Έχει περάσει η ώρα; θα χτενίσεις την κόμη σου και θα αφήσεις ίχνη στον ουρανό να φωτίζουν απουσία-παρουσία για όσο θα ξεκουράζεις το κορμί σου από την μιζέρια της μέρας. Καθήμενη στην άκρη του κρεβατιού σου θα αφήσεις να γλυστρήσουν πρώτα τα πόδια στα σεντόνια σου, αν και χειμώνας έξω, και θα χωθείς γρήγορα στα σκεπάσματα να τυλίξεις σκέψεις, να ζεσταθούν να ησυχάσουν και τούτες.

Καλλωπίζεσαι για τον αγαπημένο σου, καθάρια και ήρεμη. Ψύχραιμη για την βραδινή αγκαλιά, ανακούφιση μέσα στο φιλί, γιατί όλη την ένταση εκεί θα την βρεις.

Η ματιά σου είναι ό,τι πιο δυνατό κατέχω, δεν είμαι εγώ, μα η ισορροπία που εναρμονίζεται με έναν αλλιώτικο κόσμο, μονάχα για σε.

΄Όσο θα στολίζω τον ουρανό με όσα επιζητείς, πρόσεξε μην προδοθείς από τις ματιές σου σε με.

Σε όλη μου την ζωή, ο άγγελός μου εσύ. Να νιώθω την μορφή σου να διώχνει σκιές, πληγές. Σε όλη μου την ζωή εσύ, εγώ που ξέρω να κρύβω σημάδια, να κρατώ δάκρυ στις χαρές. Τα βράδυα κλείνω τα μάτια μόνο και μόνο επειδή σε κατέχω και γνωρίζει ο μορφέας πως δεν θα του χαριστείς σε όσα μου τάξει. Ένα παιδί είμαι, που λαχτάρισα φιλί και αγκαλιά και ήρθες εσύ, μονάχα εσύ σε παγκάκι και με άφησες να χαρώ μια σταλιά ψυχή. Ψάχνω να βρω φταίξιμο, μια αφορμή για την αξία αυτού του πόνου, μα όλοι σιωπούν.

Να είσαι εδώ τις νύχτες που θα πρέπει να λυγίσω για να πω το όνομά σου σε προσευχή.


αφιερωμένο σε εκείνη που πονά.....

Fade out

Κόσμος περνά ενώπιόν σου και εσύ πρέπει να κρίνεις, πριν χτυπήσει ο κώδων για το διάλειμμα. Ποδιές και στολές επιλαχόντες για το επόμενο μάθημα, δίχως προοπτικές εξέλιξης. Ένα παιδί σταμάτησε στο σχόλασμα και σε κράτησε από το χέρι για να περάσει την διάβαση της ματιάς σου. Πόνος, αίσθημα παρελθοντικών χρόνων, θα το λησμονήσεις πριν νιώσεις τα δάκρυα, λίγο μετά τις γραμμές του προσώπου του. Μορφή καθάρια, παρουσία δυναμική στέκεται πάντα αντικριστά από τις μοίρες. Μούσες ξεκλέβουν μελωδίες και τις φέρνουν στην πένα σου, να κοιμηθούν ήσυχα σε βιβλίο σχολικών χρόνων.

Πρέπει απλά, κάποιος να σηκώσει το χέρι και να βρει λύση στο ξεθώριασμα κι ας γράφω με κιμωλία.

Επίγνωση

Δεν θα πιστέψω ποτέ πως υπάρχεις. Να ζω με ψευδαισθήσεις, πως αν νιώθω, φταίει ο μορφέας που θέλει απεγνωσμένα να αφουγκράζομαι την μορφή σου  στα όνειρά μου για να με ξυπνά σε ξημέρωμα δίχως εσέ. Να δεχτώ τιμωρία, εσώκλειστη σε παραμιλητό, να κυλούν δάκρυα δίχως λόγο, αφορμές έχω τόσες θαρρώ. Δεν θα αρνηθώ ποτέ πως πίστεψα σε κάτι άπιαστο, μαγικό, εξωπραγματικό. Μόνο αυτό να κατέχω, περαστικούς που αγγίζουν την σκιά τους πάνω σε άσφαλτο, όχι χώμα, σε τσιμέντο.

