αισθήματα όσο κι αν τα φυλάττεις, βρίσκουν τρόπους, εφευρίσκουν μονοπάτια, κόσμους αδειανούς και τους συμπληρώνουν. Να σου πω το ποίημα να μου πεις αν το εκφράζω σωστά; και ανέβηκες στο βάθρο και κοίταξες στο κενό και το είπες όσο καλύτερα ήξερες. Η ατάκα σου; "σου λείπει το συναίσθημα".
Τα λόγια του θα ήταν υγρά, θα αισθανόσουν τις γραμμές από τα χείλη του που σου άφηνε η στιγμή να υποθέτεις. Δεν μπορείς να το εκφράσεις, γιατί η ψυχή σου το ποθεί για εκείνη μονάχα και θα το διαφυλάξει ακόμη κι από σένα.
Αν μπορέσεις να με κοιτάξεις κατάματα, ξέρω πως θα βουρκώσεις, για όσα θα ήθελες να μην κατείχες, αλλά να παιδευόσουν ακόμη πάνω σε κώδικα και κρυπτογράφηση.

Ανθρώπινα δικαιώματα

Φλερτάροντας με τα ανθρώπινα δικαιώματα, καμία σκέψη να σε κατατρέχει; Να μπορούσες να δώσεις το φιλί που ποθείς, να ήσουν ελεύθερη να επιλέξεις και να έχεις αυτό που θες. Θεσμοθετήθηκαν οι κανόνες πριν από σένα και ουδείς γνωρίζει να σου δώσει την λίστα εξ' αρχής με τα δικαιώματα  και τις υποχρεώσεις σου.
Να βρω την διαδικασία που πρέπει να τηρήσω, αλλά να μου οφείλει κάποιος την απάντηση, το συμπέρασμα, το εν κατακλείδι και να είναι υπέρ μου.
Στα μάτια σου κοιτώ και δεν έχει σημασία κάτι άλλο, αξία που δεν μου την έμαθε κανείς, απλά ξέρω τι βλέπω και το έχω ορίσει ως ύπαρξη, το έχω ομαδοποιήσει με την βιβλιογραφία μου.
Είναι δύσκολο να έχεις στην διάθεσή σου την γνώση, γιατί δεν έχεις δικαιολογία να δώσεις το φιλί που ποθείς, να χαζέψεις με τις ώρες ουρανό, κι αυτός αλλάζει.
Πατώντας στην αρχή του αυτονόητου, γύρισες πλευρό, αφήνοντας ανοιχτό το βιβλίο στην σελίδα που έλεγε για τη φύση του ανθρώπου.
Η ζωή σου χαρίζει μια νεανική εμφάνιση, την όψη σου πως να προφυλάξεις, όταν η ερμηνεία είναι πάντα υποκειμενική. Εγώ θα ήθελα να μπορούσα να δώσω το χάδι στο φιλί, μα εκείνο φωνάζει συναίσθημα.
Αντιπαραθέτεις την λογική με την πραγματικότητα κι αν δεν βγεις μπροστά να υπερασπιστείς, ποιος θα είναι ο δειλός; αυτός που θα στερήσει το δίκαιο;

Κανόνες

Σε πλησιάζει, σε αγγίζει, ό,τι νιώσεις κράτησε το για το όνειρο. Σε μπέρδευε, σε σκηνοθετούσε, ό,τι δεις σημείωσέ το για το Μορφέα. Θέλω να μου πεις μια διαφορά από το πριν και μια από αυτό που βιώνεις τώρα, να δω την πρόοδο που έχεις κάνει, αν σε κάτι βοηθά. Λίγο το άγγιγμά του, λίγο το φιλί και ξέχασες να πατήσεις το κόκκινο στα χείλη. Ξεμυαλισμένη βραδιά, μια από τα ίδια και ο νους ξέφυγε από τις προδιαγραφές.
Σε άφηνε, σε παρηγορούσε, ό,τι κι αν είδες, ξέχνα το, δεν αξίζει, θα έρθει και θα φέρει δικά του παιχνίδια. Δυο φιλιά μετά και είχες απαρνηθεί φίλους και γνωστούς. Θα χρειαστείς όλα τα παραπάνω για να επιστρέψεις ή απλά να θυμηθείς το σημείο, που άλλαξε η ροπή των πραγμάτων, η σύνθεση του σκηνικού.
Να ήξερες να απομακρύνεσαι, να γνώριζες από πριν, πως δεν αποτελείς εξαίρεση.

