Το Κατηγορώ

Έχεις ανάγκη την αδυναμία του άλλου για το δικό σου εγώ. Κι αν ο άλλος φανεί δυνατός; εσύ αδύναμος; ανήμπορος να αποδείξεις την ύπαρξή σου; δεν θες το εγώ+εσύ, αλλά το εγώ μαζί με εσένα, δίχως κανόνες κι από τις δυο μεριές, δίχως όρια.
Στέκεσαι στην άκρη κι απομακρύνεσαι, ως το τέλος της κουβέντας έχεις χαθεί, λες και δεν έχεις λόγο, δεν έχεις σκέψεις ή συναίσθημα να εκφράσεις.
Σου λείπει η αίσθηση του εαυτού σου, η έννοια του να είσαι αυτόνομος κι αποζητάς τι; να σου υποδείξει ένας τρίτος, το "ότι καλά είσαι κι έτσι"; μην ζοριστείς, μην τυχόν και δεις ποιος είσαι; μην χρειαστείς βοήθεια πραγματικά και δεν βρεις;
Λυπάμαι που μεγάλωσες και δεν βλέπεις πως έχεις γεράσει, δεν ζεις!

Δείγμα γραφής

Όλος μου ο κόσμος μια πένα, κι αν γράψω, δεν μπορώ να το ξαναγράψω. Θα είναι σε χαρτί; θα είναι στου μυαλού μου τον χάρτη; θα διαλέξει μορφή και θα αφεθεί, μην ζητήσεις παραγγελιά, αντίδραση στην δράση σου. Είναι αυτό που θέλει η στιγμή, το δάκρυ που κυλά στην ψυχή, η χαρά στο χαμόγελο, μια σκέψη αλλιώτικη, ένας καημός που βγαίνει στην στροφή της φυγής, λίγο πριν επιστρέψει στον κόσμο του ονείρου.
Όλος μου ο κόσμος δυο φιλιά κι αν τα ακουμπήσω , δεν μπορώ να τα ματαδόκω, δεν μπορώ να τα αισθανθώ. Θα είναι σε δέρμα αίσθηση; θα είναι συνέχεια από ένα χάδι; θα διαλέξει εκδοχή και θα αποδώσει τα εύσημα στον δημιουργό, στον εμπνευστή.
Μια πένα και ένα μολύβι ανάμεσα σε δάχτυλα και παλμούς.

Intro

Να σου πω ότι σε αγαπώ; ότι σε θέλω; πόσο σε θέλω, πόσο σε νιώθω; και πάλι μοιάζει να μην αρκεί, να μην είναι αρκετό. Βουρκώνω, σε  βάλτο, σε λιμνάζοντα ύδατα κι όμως βρίσκω δροσιά, ένα αλλιώτικο ρεύμα, που όσο κι αν με ανατριχιάζει, με παγώνει και με οδηγεί πέρα από τον ορίζοντα.
Έμαθες τα μαντάτα; λένε πως η ποίηση είναι ρομαντική, πως ο ποιητής είναι βαθιά μελαγχολικός, δεν ελπίζει σε πολλά, ίσως προσμένει μαύρο ή την ψυχή του να γκρεμιστεί σε μέγιστο βαθμό, κι αυτό ίσως γιατί νιώθει τόσα, καταλαβαίνει τόσα πολλά.
Να σου πω ότι σε θέλω εδώ; ότι το φιλί ξεχνιέται; πόσο σε αγαπώ, πόσο σε πονώ; ίσως για εισαγωγή να είναι καλή επιλογή.

Διαστρέβλωση

Να με πληγώνεις, να νιώθω, να ξυπνάω από λήθαργο, από την απομόνωση που ζω χρόνια. Είχες πει "να με προσέχεις" και εγώ σε άφησα να χαθείς σε λημέρια άγνωστα και σκοτεινά. Γυρνάς στο συνηθισμένο, στο οικείο κι ας έχει βγάλει οπλές για να σε αφοπλίσει.
Θες να πούμε δυο κουβέντες κι ας είναι αντρίκειες; να σε χτυπήσω στην πλάτη με χάδι κατανόησης, όχι καχύποπτο και καθησυχαστικό.
Αμφιβάλλεις, λες, πως υπάρχω στον κόσμο σου, πως ανασαίνω και εγώ καθόμουν μερόνυχτα δίπλα στις σκέψεις σου, λες και δεν υπήρχε το αύριο, ίσως από φόβο, ίσως λόγω του ότι, ετούτο το άμοιρο φιλί λαχταρούσε χείλη και φωτιά.
Να σε πληγώσω, να νιώσεις τον λήθαργο που βρισκόσουν, που είχες παραδοθεί στην προκατάληψη και στο χθες.

