Δεν ξέρω!

Δεν ξέρω αν η μοναξιά έχει όρια περιθώρια, αν σου δίνει το περιθώριο. Σε σπάει, σε κρατάει και δεν θα σε ρωτήσει αν υπάρχεις,αν ζεις στο μεταίχμιο του ορίζοντα. Μιλάς αγαπάς και σωπαίνεις και αυτό γιατί ξεθάρρεψες, μάλλον χάρηκες στο ανέμελο μιας σκέψης ζεστής και νωχελικής. Να σε προδίδουν όλοι; μα όλοι να σε πληγώνουν; και εσύ πως το άφησες να γίνει; δηλώνεις μόνη αφού.
Κάτι ψιλά πριν η ώρα δείξει παρά....και πεις πως  δεν προλαβαίνεις για το όνειρο να κοιμηθείς ή για το κορμί που διαμαρτύρεται;
Ειλικρινά, δεν ξέρω πως οι έννοιες πιστοποιούνται και στεριώνουν πιο βαθιά και από την ρίζα δέντρου, αλλά μάλλον δεν είχε ποτέ σημασία και έτσι έμεινε η αράδα κάποιου.
Θύμισε μου να σημειώσω, να υπογραμμίσω και να περιφράξω τα όρια της τρέλας και της νοσταλγίας για κάτι τόσο απλό όσο η μοναξιά. Να θέσω συρματόπλεγμα και προπαντός ηχομόνωση. Και μάλλον κάπου εκεί χαλάει το θέμα, γιατί εσύ δεν ζήτησες, αλλά κάποιος άλλος γυρεύει για σένα.
Δεν ξέρω, γιατί πρέπει να σου λύσω το άλυτο, να είμαι υπάκουη και παρούσα σε κάτι που δεν με αφορά. Δηλώνω μόνη και επιθυμώ να καταχωρηθεί στα πρακτικά και να δοθεί τέλος σε ό,τι κι αν έχεις σκεφτεί. Στην τελική, δεν με νοιάζει και ούτε έπρεπε να σε απασχολεί.

Χρονοντούλαπο

Επιστρέφοντας  στο χρονοντούλαπο να αλλάξεις κάτι δεν μπορείς, να λησμονήσεις, να προτρέξεις σελίδες ίσως, αλλά θα παραμένουν τα γεγονότα, στην σειρά τους να δηλώνουν απροκάλυπτα πως είναι αλήθεια. Έλα που δεν είσαι ο μόνος, έλα που η ζωή σε βαστά γερά και σου χαρίζει στιγμές. Δεν έκλεψες ποτέ να δεις που κρύφτηκαν οι υπόλοιποι, μην βγεις ο χαμένος. Δεν ξεγέλασες τον θεατή με τρικ μαγικά για να προκαλέσεις θαυμασμό και να σε αποζημιώσει το χειροκρότημα.
Από όλους, ξέρεις να βρεις τις κρυψώνες και να τις κρατήσεις για την πάρτη σου. Δεν θα πρόδιδες το μυστικό και ας έσωνες την ψυχή σου, αρκεί μια γωνιά για σένα, μια στάλα δροσιάς και όλα καλά.
Κάνεις τον σταυρό σου και αν το καλοσκεφτείς, ακουμπάς τα σημεία του σώματός σου που πρέπει να αντέχουν, τα βάρη.
Μια ακόμη βόλτα, φιλτραρίστηκαν οι σκέψεις, μοιάζουν να κοπάζουν.
Αν δεν τα ξαναπούμε, να γνωρίζεις, το σημείο που με βρήκες, θα ξαναπεράσω!

Σπίτι

Μεθυσμένα μονοπάτια απόψε να ξεγελούν την υπόνοια. Τόσα βράδια και δεν έχεις ανακαλύψει από τι αποτελείσαι. Περνιέσαι και για έξυπνος. Ζηλευτά τα προσόντα σου, άσε ένα βιογραφικό κάτω από το μαξιλάρι, δεν είναι η ώρα κατάλληλη.
Λείπει το αίσθημα του κορεσμού, κυριαρχεί το κενό και σε παρηγορεί το παράξενο του κόσμου του. Εκλιπαρείς για το φιλί, σκέφτεσαι το σενάριο που θα του ταίριαζε, γάντι. Κατοικείς μόνος, νιώθεις και αναπαύεσαι σε ανάσες βαριές. Ποιος μορφέας; ποιο σχέδιο φυγής σε θυμίζει; να το ακολουθήσω, να έχει έναν σκοπό, όχι μόνο το τραγούδι.
Φτιάχνω την σχεδία, υπογραμμίζω την σημασία της και στο επόμενο κύμα θα ταξιδεύω, θα απαρνιέμαι το κλουβί για την ζούγκλα.
Σου μοιάζω για θηρίο; για γατούλα; με έχεις αφήσει να κρυφτώ, να ψαχουλεύω την ύπαρξή σου.
Η ψυχή κουράζεται με τις σκέψεις και νοσταλγεί το σπίτι, εκεί που δύσκολα κάποιος θα κοιτάξει να σε βρει, λες και ο πύργος δεν πέφτει στην σκόνη της αυγής.