Ικέτης

Δεν θα αλλάξει το πεπρωμένο σου, μια ζωή θα κρύβεσαι. Τι κι αν σε βλέπω, τι κι αν σε αγγίζω, δεν θα πιστέψεις δεν θα πεις λόγια που ζουν σε πράξεις. Που μένεις αναρωτιέσαι, πως θα φτάσεις, πως θα φύγεις βιάζεσαι να σκεφτείς και το τέλος ήρθε λίγο πιο κοντά για μας.
Σε ξέρω, σε έχω δε μέσα σε τόσο κόσμο κι όμως μοιάζεις να είσαι του σιναφιού, ίδιο κουστούμι και συμπεριφορά.
Αν δεν ήταν η στιγμή σου σήμερα, πως να μεταφερθεί στην επομένη που ξημερώνει; τι θα αλλάξει;
ο ήλιος θα βρίσκεται πρωί πρωί στο προσκέφαλό σου; τα χρώματα δεν θα βρίσκουν την ίριδα του ματιού σου; μόνο να ήθελες, τα λόγια σου να ανάσαναν στις πράξεις και εγώ δεν θα έμοιαζα ικέτης.
Σε ξέρω για αυτό προσπαθώ, να μπορώ να έχω το προνόμιο αυτό, να σε ξεχωρίζω από τον κόσμο.

Ετυμηγορία

Απολογήσου με μια λέξη και πρόσεξε να είναι απολύτως κατανοητή. Υπεκφυγές; σε πρώτο πρόσωπο και το πιοτό σου κοιτάς όλο και πιο έντονα. Ξεχνάς, μετράς και ανασκευάζεις την αρχική σου ιστορία. Πολλά τα πειστήρια, λίγα τα φιλιά και η νύχτα δεν θα κρατήσει εσαεί.
Δυο βραδιές εύχεσαι να είχες στα χέρια σου και να όριζες την μέρα πιο καλά, να έμεναν μακρυά τα μυστικά.
Εμπρός, δεν σε εμποδίζει το αίσθημα, μα ούτε και εγώ, βλέπεις δεν θέλω κάτι άλλο πέρα από το προσωπείο σου, αυτό το υπέροχο αριστούργημα για την συλλογή μου.
Αναμνήσεις το επιχείρημά σου και γλυκοκοιτάζεις την τελευταία γουλιά στο ποτήρι σου.
Να σε τρατάρω, να σε φιλέψω, αλλά μην λησμονείς πως έχω υπάρξει σπουδαία οικοδέσποινα και ουσιαστική στην επαφή μας.
Μια ευκαιρία θα ζητήσεις, όχι για να μείνεις, αλλά για να συγχωρεθείς. Θα ακουστείς, θα αφεθείς στην μοίρα σου και στην υποταγή σου, σε μια σιωπή.

Θηρευτής

Πιο κυνικός, πιο γρήγορος από το κοντινό παρελθόν. Την μια στιγμή την άγγιζες, την άλλη την ξέσκιζες  επανάληψη της δίψας σου για σάρκα, αληθινή, η δοκιμή δεν σε έπεισε.
Είναι στην φύση σου να καραδοκείς μέσα σε απόλυτο σκοτάδι και να ξεχωρίζεις την κίνηση από την υπόνοια. Σε έχουν προκαλέσει και σε έχουν οδηγήσει να βγάζεις νύχια και δόντια. Τυχερός όποιος σε τύχει στον δρόμο του, δεν θα νιώσει πολλά, μα θα πιστέψει στο μεγαλείο της στιγμής.
Πάλευες με θηρία, δάμαζες την ύπαρξή σου κι όμως δεν δίστασες λίγο πριν την φυγή να μιλήσεις για ειρήνη, για σιωπή για την ένταση του να αφήνεσαι στο απροσδόκητο του μέλλοντος.
Μια κουβέντα για παρηγοριά και δεν θα ξανακουσεις την γριλιά του.
Η νύχτα του τέλειωσε στην μέρα σου και αυτό ήταν όνειρο, όχι η αλήθεια του.

