Να γυρίσω την ροδέλα και να λάβω ραβασάκι από εσένα.
Να περιμένεις αντίκρυ στο παραθύρι για απάντηση και καντάδες να ανταλάσουμε μέχρι ο ουρανός αλλάξει χρώμα.
Γύρισα την ροδέλα, έκλεισα τα μάτια μου και χάθηκα στου μορφέα την αγκαλιά.

Πάλι άφησα και πέρασε η ώρα, δεν θέλω να σταματήσω τις σκέψεις μου , την εικόνα σου δημιουργούν. Θέλω να σε αγγίξω. Το φιλί στήνει παγίδα και περιμένει. Χαμόγελα , αμηχανία και η στιγμή συνεχίζεται. Όσες ώρες θα οδηγώ, θα προσπαθώ να θυμάμαι πως όσο εύκολα έρχεται κάτι , τόσο γρήγορα μπορεί να φύγει και να μην έχω προλάβει ούτε το όνομά μου να κρατήσει ανάμνηση.
"Πρέπει" κάποια στιγμή ό,τι θελήσω να μείνει μαζί μου ως το τέλος.
"Πρέπει" κάποια στιγμή σε αυτό που θα πιστέψω να πειστεί και το φιλί σου.

Θα μπορούσα να είμαι πολλά πράγματα. Να μην είχα γεννηθεί καθόλου, να ήμουν πάντα μια ψιλή κορυφή βουνού που μονο το χιόνι θα την άγγιζε ποτέ , μια νιφάδα που θα ένιωθε την αίσθηση του τι την αποτελεί μόνο όταν θα λιώσει. Και όμως θα ήθελα να είμαι αυτό που αγαπάς , κάτι που το αναζητάς , κάτι που θέλεις να κρατήσεις.
Θα μπορούσα να είμαι εγώ που μιλώ , αλλά μια σκέψη ήταν!

Χωρισμός

Ξέρω πως πονάς , δίπλα σου βρίσκομαι , είμαι εδώ για να ακούσω την καρδιά σου , τα όνειρά σου , την στιγμή αυτή που πιστεύεις πως νιώθεις να πεθαίνεις, πως την ψυχή σου έχεις χάσει.
Είμαι εδώ να σου πω, πως τον εαυτό σου δεν έχεις ξεχάσει και στέκεται και εκείνος, και εσένα περιμένει, να τον κάνεις πιο δυνατό, να αντέξεις και να τον συλλογιστείς για όσα σου έδειχνε τόσο καιρό ότι κατέχεις. Άβουλο πλάσμα δεν είσαι, έρμαιο των συναισθημάτων. Προσδοκίες πληγώθηκαν, αλλά ήξερες πως ότι αντίκριζες ήταν φειδωλό.
Είμαι πάντα εδώ γιατί η ψυχή σου ξέρει πως την πιστεύω.

υ.γ : αφιερωμένο στην "θεία" μου

Συνοδεύει το βράδυ σου μια συντροφιά από μουσικές , στίχοι που προσπαθείς να τους κάνεις δικούς σου και αφουγκράζεσαι τους παλμούς που βγαίνουν με την ανάσα. Μέσα στην ψυχή σου υπάρχει ένας καημός, πάντα υπήρχε.
Έχει γίνει ένα με το συνάφι σου, σαν το δέρμα σου. Επανάληψη σε όλα τα ακούσματα, θαλπωρή σε μια μορφή και αφήνεσαι στην ματιά του.
Καληνύχτα απόψε δεν σου είπα , αλλά δεν την έχω ξεχάσει.

Θα ήθελα να ξέρω το άρωμά σου , την αίσθηση της αγκαλιάς σου, πως κλείνεσαι στον εαυτό σου και πόσο εύκολα μοιράζεσαι τις σκέψεις σου τα βράδια. Την αλλαγή της ίριδας στο φως και στο σκοτάδι. Πως ζητάς το φιλί, την ματιά σου.Αν υπάρχεις!

Πορφυρά κοχύλια

Αφήνεις ροδοπέταλα στον αέρα, θέλεις να τα βλέπεις να πετούν, να χορεύουν, να περιβάλουν την εικόνα σου, την ψυχή σου. Έντονα χρώματα που γρήγορα χάνονται και αφήνουν βαμμένα πατώματα, κοχύλια πορφυρά, την μελωδία τους αναμένω.
Στα σκαλοπάτια σκορπισμένα φύλλα, πόσα χιλιόμετρα έχουν κάνει;! και έχουν καταλήξει στην αγκαλιά μου;! ένα για κάθε ανάμνηση θα κρατήσω, ένα για κάθε φιλί.

Περνούν οι ώρες και το μυαλό έχει γεμίσει με εικόνες σου και όσα θα ήθελε να πιστεύει. Δεν σε αγγίζω, δεν με αγγίζεις, αισθήματα όμως δημιουργούνται. Τα όνειρα αφήνουν το σημάδι τους και στην ψυχή μου μπαίνουν , ελπίζοντας το ίδιο και για σένα. Πάντα σε προσμένω!

Απόψε , έχω την αίσθηση ότι είναι καλοκαίρι πως οι διακοπές μόλις άρχισαν....
υγ: κρυωμένη είμαι....μην το ψάχνετε....χαχα

Μοναχικό δάκρυ, γλυκό χάδι από σκέψη και ουρανό πλασμένο, κύλησε πριν καληνυχτίσει η νύχτα τα αστέρια. Κουβέντες βραδινές , παρέα με τον καπνό που σαν τελειώσει, τερματίζουν όλα. Αεράκι ή άπνια, στο πρεβάζι πάντα ένα αγιόκλιμα σε αγκαλιάζει. Τελευταίο φύσημα στο μπαλκόνι, θα κλείσεις το στόρι η μέρα μην σε βρει και ξυπνήσεις μέσα στο όνειρο.