Ετυμολογία

Σου λένε κάτι οι λέξεις ή απλά σε παρασέρνουν οι σκέψεις;! Πέρα από όλους συγκαταλέγεσαι στα απορριπτέα. Ποτέ δεν ξέρεις λες και προχωράς στο σκοτάδι, σε σωρό από σκουπίδια σε συσσωρευμένες προσδοκίες ή αμαρτίες. Να σου αφήσω το φως αναμμένο; εγώ μπαίνω σε τροχιά. Να μην ξεχάσεις να ορίσεις, να ξεχάσεις και να πεις , δεν πειράζει, μια άλλη φορά.
Δεν ξεχνιόμαστε αγκαλιά, δεν προδίδουμε τα φιλιά, δεν περνιόμαστε για έξυπνοι, αλλά οι λέξεις δεν σημαίνουν τίποτα.
Προσπερνάς, κοιτάς και χαμογελάς ή απλά αφαιρέθηκες;! με διαφορά, απέχεις από όλους. Μην ξεχνάς πως δεν αγαπάς, μόνο αγαπιέσαι και είσαι απών για να το μάθεις από πρώτο χέρι.
Βαστάς για λίγο την μαγκούρα μου;! ανακούφιση η συνάντηση, εγώ θα ξεκουράζω την μέρα, εσύ θα κρατάς τα μπόσικα για το αύριο που δεν έρχεται.
Καταλαβαίνεις όσα σου λένε ή απλά κουνάς το κεφάλι συγκαταβατικά; μαζί με όλους καίγεσαι, να μάθεις πως αν κρατηθείς από την στιγμή, θα μείνεις εκεί, αν συνεχίσεις, κάτι θα σε σταματήσει και θα σου επιστρέψει τις εικόνες όλου του κόσμου στο παρελθόν σου.
Μην πεις πως δεν στα είπαν, πως δεν σε προειδοποίησαν, μην ξεχνάς, πως αφήνεσαι και όλα συσσωρεύονται στα μάτια σου.
Οι ψυχές μοιράζονται; αγοράζονται; αγκομαχούν για το μέλλον ή προσδοκούν το παρόν να τις κάλυπτε για το άπειρο της κάψας τους;!
Σημασία στα σημαντικά, προσδοκία στην απελπισία και ο δρόμος είναι εδώ να σε περιμένει αιώνες και καημούς, μην φοβάσαι.

Λέξεις

Σου λένε πως αγαπάς και έχεις γυρίσει ήδη πλευρό. Φουμάρεις αλλιώτικο καπνό εσύ, ξεχωρίζεις, όχι μόνο το βλέμμα σου. Ειδύλλιο κλεμμένο από νουβέλα περνά ο καιρός και τα γράμματα φτάνουν πιο συχνά και από την θύμησή του. Μια αγκαλιά και έφυγες, μια λέξη ακόμη και θα πεις την δικαιολογία σου. Περασμένες από φίλτρο οι ευχές, ξεχασμένες οι υποσχέσεις από τα χείλη σου.
Έτσι σου έχουν πει να λες , πως αγαπάς, δεν νιώθεις κάτι διαφορετικό, απλά είναι αλλιώτικο το φιλί κι ας καίει.
Όλα τα ξέρεις και ας μην έχεις κρατήσει βιβλίο ανοιχτό στα χέρια σου, μόνο οι πληγές μετράνε.
Σου λένε πως πονάς και έχεις κλείσει ήδη το παρελθόν.

Τροχιά

Ο κόσμος ερχόταν προς τα 'σένα και εσύ ταξίδευες σε τροχιά αστέρα. Μια πληγή περνάς στην κόμη σου και εκείνη μένει ξωπίσω σου κι ας έχεις σβήσει στους αιώνες τα σημάδια σου. Έχεις την μαεστρία να εξαφανίζεσαι, να αλλάζεις πορεία σε σύγκρουση και να αποφεύγεις το μοιραίο.
Εσύ βλέπεις ένα άγγιγμα, εκείνος μια προστριβή κι ας είναι ήλιος, τι να φοβηθεί.
Το σύμπαν έχει κανόνες που ισχύουν στην επίδραση της βαρύτητας, γιατί εγώ δεν έχω ήχο κι ας ακούω την φωνή μου. Στέκεσαι όρθιος σε έδαφος γόνιμο και εγώ σε τροχιά ταλαντεύομαι να βρω δύναμη πριν την αυγή, μην με βρει κι άλλος αιώνας σε ίδιο μέρος.