Έχω μείνει τόσο πολύ σε όρια ακτών που η αλμύρα είναι οικεία πια, δεν θα ξεχωρίσω την στιγμή που θα βρίσκομαι και πάλι εντός περιορισμών.

Ξέρω, πως μονάχα μια φορά θα λυγίσω, μια στιγμή να ικετεύσω για την φυγή. 
Ανόητοι οι άνθρωποι, ελπίζουν......

Ανταλλάσσω τα ραβασάκια σου με φιλιά, δίκαια πράγματα, ένα να σου επιστρέφω, χίλιες σιωπές δικές σου ενώπιόν  μου. Όρισε τους όρους εσύ, εγώ δεν μπορώ να βγάλω μιλιά, μόνο σκανταλιές ξέρω να πράττω, να φλυαρώ, να μπερδεύω σκέψεις, να φυλακίζω στιγμές σε ορίζοντα μακρινό και αέρινο. Πάνω σε παράταση χρόνου αναπνοής , σου χαρίζω όσα μοιάζουν ξεπερασμένα και αλλιώτικα, μα δεν με έχω μάθει διαφορετικά. Όλα σημαντικά και ανιαρά, όλα ίδια και πρωτόγνωρα, σίγουρα έχουν κάτι να ζηλέψουν και να ζητήσουν τράκα από το δικό σου καπνό. 

Αν κάτι είχα ανάγκη, ήρθες και έθεσες όρια για να αλλάξουν οι συντεταγμένες της ύπαρξης μου, πάνω σε ίδιες χαρακιές.

Πολυτέλεια

Ένα ατίθασο πλάσμα, δεν έχω δικαίωμα να παραμείνω; δίχως να ορίζω αισθήσεις, γουλιά από κρασί σε χείλη και ξέρω πως είναι να σώνονται τα φιλιά. Δεν θα ανησυχήσει κανείς για σένα φίλε μου, διότι είσαι αρεστός και αγαπητός, για μένα αν ρωτάς, απάντηση ουδεμία, γιατί ακόμη σκέφτομαι τις πράξεις και τις συναρτήσεις όλων των διαπιστεύσεων που φέρει η ψυχή. 

Χαράματα πάνω σε ράγες κυλούν τα όνειρα και τερματίζουν στην  μορφή σου, μια άυπνη σιλουέτα επιβάτης. Προσπαθούσε σε όλη την διαδρομή να ξεφύγει της διαιτησίας, του ελεγκτή και βρέθηκε μπροστά στην μηχανή, δίπλα στον καρβουνιάρη, να κερνά μπύρες και να γλυτώνει την αποπομπή.

Σε ξέρω, σε έχω αγκαλιάσει στιγμιαία σε λανθασμένη γιορτή, σε αγνώστου μοιρασιά, σου χάρισα ένα προσκλητήριο από  λησμονημένη χαρά, για να βρεθώ εδώ, σε δική σου στιγμή ναυαγός.

Να σου πω που έχω σταθεί τυχερή; όχι σε υλικά αγαθά που φθείρονται και δεν θυμάμαι καν που είναι καταχωνιασμένα, μα για τις ψυχές που έχω γνωρίσει, πέρα από ευχές και όνειρα. Μπορεί να είμαι μικρή και να αντιμετωπίζω τους ανθρώπους με δέος και την υπόστασή τους να χαζεύω σαν παρατηρητής, αλλά οι ματιές  αποτυπώνονται, οι αγκαλιές που δόθηκαν και μοιράστηκαν ισάξια σε αποδέκτη και παραλήπτη.

