Παλαιοί γνώριμοι

Θα είσαι εντάξει όταν θα έχω φύγει; θα αντέχεις να μην σκέφτεσαι, να μην νιώθεις; κλεισμένη σε ένα καβούκι που δεν μοιάζει να είναι γερό , αλλά γυάλινο, και αυτό όχι επειδή δεν είχα καλύτερο να βρω, αλλά γιατί αυτό μου έδινε την ευκαιρία να έχω οπτική επαφή με τον ευσεβή πόθο μου.
Θα είσαι καλά όταν θα έρχεται η βροχή στο παραθύρι σου και θα ξέρεις πως είμαι έξω, στο αγιάζι να ξεδιψώ ψυχές και αμαρτίες; από μερικές λέξεις πιάνομαι, από μια ματιά και δεν το καταλαβαίνει κανείς.
Η αλήθεια κρύβεται στον φόβο σου και δεν φανερώνεσαι.
Να έρθω να σε βρω, μα μην με φιλήσεις, κράτα αποστάσεις, για καλό δικό σου!
Μια αγκαλιά να θυμάσαι τα διορθώνει όλα, έτσι απλά, γιατί δεν ξεχνάς την αίσθηση, την μυρωδιά, το οικείο.
Θα είσαι εντάξει, το είχες δηλώσει εξαρχής, ικανοποιημένος με όποια κατάληξη.

Έτερος

Αν αγαπάς πραγματικά, πονάς; αν ανασαίνεις στην ύπαρξή του αληθινά, πονάς; έτσι πρέπει, ώστε να βιώσεις τις πληγές του, να εξαγνιστούν οι πίκρες, οι αλητείες που έγιναν εις βάρος του και να σε αφήσει να τον αγγίξεις στην ψυχή, ή απλά είναι μια ακόμη δικαιολογία για τον πόνο, που απλά χαίρεται να δίνει απλόχερα;
Τι είναι δικό σου; τι έχει απομείνει; δυο γροθιές στο στομάχι και ατάκες βγαλμένες από σειρά; κομμάτια, σάρκα σχισμένη, δεν αναρωτιέσαι, δεν απορείς αν αγαπάς αληθινά, βαθιά, ανεξαρτήτως αν σε θέλει;!
Σου έπεσαν πολλά, μαζεμένα, δεν σε νιώθει κανείς τους.
Νιώθεις αδικημένη, απογοητευμένη, πονάς πραγματικά, ανασαίνεις ή μάλλον ξέχασες να αναπνέεις στην ύπαρξή σου!

Μάθημα πρώτο

Δεν υπάρχουν χρυσές λύσεις,ούτε καν το μαγικό ραβδάκι, που θα κουνήσεις, θα πεις δυο λόγια και θα γίνουν όλα έτσι όπως τα θες ή έτσι όπως ήταν. Δεν ξέρω πως μεγάλωσες, δεν ξέρω τι περίμενες να βρεις στον δρόμο σου, ένα ξωτικό ίσως, ένα σύννεφο που σε μεταφέρει σε κόσμο απόμακρο, ουτοπικό και εκεί θα ζούσες αιώνια; εδώ ο κόσμος πονά και υποφέρει κι αν δεν το έβλεπες πιο πριν και τώρα ξαφνικά σου μοιάζουν μαύρα και δικά σου, συγνώμη, αλλά έτσι ήταν ανέκαθεν, λίγο πιο σκοτεινά από την νύχτα, λίγο πιο άγνωστα από σένα.
Έρχεσαι και λες πως αλλιώς σου τα είπανε, άλλα περίμενες. Μα ήσουν τόσο αφελής, αλήθεια;! και δεν χαίρεσαι που ξύπνησες, που βγήκες πια σε ακτή, να νιώσεις πραγματικά και να βιώσεις το κενό. Μην παλεύεις να μην φτάσεις σε αυτό το σημείο, ευλογία είναι να ξέρεις, όσο κι αν φαίνεται βουνό στα μάτια σου.
Την ψυχή σου ρώτα, αν αντέχει!