Έτσι μοιάζει!

Ο κόσμος ζει στο όνειρο και εσύ στην πραγματικότητα. Πίνουν μέθη και ξενυχτούν με φεγγάρι και άστρα. Εσύ; διαλέγεις σκοτάδι και σιωπή. Είναι τραγικό, ψάχνουν πιο μακρινό αστέρι θα πέσει, ενώ έχει προσπεράσει έτη φωτός και έχει αδιαφορήσει για τις βλέψεις των ματιών σου. Ο παράδεισός σου είναι λίγο χώμα και νερό. Μια σταγόνα ήλιος να βλέπει την κόμη σου, να λάμπει, αλλά ποτέ το πρόσωπό σου.
Ο κόσμος ψάχνει το όνειρο και εσύ ζεις την αλήθεια σου. Ποδοπατούν σύννεφα, πάνε σε πλανήτες μακρινούς. Εσύ, μπλέκεσαι με μελάνια και ψυχές.
Τα παραμύθια θέλουν φαντασία και η ζωή ανάσα κι ας είναι βρώμικη, δεν θα ψάξεις για λουλούδια, μέσα στον χειμώνα, αλλά για μια ζεστή γωνιά και ας σε βρίσκει το αγιάζι.
Ο κόσμος είναι ψεύτικος, εσύ;

Επίγραμμα

Μου αρέσει η αίσθηση του κρεβατιού μου, όταν το έχω αφήσει για κάποιο άλλο και καλή ήταν η διασκέδαση και το κάτι διαφορετικό, αλλά είμαι πιστή στην αίσθησή του, στην αξία του, σε αυτό που μου προσφέρει και είναι ουσιαστικό.
-Με δουλεύεις έτσι τώρα!!! Κάθεσαι και γράφεις για το κρεβάτι σου; κυριολεκτικά για το κρεβάτι;

-Ναι ρε φίλε γιατί όχι;

Γιατί ακόμη κι αν ένα αντικείμενο βγει φερέγγυο, τότε έχει ουσία. Έπαψε να είναι ύλη, να είναι άψυχο, κάτι δεδομένο, κάτι τετριμμένο. Εγώ πάνω του αφήνομαι ώρες, μέρες, μην ζηλεύεις!

Tron

Πέρα από τα όρια, ο κόσμος απλώνεται με υπέρογκη ταχύτητα. Πιάνεσαι από τον ρυθμό και πάλλεσαι στο χρώμα και στην πνοή. Πέρα από τα όρια , βρίσκεται η σιωπή σου να κοιτά παρελθόν και μέλλον, ψάχνοντας στο σήμερα δικλείδες και θραύσματα.
Βαδίζεις προς το φως, τον ίδιο σου τον εαυτό προσπερνώντας φωνές, ψέμματα και αισθήματα που σε κρατούν δέσμιο σε μια θολή πραγματικότητα.
Δίνεις ζωή στα πορίσματά σου, δίνεις φως στο σκοτάδι και κρατάς μια σκιά για την στιγμή που θα χρειαστεί να κρυφτείς από τις ατέλειες του κόσμου που αφήνεις πίσω σου.
Πέρα από τον ορίζοντα, ο κόσμος απλώνεται με δίχτυα και θάλασσες, που η ενέργειά τους ανακυκλώνεται και δημιουργεί την ανάσα σου.