Παρεάκι

Δεν άλλαξε ακόμη η μέρα και διάλεξε πλευρά και όνειρα. Δυο λογάκια πριν την άφιξη του μορφέα. Παρεάκι καλό και αγαπητό από όλους. Θα δεις εικόνες, μορφές, θα μεριμνήσεις για όλες τις λεπτομέρειες και θα είναι ίδιος, δικός σου. Δεν πέρασε ο χρόνος και ακόμη μιλάς για εκείνον. Η μελωδία της φωνής του, ο ήχος που κλείνει την ψυχή σου στα μυστικά του. Ξέρω να σου πω για τα πάντα και θα προτιμήσω να είμαι πλάι σου, στην αγκάλη σου.
Αν περάσει η νύχτα, πες το μου με τα χείλη σου, με την γλυκιά σου θέρμη.
Τα όνειρα δεν μένουν μισά, απλά εμείς ξυπνάμε. Εκείνα διαλέγουν σενάριο και πάνε στα όρια της μέρας για να ξεκουραστούν.
Να τελειώσουμε  την κουβέντα μας αύριο και να αφεθούμε στο κύμα απόψε, κανείς χαμένος.

Δεν ξέρω!

Δεν ξέρω αν η μοναξιά έχει όρια περιθώρια, αν σου δίνει το περιθώριο. Σε σπάει, σε κρατάει και δεν θα σε ρωτήσει αν υπάρχεις,αν ζεις στο μεταίχμιο του ορίζοντα. Μιλάς αγαπάς και σωπαίνεις και αυτό γιατί ξεθάρρεψες, μάλλον χάρηκες στο ανέμελο μιας σκέψης ζεστής και νωχελικής. Να σε προδίδουν όλοι; μα όλοι να σε πληγώνουν; και εσύ πως το άφησες να γίνει; δηλώνεις μόνη αφού.
Κάτι ψιλά πριν η ώρα δείξει παρά....και πεις πως  δεν προλαβαίνεις για το όνειρο να κοιμηθείς ή για το κορμί που διαμαρτύρεται;
Ειλικρινά, δεν ξέρω πως οι έννοιες πιστοποιούνται και στεριώνουν πιο βαθιά και από την ρίζα δέντρου, αλλά μάλλον δεν είχε ποτέ σημασία και έτσι έμεινε η αράδα κάποιου.
Θύμισε μου να σημειώσω, να υπογραμμίσω και να περιφράξω τα όρια της τρέλας και της νοσταλγίας για κάτι τόσο απλό όσο η μοναξιά. Να θέσω συρματόπλεγμα και προπαντός ηχομόνωση. Και μάλλον κάπου εκεί χαλάει το θέμα, γιατί εσύ δεν ζήτησες, αλλά κάποιος άλλος γυρεύει για σένα.
Δεν ξέρω, γιατί πρέπει να σου λύσω το άλυτο, να είμαι υπάκουη και παρούσα σε κάτι που δεν με αφορά. Δηλώνω μόνη και επιθυμώ να καταχωρηθεί στα πρακτικά και να δοθεί τέλος σε ό,τι κι αν έχεις σκεφτεί. Στην τελική, δεν με νοιάζει και ούτε έπρεπε να σε απασχολεί.

Χρονοντούλαπο

Επιστρέφοντας  στο χρονοντούλαπο να αλλάξεις κάτι δεν μπορείς, να λησμονήσεις, να προτρέξεις σελίδες ίσως, αλλά θα παραμένουν τα γεγονότα, στην σειρά τους να δηλώνουν απροκάλυπτα πως είναι αλήθεια. Έλα που δεν είσαι ο μόνος, έλα που η ζωή σε βαστά γερά και σου χαρίζει στιγμές. Δεν έκλεψες ποτέ να δεις που κρύφτηκαν οι υπόλοιποι, μην βγεις ο χαμένος. Δεν ξεγέλασες τον θεατή με τρικ μαγικά για να προκαλέσεις θαυμασμό και να σε αποζημιώσει το χειροκρότημα.
Από όλους, ξέρεις να βρεις τις κρυψώνες και να τις κρατήσεις για την πάρτη σου. Δεν θα πρόδιδες το μυστικό και ας έσωνες την ψυχή σου, αρκεί μια γωνιά για σένα, μια στάλα δροσιάς και όλα καλά.
Κάνεις τον σταυρό σου και αν το καλοσκεφτείς, ακουμπάς τα σημεία του σώματός σου που πρέπει να αντέχουν, τα βάρη.
Μια ακόμη βόλτα, φιλτραρίστηκαν οι σκέψεις, μοιάζουν να κοπάζουν.
Αν δεν τα ξαναπούμε, να γνωρίζεις, το σημείο που με βρήκες, θα ξαναπεράσω!