Αίσθηση

Μαύρο, πιο σκοτεινό ακόμη και από σένα, φοράς το αγαπημένο σου θέμα και προχωράς αέρινα σε κόσμο αλλιώτικο από όσα συνήθιζες μέχρι σήμερα. Να είχες δυο παρουσίες να σε περιτριγυρίζουν και να σε εκθειάζουν για την παρουσία σου και μόνο, θα ήταν αρκετό για την φιλαρέσκεια που σε διακατέχει;
Στην σκέψη σου διαλέγεις να σβήσεις το τσιγάρο σου, στον καπνό σου ζωγραφίζεις δάκρυα και ευχές, κάτι να είναι παρήγορο και αργό, αλλά να μην αφήνει σημάδια, παρά μόνο την αίσθησή του.
Μοιάζει να είναι ψεύτικο, όταν αφήνεις τόσα κενά να σε καλύπτουν, αλλά ξέρω πως επιζητάς την ύπαρξή σου να ξυπνά η αναζήτηση και όχι το χάδι.

Δολιοφθορά

Σαν κάτι που ήθελες να κάνεις, αλλά δεν έβρισκες τον τρόπο, έτσι μοιάζει και το τώρα. Δικό σου είναι, μα τι να το κάνεις;! κουρνιάζεις και ευλαβικά θα εκλιπαρήσεις να μιζεριάσεις για να περάσουν οι σκέψεις ή το κενό. Απλός άνθρωπος σου λέει, δεν ζητά, δεν ζητιανεύει και τι καταλαβαίνει; πως περνά τα βράδια του απορώ!
δεν είναι όλοι σαν και εσένα, δεν αδικείς κανέναν και όλοι θα σε αδικήσουν, γιατί πολύ απλά περιμένεις το δίκαιο, ελπίζεις σε αυτό, πόσο άδικο!
Πρέπει να γράψεις βιβλίο, κι αν δεν σε φτάσει, τρέξε και κρύψου, όλο και κάποια τρύπα θα σε δεχτεί.
Περαστικά σου, σαν κάτι να ήθελες να κάνεις, μα δεν έβρισκες τρόπο να πεις, να πράξεις και στο τέλος να ξεχαστεί ο καημός για αυτόν τον αγώνα. Έχει σημασία; έχει πληγή το μαχαίρι κρυμμένη ή το δάκρυ σου είναι πολύ αλμυρό για τα δικά σου γούστα;
Νοσταλγείς την στιγμή που έκλεινες τα μάτια και χανόσουν.

Προσμονή

Θα ερχόσουν με φιλιά στα χέρια και εγώ θα σου έδινα έναν κόσμο που δεν θα είχε αμιχές. Το ελάττωμά σου ποιο είναι; να είσαι ειλικρινής και ίσως να είναι καλοί μαζί σου και οι θεοί. Ήξερες το τέλος σου; με βέλο στάθηκες δίπλα μου, αλλά μου είπες πως ήταν το δώρο σου, εσύ απλά δοκίμαζες. Δυο φιλιά στον λαιμό σου κρέμονται για να κλέψουν ανάσα και να πετάξουν στο διπλανό σύννεφο, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.
Γλυκό το πιοτό σου και εγώ θα σε φίλευα για να έχεις δυνάμεις σαν βγεις να αντιμετωπίσεις το κοινό σου. Σε αναμένουν όλοι, έχουν απαιτήσεις, να διεκδικήσουν και από ένα κομμάτι του εαυτού σου, μα άσε σε μένα να λέω πως κατέχω την ψυχή σου, σαν ιδέα, ως μια ρωγμή στην δική μου προέκταση.
Απλώσαμε τα χέρια μας, αλλά προέκυψε αγκαλιά, εσύ όδευες προς την έξοδο, εγώ στεκόμουν εκεί για την ευλογία της εικόνας.
Θα ερχόσουν, θα έδινα, θα ήσουν, θα φίλευα και στο παρόν υπάρχουμε τόσο όσο για να βασανίζεται η μοίρα που όλο λέει να κλάψει, αλλά κρυφοκοιτά τα φιλιά.

Δικαίωμα

Αν και οι δυο μας δεν είχαμε χρόνο, τότε ποιος θα περίμενε αυτός ο χρόνος να κυλήσει για να ειδωθούν οι ματιές; να προσμένει άφιξη και να γεμίζει το κενό του ενός με όνειρα και φιλιά που προσδίδουν ένταση, πόθο και μια αθώα αγάπη, που δεν την νοιάζουν οι οιωνοί, παρά μόνο η ψυχή, αν είναι όπως και όταν ήταν παιδούλα.
Αν και οι δυο μας ζούσαμε στο παρόν, τότε ποιος θα περίμενε αυτός ο χρόνος να κυλήσει και να είναι ανάμνηση και να είναι η σπίθα για το μέλλον; να τρέξει, να προφθάσει και να ανοίξει την πόρτα πριν από το κουδούνι και να σε αγκαλιάσει, με τόση χαρά, που δεν θα την νοιάζει αν μπορεί, παρά μόνο το θέλω που η ψυχή δεν μοιάζει να ξεχνά.
Είμαστε εδώ, μακρυά και ακουμπά ο ώμος σε αγκάλη, ποια νύχτα να είναι ζηλευτή και ποιος ουρανός! δεν είναι αρκετός ο χρόνος, απλά τον ξεγελάς, γιατί βρήκες τον τρόπο, να έχει σημασία ένα φιλί και όχι μια ρυτίδα σε επιδερμίδα ζεστή, οικεία.
Όλα ίσως έχουν την αξία τους, αλλά εσύ πιο πολύ, δικαιωματικά!