Κυκεώνας

Ερωτευμένη με το όνειρο ή με το όνειρο που ακουμπάει την ζωή; να έχει ελαττώματα να ξυπνώ, να τσιμπιέμαι, να ξέρω που βρίσκομαι, που βαδίζω. Μιλώ, ακούγομαι, νιώθω, υποπτεύομαι και σε φέρνω πιο κοντά μου. Αν είσαι όνειρό, βρέθηκες εδώ κατά λάθος, πιστεύοντας πως θα είσαι κομπάρσος και όμως βαδίζεις προς την μεριά μου, να κρατήσεις ψυχή, μια αγκαλιά για τον θλίψη σου και υπομονή για όση δεν σου χάρισαν, ούτε οι Ερινύες.
Περιμένεις το όνειρο, μα συνεχίζεις να ζεις σε γυάλινο κόσμο, γιατί ποιος να το πιστέψει; εσύ που αρνείσαι πεισματικά την ύπαρξή μου ή εγώ που αρνιέμαι ενάντια σε αισθήματα πως υπάρχουν και αντηχούν στην μορφή σου;
Θα θέλαμε το ιδεατό, ένα σύμπαν μόνο για εμάς τους δυο, αλλά η στιγμή σου υποδεικνύει φυγή, σιωπή και αλήθειες που θα σπάσουν το δάκρυ στην ματιά σου.
Ερωτευμένη με την ύπαρξή σου, ουτοπική ή μη.

Πατημασιές

Την ψυχή τι την ρωτάς; ποιο φιλί θέλει ή που επιθυμεί να πάει; τα όνειρα τρέχουν μόνα τους σε αλλιώτικο κόσμο, τρισδιάστατο και η σκέψη σου έχει σταματήσει για όσα δευτερόλεπτα μπορεί να ξεκλέψει ακόμη. Μα δεν με ξέρεις καημένε;
Μόνος σε καμβά άλλου, θα χρωματίσεις τις πατημασιές σου και οι υπόλοιποι θα προσπαθούν να καταλάβουν την έμπνευση, ενώ εσύ θα βρίσκεσαι στο υπόγειο του σπιτιού σου, του μικρού παράδεισου, που αν του ρίξεις φως θα εκπλαγείς από το συναίσθημα.
Την ψυχή τι την έχεις; ποιο φιλί να της ρίξεις δόλωμα, να την οδηγήσεις εκεί που θες να πας και να την κρατήσεις σε αγκάλη, σε κάτι τόσο μοναδικό, που τα δάκρυα δεν φτάνουν να αγγίξουν.
Τα όνειρα κάπου παίζουν μόνα τους, αμέριμνα, όπως πρέπει, δίχως συνοχή και τάξη. Θα έρθουν όποτε διαλέξουν πως είναι καλύτερα, όταν θα νιώσουν την ανάγκη σου, όχι πιο πριν, δεν έχει νόημα!

Τα Πάθη.....

Μπαίνουμε στην εβδομάδα των Παθών και οι σκέψεις θα κάψουν την μορφή σου. Όλα φταίνε και όλοι για την κατάντια σου, για την τύχη σου, για τα φιλιά σου. Δεν θέλεις πολύ, δεν θέλεις και πολύ, αλλά ποιος καταλαβαίνει την διαφορά σου για να την πει και να στην κάνει ανατροπή;!
Περιμένεις τον χρόνο να περάσει, να λησμονήσεις την ψυχή σου και να την παραδόσεις σε κάτι αγνό ή σε κάτι τελειωτικό, που θα σε εγκλωβίσει, αλλά θα είναι απλώς όρια για τους πολλούς, για την καρδιά σου ανακούφιση.
Εβδομάδα των Παθών και τι άλλο να πούμε;! κάποιος θυσιάστηκε για να γίνει πιστευτός. Κάποιοι τον ακολούθησαν σε πυρά, θάλαττα και χολή, άλλοι τον συκοφάντησαν, τον λοιδώρησαν και τον αγνόησαν.
Υπάρχει πάντα ένα περιθώριο για περισυλλογή, για ησυχία, για λίγη θαλπωρή σε μια μικρή και σκοτεινή γωνιά, που δεν θα σε αναζητήσει, τι περιμένεις;
Στον πρώτο κρότο που θα ακούσεις, να έχεις το βλέμμα σου στραμμένο προς την μεριά μου, να δω την ματιά σου να λάμπει, να είναι το τέλος μιας περιόδου, αλλά η αρχή μιας αγκαλιάς.
Μπαίνουμε σε μια Μεγάλη Εβδομάδα, διάλεξε το μαύρο και το πένθιμο στην ψυχή μου, μην το σπαταλάς.