Θέλεις να σου πω πόσο αφελής είμαι και έχω υπάρξει; όχι σε στιγμές, μα σε ολάκερη ζωή, που για αυτό που πιστεύω, θα φέρω ενώπιόν σου έναν κόσμο μάταιο για να σε πείσω πως δεν ανήκω εδώ. 

Αν έχεις δικαίωμα και λόγο στην καρδιά μου, δεν είμαι εγώ που ζητάς για να σου δώσω πόρισμα, αλλά ο ίδιος σου ο εαυτός.

Βίωμα η ανάσα σου πάνω στα χείλη μου που σβήνει μόνο μέσα σε όνειρα. Βλέμμα να προσδίδει ένταση σε στιγμές που δεν λογαριάζει ο χρόνος, παρά μόνο κάποιοι παλμοί. Σε έχουν ξεχάσει θεοί εκεί να νοσταλγείς και να λησμονείς ζωές που εκείνοι θα ήθελαν να έχουν γευτεί σαν συναίσθημα. Ψυχή να επιπλέει σε άγγιγμα, μονάχα σε μια παρουσία. Είναι δύσκολο θαρρείς; είναι τόσο λιτό όλο το σκηνικό σου που θα τρόμαζε ακόμη και ο πιο ρεαλιστής. Θα στήσεις παγίδες στον ίδιο σου τον εαυτό για να δεις αν έχεις μάθει κάτι από τα παθήματά σου, αν έχεις χάσει κάτι από την λογική σου.Θα ξεφύγεις από όλα τα τερτίπια, γιατί ένα χάδι ήταν ό,τι πιο απλό ζητούσες.

Οι αισθήσεις δεν ξεγελιούνται μάτια μου, θα απαιτούν πάντα ζωηρά την παρουσία σου, στο ξύπνημά τους.

Σβήνοντας σημάδια σε καπνό περνάς την νύχτα σου. Σχήματα να εξατμίζονται μέσα στην σκέψη σου. Στήνεις πηγαδάκια και απομακρύνεσαι από την φυγή σου. Έχεις σταματήσει στο ίδιο σημείο, όπως πάντα, όλα προβλέπονται και εσύ θα τηρήσεις το πρόγραμμα. Θεατής, ενός έργου που έχεις γράψει και ζεις επανειλημμένως τις σκηνές στον ύπνο σου. 

Ο καπνός βγαίνει νωχελικά από τα χείλη σου, πέπλο στην ματιά σου, ακόμη δεν κοίταξα να δω αν είσαι εδώ. 

Γιατρικό, το ίδιο σου το φιλί στο μέτωπο για καληνύχτα. Σε ενδιαφέρει αυτή η παρτίδα ακόμη; έστω κι αν η τράπουλα έχει σημαδευτεί επιεικώς εσκεμμένα από κοινό εχθρό; την τύχη σου.

Υπάρχει λόγος που ακούω μόνο αυτό το τραγούδι στο πικ απ!

Ακίδα

Ακίδα, αιχμηρή ζωγραφίζει πάνω σε μέταλλο φτερά ψυχής. Πρέπει να ήταν ο έρως που της τα χάρισε, να μπορεί να πετάξει, να τον εύρει στο πιο απόμερο τοπίο. Κρασί ή νερό να σε φιλέψω; μια γουλιά από το ένα θα σε μεθύσει, μια γουλιά από το άλλο θα σε σώσει. Παράταση ζωής για μια θνητή, ευκαιρία ζωής για έναν θεό. Ξεθωριάζει το ανάγλυφο στο μπράτσο σου κι ας το έχεις χαράξει επίπονα και με σύνεση. 

Ένα καθώς πρέπει πρεζόνι, με κοστούμι και φούμαρα που κρατά παπαρούνες στα χέρια, δεν θα σε υποψιάσει ποτέ πως ήταν άγγελος. 

Είμαι λάτρης της γραφής σου, των δραματικών τέλων σου που όμως ο ήρωας σου χαμογελά. 

Μια ακίδα χαράζει την υφή από τα όνειρά σου, να μπορώ να τα νιώθω, σαν αγγίζω την μορφή τους.