Φευγιό

Αγαπώ την διαδρομή που οδηγεί σε σένα. Έχει άσφαλτο να κινηθώ γρήγορα. Περνά δίπλα από θάλασσα, μεσολαβούν λαμπιόνια πόλης και λιμανιού, θα ταξιδέψω πριν σε δω. Συναντώ αγνώστους , ανταλλάσσω ματιές με περαστικούς και απλουστεύω την λογική της σκέψης. Πράσινο να φεύγω, κόκκινο να προλάβω να μην πετύχω. Να έχει φεγγάρι, να μου αποσπά την προσοχή, να έχει θαμπάδες το τζάμι για να τραβώ γραμμές
Ένα στίχο θα πεις από όλα τα τραγούδια και το τσιγάρο θα σβήσεις λίγο πριν την στροφή. Να τονίσω πως είναι ένας λόγος ο ερχομός μου για τούτες τις στιγμές κι ας ετοιμάζεσαι εσύ από μέρες.
Δικαιολογεί πολλά. Θα μιλήσει, αλλά θα είναι στο τέλος, στην επιστροφή, στο φανάρι.
Μου αρέσει, όταν ακολουθείς αυτή την διαδρομή κι ας υπάρχει πιο σύντομος δρόμος για την ψυχή σου.
Είχε γλυκάνει ο ήλιος και έκλεινα την αγκαλιά στην νύχτα, όταν έφτανα πια σε σένα.

Άρωμα

Την ζωή μου ποιος ξέρει; την ορίζει; λες και δεν ξέρω το μάταιο και την υπεροψία της αυριανής μέρας. Θα πιστέψω σε κάτι διαφορετικό, αν αγγίξει τα χείλη, μόνο έτσι. Ήθελα να ήμουν παιδί που παίζει με την βροχή, μια από εκείνες τις εικόνες που ζωντανεύουν μόνο στα όνειρά σου. Μόνη, μοναδικός και ο βασιλιάς. Η γη γυρίζει και δεν θα σε ρωτήσει για την δική της μοίρα. Αν οι στιγμές μαζευτούν, θα σου πουν πως είσαι ευτυχισμένη και οι πληγές πως είσαι ευλογημένη πως τις έχεις στη θύμισή σου.
Μια ζωή θα προσεύχεσαι, να μην σε καταλάβει κανείς και καείς! Μην αλλάξει η μέρα και χάσεις τ σκοτάδι της ψυχής.
Θα ήθελες να μην χρειάζεται να πεις στον εαυτό σου να κοιμηθεί, αλλά να υπολόγιζες τον καημό και να σε αγκάλιαζε μια ακόμη φορά πριν το αντίο ακουστεί.
Στο "εγώ" που μένει και υποστηρίζει την ύπαρξή σου, λες και δεν έχει αλαζονεία ο ήλιος που ανατέλλει!

Προσδοκίες

Γιατί να πεις αντίο; ο ουρανός δεν έχει αλλάξει ακόμη χρώμα. Όπου κι αν σταθείς δεν μετακινούνται οι σκέψεις σου. Είσαι ρομαντικός τύπος μπλεγμένος  στην λογική του σύμπαντος, κάποιος πρέπει να χάνει και κάποιος να κερδίζει. Ίσως και να είναι υπεκφυγές να μην χρειαστεί να αντικρούσεις τις πράξεις στο απόγειο της ψυχής σου.
Δισταγμός στο να απαντήσεις αν είσαι ευτυχισμένος. Τι κι αν έχεις ζήσει, θέλεις, επιζητάς να έχεις άδικο, να στο πουν τα χείλη που έχεις απέναντί σου. Μη ξεχνάς να επιβεβαιώνεις πως είσαι παρών, σε όποιον κόσμο κι αν διαλέγεις να περνάς τις εποχές σου.
Στην θάλασσα που δεν κοιτάξαμε μαζί, προτιμώ να ζωγραφίζω το χρώμα του ουρανού, δίχως εναλλαγές.
Ήσουν εκεί όταν σε χάζευα; να ήξερες πως μου θυμίζεις ανάσα πρωινή, την τελευταία ματιά πριν το όνειρο.

8 Χρόνια

 Ένας ακόμη χρόνος γεμάτος με σκέψεις και συναισθήματα που αποτυπώθηκαν για να ακουστούν.
Ευχαριστώ όσους έχουν περάσει από αυτό το καταφύγιο για τέρψη ψυχής, να είσαστε καλά!
Μην περιμένετε να σας καταλάβει κάποιος, σημασία έχει να βρείτε τον τρόπο να αφουγκραστείτε την ίδια την ψυχή.

http://okosmostouoneirou.blogspot.gr/2013/03/blog-post_31.html