Δεδομένο

Συζήτηση υπό το μηδέν, κάποιος έπρεπε να νοιάζεται για να μην υποβιβάζεσαι σε ένα απλό γύναιο κρυμμένο στην μαυρίλα και τον καπνό, αλλά όλο εκεί καταλήγουν όλα. Επισκέψεις δίχως αιτία και φιλιά που μοιάζουν να παίρνουν κάτι από την σάρκα σου. Μεταμορφώνεσαι σε κάτι ρηχό, που απειλείται η ύπαρξή του, από την αλλαγή της διάθεσης του καιρού.
Σκέψεις υπό την απουσία της ουσίας και της αίσθησης της ψυχής. Έπρεπε να στέκεσαι ακίνητη στον χρόνο και να σε αρπάζει η στιγμή του άπειρου, όχι μια κενή ματιά, αλλά όλα εκεί καταλήγουν. Πενθείς, χτυπάς το πρόσωπο και εκείνο σου ανταποδίδει δέρμα για ενθύμιο από όσα δεν προέκυψαν, να τα ντύσεις σε κάτι πιο οικείο, από ότι ένα δάκρυ.
Ήθελες, μα δεν σου επέτρεψε κανείς να υπάρχεις σε κάτι άλλο πέρα από την μαυρίλα και τον καπνό. Αν αυτή η εικόνα μοιάζει να σε πνίγει, σκέψου πως είσαι σε βυθό, το οξυγόνο δεν είναι απαραίτητο.

Λάμψη διαύγειας

Ο τρελός ονειρεύεται την αλήθεια του, αλλά αδυνατεί να ξυπνήσει στην πραγματικότητα των άλλων. Θα σου πουν πως είναι ευτυχία, μα πως να αντέξεις τον διαχωρισμό και την αλλοίωση του εαυτού σου, σε έναν κόσμο που καταπιέζει τα όνειρά σου;
Χρόνος περνά, αλλά δεν μετράς, καταγράφεις. Έχεις απώλειες, αλλά με έναν μαγικό τρόπο, δεν σε νοιάζει και πολύ, αρκεί να έχεις την ίδια θέα, όπως πάντα και να έχεις ορίζοντα τόσο ειδυλλιακό που να αλλάζει, αναλόγως τα κέφια του.
Ο τρελός υπομένει στην αλήθεια του, μιας και έχει τις απαντήσεις του για όλα και για όλους. Θα του πουν πως τα δεδομένα είναι διαφορετικά, μα πως να θελήσει να διαγράψει κάτι, που τον κρατά στο δίχτυ ασφαλείας;
Κάτι πρέπει να αλλάζει, δεν είσαι υποχρεωμένος να ακολουθείς!

Στο απόγειο

Βρήκες την κατάλληλη στιγμή και άναψες το τσιγάρο σου. Απέναντι από έναν κόσμο σκοτεινό και εσύ καλά κρυμμένος από τον Θεό, ανώφελο. Το καστανό παραμένει το αγαπημένο σου χρώμα, φυσικό, έτσι αγγίζεις την γη, αυτό θυμάσαι να αναζητήσεις. Γερό πιάσιμο, τα μαλλιά σου πίσω και η κίνηση είναι γρήγορη, όχι βιαστική. Η στάχτη πέφτει, κάτι θα κάψει για να ξυπνήσεις από τον λήθαργο. Μου ανήκεις ή απλά δεν βρήκα τον τρόπο να φύγω;
Είσαι στα καλύτερά σου, εσύ και μόνο εσύ και δεν σου φτάνει η θαλπωρή της στιγμής και άναψες φωτιά, να φανεί και να ξέρει ο κόσμος την εικόνα και την ψυχή σου.
Μαρτυράς και θα είναι η μόνη αλήθεια. Καλή διασκέδαση!