Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

Ανάγκη

Ανέπνεε με αργούς ρυθμούς να επικρατεί η σιωπή, όχι η παρουσία του. Ταύτιζε την νύχτα με την ανάσα και περιπατούσε πάνω στο φως του φεγγαριού. Θα ταξίδευε για να το έχει αντίκρυ του κι ας ισχυριζόταν ο προφήτης, πως αυτό δεν θα μπορούσε να υπάρξει.
Παραμόνευε τις σκιές και άρπαζε κάθε ευκαιρία να τις διδάξει χορό και φιγούρες.
Θα τον άγγιζε η ένταση του παιχνιδιού και θα σταμάταγε τους ρυθμούς της καρδιάς, να επικρατήσει η ψυχή.
Πιο πολύ από όλους, έμενε ξάγρυπνος τα βράδια, να έχει κάποιον να καταγράφει τα μυστήριά της και όσα παραμονεύουν. Ίσως το χάδι να ήταν άκομψα κομψό, ίσως η ψύχρα να ήταν αντιπερισπασμός για την ύπαρξη του μορφέα, κάπου πιο δυτικά του ορίζοντα.
Ανέπνεε και ήξερες πως θα αντέξει σε χρόνο αόριστο για να παρατηρεί τα καμώματά της.

Δεν υπάρχουν σχόλια: